บทที่ 190 จับได้ด้วยวิดีโอ

ช่วงเวลาสั้น ๆ ต่อมา เซลีน ฝืนยิ้มและพูดว่า

“มันเป็นเพียงความคิดเห็นที่ผ่านไป คุณถึงทำเพื่อไร? ความจริงจะพูดเองถ้าคุณไม่เคยทำ ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าคุณจะถูกกล่าวหาอย่างผิด ๆ” เนลล์ยิ้มเยาะ

“มีเรื่องเกี่ยวกับความคิดเห็นของประชาชน พวกเขาสาดโคลนบนผนังให้เพียงพอและบางส่วนจะติด ฉันไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไงตราบเท่าที่คุณเชื่อใจว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น” เซลีนไม่สามารถเข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของเธอได้ เธอหมายความว่าอย่างไร

เมื่อเชื่อใจว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น? เมื่อไหร่ที่ เนลล์ เจนนิ่งส์ กังวลกับความคิดเห็นของตัวเอง? แม้ว่าเธอจะคิดอะไรอยู่เซลีนก็ยังคงไม่กระวนกระวาย

ดูเหมือนภวังค์จะสิ้นสุดลงแล้ว เนลล์เข้าไปนั่งเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผม ในขณะที่เซลีนทำผมเรียบร้อยแล้วเนื่องจากการถ่ายทำก่อนหน้านี้ในวันนี้ เธอออกจากห้องด้วยความช่วยเหลือของไคลี เนลล์แอบสะกิดแนนซี่ที่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง แนนซี่หันมาและตามพวกเขาออกไป

ในฉากอุปกรณ์ประกอบฉากก็พร้อมใช้งาน แม้ว่าทิมจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีที่สุดหลังจากที่ถูกจัดฉากเมื่อคืน แต่เขาก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่ของเขาและนั่งอยู่หลังกล้องเซลีนยืนอยู่ตรงกลางเวทีฟังอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้อธิบายกระบวนท่าต่อไป อีกด้านหนึ่งมีชายสวมหน้ากากสีดำสองสามคนยืนอยู่ พวกเขารับบทเป็นมือสังหารในชุดดำในฉาก

หลังจากอาจารย์สอนศิลปะการป้องกันตัวผ่านไปกล้องก็เริ่มหมุนตามเสียงเรียกร้องให้ลงมือทำ ไคลีเหลือบมองไปรอบ ๆ เพื่อยืนยันว่าไม่มีใครให้ความสนใจเธอก่อนที่จะหลบหนีไป กับผู้คนมากมายในกองถ่ายมันค่อนข้างโกลาหล ไคลีเดินผ่านฝูงชนและไม่หยุดพักสักครู่แม้ว่าเธอจะไปถึงนอกสถานที่ถ่ายทำก็ตาม แต่เธอทำเส้นตรงไปที่โรงแรม แนนซี่ตามรอยเท้าของเธอจากระยะไกลอย่างระมัดระวัง

ใช้เวลาเดินทางเพียงเจ็ดถึงแปดนาทีระหว่างโรงแรมและฉาก เมื่อเธอไปถึงโรงแรมไคลีก็มุ่งหน้าขึ้นไปที่ชั้นสองและมองหาผู้ดูแลชายที่อยู่ตรงมุมหนึ่ง

"มันอยู่ที่ไหน?"

“มันคืออะไร?” อีกฝ่ายก็สับสน

“อาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ คุณไม่ได้เอาพวกมันออกมาเมื่อคุณจัดห้องเมื่อเช้านี้เหรอ?” อีกฝ่ายถูกถามงงงวยต่อไป

“ผมไม่เห็นอาหารหรือเครื่องดื่มเหลือเลย!” สีหน้าของไคลีถอดสี

“คุณไม่ได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดห้องเหรอ?”

“ใช่ผมทำความสะอาดห้อง แต่ไม่เห็นของเหลือเลย พวกเขาคงกินกันหมดแล้ว!”

“นั่นเป็นไปไม่ได้ แม้ว่ามันจะหมด แต่กล่องควรจะอยู่รอบ ๆ คุณเห็นกล่องไหม?” ผู้ดูแลส่ายหัว ไคลีหน้าซีด อีกฝ่ายให้มันคิด เมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างที่น่ารังเกียจเกี่ยวกับเรื่องนี้หน้าของเขาก็มีเฉดสีเดียวกัน เขากระซิบ

“ได้ ... พวกเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง!”

“ไร้สาระ!” ไม่สามารถรับมือกับสิ่งนั้นได้ ไคลีกระทืบเท้าของเธอหลายครั้งด้วยความหงุดหงิด

“ฉันจะทำอย่างไร? ถ้าพี่เซลีนพบว่ามันไม่ถูกนำออกมาฉันจะไม่มีทางได้ยินจุดจบของมัน!”

“ทำไมคุณไม่บอกเธอว่าของถูกโยนทิ้งไปแล้ว? เธอจะไม่มีทางรู้”

“ไม่มันผ่านไปแล้วเมื่อคุณเข้ามาในห้อง ผู้กำกับคูมบส์และเนลล์ต้องซ่อนมันไว้ ถ้าฉันโกหกเธอโดยบอกว่ามันถูกค้นคืนจากผู้กำกับคูมบส์ ในทางกลับกันพี่เซลีนจะไม่ให้ฉันเห็นแสงสว่างของวันอีกเลย!”