บทที่ 196 เธอจะไม่ใช่เชื่อใจหล่อน

“คุณปล่อยเธอไปแบบนั้นไม่ได้! ตราบเท่าที่คุณเต็มใจฉันมีร้อยวิธีที่จะทำให้เธอพูด!”

เนลล์หันไปมองแนนซี่ด้วยสายตาหวาดวิตก

“แนนนี่อย่าประมาท!” แนนซี่ไม่ใช่บอดี้การ์ดหญิงธรรมดานี่เป็นสิ่งที่เนลล์รู้ดี

ทักษะและกลเม็ดเด็ดพรายของเธอนั้นเหนือกว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เธอเคยเห็นมาก่อน กิดเดียนย้ายให้เธอมาอยู่ข้างเนลล์เพื่อปกป้องเนลล์ ดังนั้นจึงสามารถอนุมานได้ว่าแนนซี่มีคุณสมบัติที่โดดเด่น

แนนซี่เห็นการแสดงออกอย่างระมัดระวังของเนลล์ และลูบหัวของเธอด้วยความรำคาญเล็กน้อย

“ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่เข้าใจ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคว้าเธอไว้ แต่คุณแค่ปล่อยเธอไปตอนนี้ มันช่างเสียเปล่า!” เนลล์ส่ายหัว

“มันไม่เสียเปล่า” แนนนี่ตะลึง

“ฉันรู้จักเซลีนดี เธอเป็นคนขี้สงสัยโดยธรรมชาติ เนื่องจากเธอรู้แล้วว่าคุณได้พาไคลีไปแล้วแม้ว่าเธอจะกลับไปตอนนี้เซลีนก็ไม่เชื่อเธอ

“เซลีนปฏิบัติกับไคลีไม่ดี แต่ไคลีเต็มใจที่จะช่วยเธอปกป้องความลับของเธออย่างจงใจ อาจมีการใช้ประโยชน์หรือกากกุมความลับอะไรบ้างอย่างของไคลีไว้

“ถ้าเราบังคับเธอแบบนี้ไม่เพียงแต่เราจะเอาความจริงออกไปจากเธอไม่ได้ เราผลักเธอไปสู่ทางตันด้วย จะดีกว่าปล่อยเธอไป

“ถ้าตอนนี้ เซลีนไม่เชื่อใจเธอจริง ๆ เธอจะไม่ให้ไคลีอยู่เคียงข้างเธออีกต่อไป เมื่อเป็นเช่นนั้นเราจะเดินหน้าต่อไปไม่ได้อีกแล้ว” ตาของแนนซี่เบิกกว้างทันใดนั้นก็เข้าใจแผนของเนลล์

ตอนนี้ทุกอย่างชัดเจนแนนซี่อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความพิถีพิถันของเนลล์ เธออุทานว่า

"นั่นสินะ! ยอดเยี่ยมมาก!” เนลล์ยิ้ม

“มันเป็นเพียงเคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีอะไรน่าประทับใจ”

เมื่อพวกเขามาถึงฉากนั้นไม่นานทิมก็ส่งสัญญาณให้พวกเขาเริ่ม การแต่งหน้าของเนลล์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เธอจำเป็นต้องแตะตัวเล็กน้อยก่อนที่จะถ่ายทำต่อไป

เซลีนก็เหมือนกัน แต่บางทีเธออาจไม่ได้ศึกษาฉากอย่างละเอียดหรือวันนี้เธอกระสับกระส่ายเกินไปเธอไม่สามารถผ่านฉากนี้ได้แม้จะใช้เวลาหลายครั้ง

แม้ว่าจะส่งบทได้อย่างราบรื่นแต่ก็ยังรู้สึกผิดเสมอ ในที่สุดทิมก็หมดความอดทนในที่สุด แม้ว่าพวกเขาจะดำเนินต่อไปเช่นนี้การถ่ายทำก็จะไม่เสร็จสมบูรณ์ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้เธอพักผ่อนในตอนนี้และถ่ายทำอย่างอื่นก่อน ส่วนนี้จะรวมอยู่ในส่วนสุดท้ายในภายหลัง อารมณ์โกรธของเซลีนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอเห็นไคลีซึ่งกลับมาในบางจุดดวงตาของเธอก็แทบลุกเป็นไฟ

“เธอไปลงนรกที่ไหนมา? ทำไมถึงกลับมาตอนนี้?!” ไคลีหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเธอไม่ กล้ามองไปที่เซลีน เสียงของเธอต่ำเหมือนแมลงวัน

“ฉันไม่ได้ไปไหนเลย”

“เธอไม่ได้ไปไหนเหรอ?” เซลีนมองเธอด้วยความสงสัย

“ทำไมฉันถึงได้ยินว่าเธอถูก แนนซี่ เมอร์เรย์ พรากไป” ร่างกายของไคลีสั่นอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้ว่าจะเป็นเพียงปฏิกิริยาของจิตใต้สำนึกที่บอบบางเซลีนก็จับมันได้อย่างดีเยี่ยม เธอหัวเราะเยาะทันที

“ดูเหมือนเธอจะบอกหล่อนทุกอย่าง”

“ฉันไม่ได้บอกอะไรนะ!” ไคลีรีบปฏิเสธแต่เซลีนจะเชื่อเธอได้อเหรอ?

“เธอไม่ได้บอกเหรอ? แล้วเมื่อเช้านี้คุณหายไปไหนมาหลายชั่วโมงแล้ว? อย่าบอกนะว่าออกไปแล้วหลงทางหาทางกลับไม่เจอ! เธอคิดว่าฉันหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?!” ไคลี น้ำตาไหล

“พี่เซลีนฉันไม่ได้พูดอะไรเลยจริง ๆ แนนซี่ เมอร์เรย์ พาตัวไป แต่ไม่ว่าเธอจะถามมากแค่ไหนฉันก็ไม่เคยพูดอะไร พี่ต้องเชื่อฉันนะ” เซลีนมองเธออย่างเย็นชา ไคลีทำอะไรไม่ถูกและสะอื้น

“แม้ว่าพี่จะไม่เชื่อในความภักดีของฉัน แต่แม่ของฉันก็ยังมั่นใจในเงินที่พี่จะให้ฉันสำหรับการผ่าตัดของแม่ ฉันยังไม่ได้เงินเลย ฉันจะกล้าพูดได้ยังไง?” เซลีน ดูเหมือนจะพบว่าน่าเชื่อถือ ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงจ้องมองด้วยความสงสัย

"สาบาน?"

"ฉันสาบาน!"

“ได้ แล้วฉันจะเชื่อใจเธอในตอนนี้” เซลีนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปจากไป