บทที่ 172 ขอแต่งงานอีกครั้ง

เธอพยักหน้า

หญิงสาวหลับตาลงเบา ๆ และเสียงทุ้มของชายหนุ่มก็เริ่มนับขึ้น

“หนึ่ง”

“สอง”

“สาม”

เธอลืมตาขึ้น

สิ่งรอบตัวของเธอเริ่มสว่างขึ้น แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นเธอไม่ได้สังเกตว่าแสงนั้นมาจากไหน

กิดเดียนเตือนเธอ “มองลงไป”

เธอมองลงไปที่ปลายเท้าของเธอ

จากนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอปิดปากของเธอด้วยความประหลาดใจ

ภายใต้เท้าของเธอคือเมืองเดอร์มาทาว์นทั้งหมด สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ไฟหลากสีถูกจัดวางเอาไว้อย่างพิถีพิถันโดยสะกดเป็นคำสองคำนั้น คือแต่งงานกันนะ!

เมื่อถึงจุดนั้นเธอตะลึงไปด้วยความตกใจ และไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาตอบกลับอย่างไร

ชายหนุ่มปล่อยมือจากเธอและเสียงที่มีเสน่ห์ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ

“เนลลี่คุณจะแต่งงานกับผมไหม?”

เธอรีบหันกลับไปและมองชายหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปจากเธอสองก้าว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกับแหวนเพชรสีชมพูในมือของเขา ดวงตาของเขามองไปที่เธอด้วยความอบอุ่น

เนลล์ปิดปากของเธอด้วยความตกใจอีกครั้ง

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเธอจะต้องเจอเซอร์ไพรส์ ทว่าเธอไมได้คาดหวังว่าจะเป็นเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานแบบนี้

เธอเริ่มรู้สึกถึงน้ำตาที่ไหล แสงไฟภายใต้เท้าของเธอ เป็นเส้นทางของดวงตาที่เธอจะก้าวเดินไปกับเขา ทุกจุดชี้ให้เห็นว่าชายคนนี้พิถีพิถันมาแค่ไหน

ชั่วขณะที่เธอรู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินผู้ชายคนนี้ถามเธอซ้ำ ๆ ว่า “เนลลี่ คุณจะแต่งงานกับผมไหม?”

ดวงตาของเนลล์เป็นสีแดง เธอรู้สึกว่ามีเรื่องที่ดีและเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน เธอสะกดกั้นความรู้สึกที่อยากจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและบอกเขาว่าเธอมีความสุขแค่ไหน เธอบอก “เราแต่งงานกันแล้วนะคะ คุณทำทั้งหมดนี้เพื่ออะไร?”

ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม “ผมรู้ครับ เราแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และคุณคือภรรยาของ กิดเดียน ลีย์ แต่การแต่งงานคือสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งเดียวในชีวิตมันไม่ควรจะง่ายขนาดนั้น”

“ก่อนหน้านี้ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงอยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม แต่ผมจะทดแทนให้คุณสำหรับอะไรก็ตามที่ผมติดค้างคุณ ดังนั้นนี่คือคำขอแต่งงานอย่างเป็นทางการของผม คุณจะตอบตกลงไหมครับ?”

เนลล์มองไปที่ชายหนุ่ม เธอสามารถรู้สึกได้ถึงความกังวลภายใต้น้ำเสียงที่มีเสน่ห์ของเขา

เธอหัวเราะคิกคักและสะเทือนใจและเศร้าในเวลาเดียวกัน

เนลล์รู้สึกสะเทือนใจเพราะในฐานะผู้ชายที่เหย่อหยิ่ง กิดเดียนเต็มใจลดตัวลงและพยายามจัดเตรียมทั้งหมดนี้เพื่อเธอ

เขาไม่คิดที่จะขอแต่งงานอีกครั้ง เพราะเขาเคารพในความรู้สึกของเธอ

เธอบอกกับตัวเองว่าต้องยั้งคิดและระวังอย่าให้เจ็บช้ำอีกเป็นครั้งที่สอง แต่ความรู้สึกที่พยายามเป็นครั้งที่สองนั้นรุนแรง

อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่เวลาที่เธอจะเศร้าและโกรธเคือง

เธอตอบตกลงในใจของเธอมานานแล้ว แต่เมื่อเธอรู้ว่าเขาเก็บข้อเสนอนี้จากเธอมานาน เขามาที่เมืองนี้เป็นเวลาสี่วันโดยไม่บอกอะไรเธอเลยแม้แต่คำเดียว และยังทำให้เธอกังวลอยู่ครู่หนึ่ง เธอเชื่อว่าเขาควรจะโดนลงโทษ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอจึงมองออกไปอย่างช้า ๆ และยิ้ม

“ดี...ฉันคิดว่า… ฉันต้องพิจารณาข้อเสนอของคุณอย่างจริงจัง”

ในขณะที่คำพูดของเธอเล็ดลอดออกจากปาก เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเขามองเธอเปลี่ยนไปจากเดิม

“คุณต้องพิจารณาอะไรอีก?”

“แน่นอน ฉันต้องการพิจารณา ก่อนหน้านี้พวกเราแต่งงานกันอย่างรีบร้อน และคุณยอมรับว่าคุณทำลงไปเพราะต้องการให้ฉันอยู่เคียงข้างคุณ เป็นผู้ชายที่วางแผนมากมายไปหมดคือ...”

ก่อนที่เธอจะพูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน