บทที่ 207 กลายเป็นภาระ

หลังจากนั่งลงได้สักพัก มันก็เกือบจะสายและการแต่งหน้าของหญิงสาวทั้งคู่ก็เกือบจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจสันลุกขึ้นยืนและพูดว่า “มันสายแล้ว ผมควรกลับไปที่บริษัทดีกว่า”

เซลีนขมวดคิ้วและไม่อยากให้เจสันจากไป

“กลับไปตอนนี้เหรอ? คุณช่วยอยู่ที่นี่กับฉันอีกหน่อยแล้วค่อยไปบริษัทได้ไหม?”

เจสันปลอบใจเธอด้วยความอดทน “ผมมีเรื่องที่ต้องไปทำที่บริษัท อย่างไรก็ตามคุณคงจะยุ่งกับงานแสดงไม่มีเวลาให้ผมเมื่อการถ่ายทำเริ่มขึ้นในภายหลัง ดังนั้นผมไม่รบกวนคุณดีกว่า”

เซลีนพยักหน้าเมื่อเขาพูดเช่นนั้น

“ก็ได้! ฉันจะไปส่งคุณ พรุ่งนี้คุณต้องมาหาฉัน”

เจสันให้สัญญา

ทั้งคู่หันหลังจะออกไปข้างนอก ก่อนที่พวกเขาจะออกไปจากห้อง เสียงที่ชัดเจนก็ดังขึ้นที่ด้านหลังพวกเขา

“เดี๋ยวก่อน!”

พวกเขาหันกลับไปและมองไปที่เนลล์ ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่พวกเขา

“เจสัน ฉันมีบางอย่างอยากจะถามคุณ”

เซลีนเฝ้ามองเธออย่างคุมเชิง “พี่เจย์ต้องรีบกลับไปทำงาน คุณเก็บคำถามไว้ทีหลังได้ไหมพี่สาว?”

ด้วยเหตุผลบางประการ เซลีนรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้น เมื่อเธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเนลล์

ดังนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาคุยกันจึงเป็นตัวเลือกที่ฉลาดที่สุด

อย่างไรก็ตามเพราะเป็นเจสันและเนลล์ ใครจะฟังเธอ?

เจสันหยุดเดินและถามขึ้น “มันคืออะไร? ถามมา”

เนลล์ยิ้มและลุกขึ้นช้า ๆ

“เมื่อคืนที่คุณพูดกับฉัน คุณหมายความแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”

เจสันตกใจมาก

เนลล์ถอนหายใจและสีหน้าผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “ถ้าเป็นเรื่องจริงนั่นหมายความว่าฉันเข้าใจคุณผิดมาโดยตลอด ฉันอยากจะขอโทษคุณในตอนนี้ ขอบคุณที่ช่วยเตือนฉันและฉันจะจำไปใช้ในอนาคต”

เจสันคิดไม่ถึงว่าเธอจะถามเรื่องนี้

ความคิดมากมาในจิตใจของเขาและอารมณ์ต่าง ๆ ก็พลุ่งพล่านภายในตัวของเขา

ความสุข ความเห็นอดเห็นใจ คามสบายใจ ความอับอาย ความผิดหวัง... มันผสมกันไปกันใหญ่

เซลีนไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ความรู้สึกถึงลางไม่ดีผุดขึ้นในตัวเธอ และเธอมองดูพวกเขาด้วยความระมัดระวังและสงสัย

“พี่เจย์ เมื่อคืน... คุณไม่ได้กลับไปทันทีที่ออกไปจากห้องพักของฉันเหรอ? ทำไมคุณกับพี่สาว...”

เจสันถึงกับผงะ เมื่อเขาสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้งแล้วเขาจึงรีบอธิบาย “โอ้ ผมคิดว่ามีบางสิ่งบางอย่างในตอนนั้นและตัดสินใจบอกเธอระหว่างทาง”

การแสดงออกของเซลีนเปลี่ยนไป

“ทำไมไม่บอกฉันเรื่องนี้”

“มันไม่มีอะไรสำคัญผมจึงไม่ได้บอกคุณ”

“แต่...”

“เจสัน” เนลล์ขัดจังหวะเธอขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผ่อนคลาย มันไม่ได้เป็นไปตามที่คุณกังวล ในทางกลับกัน ฉันอยากจะเตือนคุณ”

เจสันรู้ว่าเธอจริงจัง เขาพยักหน้าและมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “บอกผม”

เนลล์เหลือบมองเซลีนด้วยความกังวล

รอยยิ้มน่าสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเนลล์ “แม้ว่ามอร์ตันจะทำงานและขยายธุรกิจในจินเฉิง มาหลายปีและมีอิทธิพลเป็นอย่างมาก แต่วันนี้การแข่งขันก็รุนแรง หนึ่งครั้งของการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดนำไปสู่ความสูญเสียทั้งหมดและอย่างมหาศาล

“ในฐานะนายน้อยของมอร์ตัน คนที่คุณคอยอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นฉันหวังว่าคุณจะระมัดระวังและควบคุมคนรอบข้างมากขึ้น เผื่อว่าพวกเขาจะกลายเป็นภาระของคุณในอนาคต “

เจสันประหลาดใจ