บทที่ 197 ขอแสดงความยินดีในการตกอยู่ในกับดัก

ในที่สุดหลังจากนั้นไม่กี่นาทีไคลีก็พบสิ่งที่เธอกำลังมองหาอยู่ในกระเป๋าของกองเสื้อผ้าในตะกร้าผ้าสกปรกในห้องน้ำ

ไคลีดีใจมากและคิดว่าคน ๆ นั้นประมาทเกินไป เธอจะใส่ของสำคัญในกระเป๋าเสื้อผ้าสกปรกแล้วลืมเอาออกไปได้อย่างไร?

เธอคิดขณะที่เธอเปิดกระดาษ อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมาใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

คำสองสามคำถูกเขียนลงบนกระดาษด้วยการพิมพ์ขนาดใหญ่

“สวัสดี ขอแสดงความยินดีที่ตกหลุมพราง!”

…

เนลล์เดินตามแนนซี่กลับไปที่ห้องของเธอและถือขนมที่ซื้อมา ที่ถนนขนมมีอาหารอร่อยมากมายอย่างที่ข่าวลือบอก บาร์บีคิว ก๋วยเตี๋ยว เค้กข้าว ผัดซุปเผ็ดร้อน... แม้ว่าจะเป็นสตรีทฟู้ด แต่ก็เป็นเมนูโปรดของสาว ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาสองคนซื้อมาเยอะและพบว่าที่นั่นเสียงดังเกินไปจึงนำกลับมาทั้งหมด

ทันทีที่พวกเขาออกจากลิฟต์พวกเขาก็เห็นประตูห้องของพวกเขาถูกเปิดออกพร้อมกับแสงที่สาดส่องออกมา ทั้งสองให้มองหน้าซึ่งกันและกันและเดินไปด้วยกัน

ภายในห้อง

ไคลีกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยผิวที่ดูซีดเซียว หัวของเธอก้มลงห้อยต่ำและเธอก็เงียบเหมือนลูกเจี๊ยบ ถัดจากเธอไปทางซ้ายและขวามีบอดี้การ์ดร่างสูงสองคนสวมชุดสีดำ พวกเขาเป็นคนที่แนนซี่มอบหมายงานให้ชั่วคราว เนลล์เดินเข้ามาในฉากนี้แล้วยิ้ม

“ขอบคุณทั้งสองสำหรับการทำงานหนักของคุณ คุณไปได้แล้ว!" ทั้งสองพยักหน้าและหันไปจากไป เนลล์มองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้วยิ้มอย่างร่าเริง

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ ไคลี เราเจอกันอีกแล้ว”

ไคลีอยากตายตอนนี้เลย สองครั้งแล้วที่เธอถูกจับได้ ในครั้งแรกเธออาจจะสามารถพูดคุยกับเธอได้ แต่ครั้งนี้เธอเหมือนเพิ่งกระโดดลงไปในหลุมที่คนอื่นขุดไว้สำหรับเธอ เธอเงยหน้ามองเนลล์เกือบจะร้องไห้

“พี่เนลลี่ ฉันทำผิดไปแล้ว” เนลล์เลิกคิ้ว

“หืม? แล้วไง” ไคลีเม้มริมฝีปากของเธอ เธออุทานในใจว่า 'คุณรู้ดี!'

อย่างไรก็ตามเนลล์ดูเหมือนจะอยากได้ยินจากปากของไคลี เธอเดินไปอีกด้านของโซฟาและนั่งลงขณะที่ขอให้แนนซี่หยิบจานเพื่อวางขนมทั้งหมด เธอพูดว่า

“มาเถอะ เธอเป็นอะไรไป” ไคลีก้มหัวลงแล้วพึมพำ

“ฉันไม่ควรขโมยของ” เนลล์ยิ้ม

“เซลีนส่งคุณมาที่นี่เหรอ?”

คราวนี้ไคลีไม่ได้พูดอะไร เนลล์ส่ายหัว ผู้หญิงโง่คนนี้ เธอยังคงพยายามปกปิดเพื่อเซลีน! เนลล์ไม่รีบร้อน เธอหยิบไม้เสียบบาร์บีคิวแนนซี่ส่งให้เธอแล้วกินมัน

ขณะรับประทานอาหารเธอพูดอย่างสบาย ๆ ว่า

“ไม่เป็นไร คุณสามารถคิดก่อนแล้วค่อยบอกฉันเมื่อคุณรวบรวมความคิดของคุณได้” จากนั้นเธอก็เริ่มให้ความสำคัญกับการกินกับแนนซี่โดยไม่สนใจเธอ

กลิ่นหอมที่เข้มข้นและน่าหลงใหลของอาหารลอยเข้าจมูกของ ไคลีทำให้เธออึกอัก ไคลีไม่ได้กินอาหารเย็นและเธอก็ถูกแนนซี่ขังไว้ในตอนเที่ยง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ทานอาหารกลางวันด้วยเช่นกัน ในตอนนี้เธอเริ่มหิวมากแล้ว เธอจ้องมองไปที่ขนมนานาชนิดบนโต๊ะ มีซาลาเปาลูกเล็กที่ทอดจนเหลืองทองซาวรี่อบจนกรอบและนุ่มตีนไก่ทอดจนหอมและหอม …

'หิวมาก…

'อยากกินจังเลย ... ' เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

บางทีอาจจะได้ยินเสียงอึก ๆ เนลล์ก็เงยหน้าขึ้นมองและยิ้มให้ไคลี เธอยกลูกแกะเสียบไม้ในมือขึ้นมาแล้วถามว่า