บทที่ 189 ลูกหลง

เนลล์เหลือบมองเธอแล้วยิ้ม

“ไม่ใช่ความผิดของคุณ ฉันไม่บอกให้คุณรู้ว่าฉันออกไปตอนไหน นอกจากนี้แม้ว่าคุณจะมากับฉันเมื่อคืนนี้ภาพของฉันที่ไปเยี่ยมทิมตอนเที่ยงคืนก็จะยังอยู่ดี ผลลัพธ์มันไม่ต่างกันเลย วันนี้จะยังคงเป็นหัวข้อข่าวเหมือนเดิม” แนนซี่เริ่มกระวนกระวายมากขึ้น

“เราจะทำอย่างไรดี? ทำไมเราไม่บอกคุณลีย์ และให้เขาเคลียร์เรื่องนี้ล่ะ” เนลล์ส่ายหัว

“ไม่จำเป็นสำหรับสิ่งนี้ ฉันจะจัดการเอง”

เธอไม่ต้องการพึ่งพากิดเดียนในทุก ๆ เรื่องเล็กน้อย พวกเขาทำสัญญากันว่าเธอจะเติบโตในวันหนึ่งเพื่อยืนเคียงข้างเขา ถ้าเธอไม่สามารถจัดการเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะยืนเคียงข้างเขา?

เนลล์ครุ่นคิดอยู่กับความคิดของเธอในขณะที่เธอสดชื่นในห้องน้ำ แนนซี่เหงื่อออกจากใบหน้าของเนลล์อย่างสงบ

“แน่นอนว่ามีใครบางคนเป็นผู้บงการเบื้องหลังอุบายอันซับซ้อนนี้ แม้ว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณลีย์ ในเรื่องนี้ แต่เราก็ไม่ควรนั่งรอ!” เนลล์ทำความสะอาดใบหน้าของเธอเสร็จแล้วและกำลังเช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนูขณะที่เธอยิ้ม

“ไม่แน่นอน” เธอหยุดชั่วคราวก่อนที่จะเพิ่ม

“ฉันต้องการให้คุณทำบางอย่างให้ฉันในบ่ายวันนี้”

"นั่นคืออะไร?"

“ช่วยฉันที ... ”

…

เนลล์รู้สดชื่นขึ้นเตรียมพร้อมและสั่งอาหารเช้าเข้าห้องมากิน หลังจากทำเช่นนี้แล้วเธอก็เดินไปที่กองถ่ายอย่างสบาย ๆ ด้วยการเปิดโปงการพาดหัวข่าวออนไลน์ทุกคนในฉากได้ค้นพบแล้ว

ในขณะที่เนลล์เดินเข้าไปในกองถ่ายทุกคนต่างจับจ้องมาที่เธอ แม้ว่าจะเป็นท่าทางที่ดูน่าสงสัยและแปลก ๆ ก็ตาม มีแม้แต่ไม่กี่คนที่เชื่อว่าข่าวลือออนไลน์เป็นเรื่องจริงจ้องมองเธอด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

แนนซี่จ้องมองมาที่หู เนลล์ทำให้เธอใจเย็นทำตัวราวกับว่าเธอไม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรือว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้น เช่นเคยเธอไปแต่งหน้าในห้องแต่งตัว เซลีนมาเร็วกว่าปกติ เมื่อถึงเวลาที่เธอเข้าไปในห้องเซลีนก็นั่งอยู่ที่นั่นแล้ว เธอพาช่างแต่งหน้าไปด้วยและกำลังถักผม เมื่อเนลล์ก้าวเข้ามาเซลีนก็ยิ้มปลอม ๆ

“พี่คุณอยู่ที่นี่เหรอ? ฉันคิดว่าคุณจะขอลาในวันนี้และจะไม่มาอีก!” ด้วยความประหลาดใจเนลล์ที่มอบไหล่ที่เย็นชามาตลอดตอบเธอ เธอเลิกคิ้ว

“ทำไมฉันจึงขอลา?” เซลีนแสดงความตกใจ

“พี่อย่าบอกนะว่ายังไม่รู้” ด้วยเหตุนี้เซลีน จึงดึงโทรศัพท์ของเธอออกมาและคลิกที่หัวข้อที่กำลังมาแรงเพื่อให้ เนลล์ดู

“ฉันเห็นมันเมื่อเช้านี้ พี่ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นห่วงพี่แค่ไหน? ฉันคิดว่าจะไปเยี่ยมพี่ถ้าพี่ไม่มาปรากฏตัวในภายหลัง! ฉันไม่รู้ว่าพี่ยังไม่รู้!” เนลล์กวาดสายตาไปที่โทรศัพท์ของเธอด้วยสายตาที่หดหู่ เนลล์ยิ้มโดยไม่สนใจความพอใจที่หายวับไปบนใบหน้าของ เซลีน

“โอ้ คุณกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ฉันรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ผู้สังเกตการณ์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเธอจะยังคงสวมเสื้ออยู่ได้อย่างไรหลังจากค้นพบ?เธอไม่สนใจหรือแสร้งทำเป็นไม่สนใจ? ดูเหมือนจะสอดคล้องกับความคิดของพวกเขาเนลล์ยิ้มจาง ๆ

“ไม่จำเป็นต้องแปลกใจจริง ๆ! มันเป็นปากของพวกเขาเพื่อที่พวกเขาจะได้พูดอะไรก็ได้ที่พวกเขาต้องการและถ้าฉันสนใจทุกเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พูดเกี่ยวกับตัวฉันนั่นจะไม่แย่ลงหรือ?” ช่างแต่งหน้าตามปกติของเนลล์ก็เข้ากับเธอได้ดีเธอกระซิบว่า