บทที่ 208 หน้าอกของฉันเจ็บ

“เมื่อคืน?”

เจสันเลิกคิ้วและคิดสักพัก “ไม่มีอะไรมาก มันแค่เรื่องที่ไม่สำคัญ”

รอยยิ้มใบหน้าของเซลีนตึงขึ้น

นี่เขาไปหาเธอเพียงเพื่อบอกอะไรที่ไม่สำคัญกับเธออย่างนั้นน่ะเหรอ?

ใครจะไปเชื่อเรื่องแบบนั้น?

อย่างไรก็ตาม เจสัน มอร์ตันที่เธอรู้จักในวันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บุคลิกและนิสัยใจคอของเขาเปลี่ยนไปและบางครั้งเธอก็พบว่ามันยากที่จะเข้าใจเขา

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เธอก็ปฏิเสธที่จะกดดันเขาต่อไป เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร จริง ๆ แล้วพี่สาวตกที่นั่งลำบากเพราะข่าวลือเกี่ยวกับเธอและผู้กำกับคูมบส์ คุณโตมากับเธอ พี่เจย์และการปลอบใจอาจจะทำให้เธอรู้สึกดี”

เจสันมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ว่างเปล่า

“คุณไม่หึงฉันเหรอถ้าฉันปลอบเธอ”

เซลีนส่ายหัว

“ไม่แน่นอน พี่สาวเป็นญาติของฉันและคุณเป็นสามีในอนาคตของฉัน พี่เจย์ ฉันรู้สึกมีความสุขเมื่อคุณสองคนดีต่อกัน ทำไมฉันจะต้องหึงด้วย?”

ในที่สุดเจสันก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“คุณเป็นผู้หญิงที่ดีมากเซลีน”

เซลีนยิ้มตอบกลับอย่างไม่จริงใจ

พวกเขาหยุดคุยกันและเจสันก็กลับไป

เมื่อเธอกลับไปที่กองถ่าย รอยยิ้มอันแสนหวานที่เซลีนแสดงต่อเจสันไม่ปรากฏบนใบหน้าของเธออีกต่อไป เธอแสดงออกอย่างแข็งกระด้างและเดินไปหาเนลล์ ก่อนที่ใครจะทันได้ห้ามไว้เธอได้ยกมือขึ้น

“เพี๊ยะ!”

เธอตบหน้าเนลล์อย่างแรง

ทุกคนต่างหวาดผวา

พวกเขาหยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำและมองไปที่เธออย่างไม่เชื่อสายตา

ในช่วงเวลาต่อมา

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”

ตบหนัก ๆ ลงบนใบหน้าของเซลีนสองครั้ง

เซลีนจับใบหน้าของเธอด้วยความตกตะลึง และถลึงตาใส่เนลล์ เธอตะโกนด้วยความโกรธ “แกกล้าตบฉันได้ยังไง!”

เธอจ้องมองด้วยความเกลียดชัง

แนนซี่กำลังยุ่งอยู่กับการรินน้ำ เธอจึงไม่สามารถไปดูเนลล์ได้ทันเวลา เมื่อเธอรู้ว่าเจ้านายของเธอถูกทำร้าย เธอจึงโกรธมากพลางพุ่งเข้าใส่เซลีนและเตะเธอเข้าที่หน้าอก

การตบเพื่อตอบโต้สองครั้งของเนลล์ มันเจ็บ แต่ไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก

ในทางตรงกันข้ามการเตะของแนนซี่นั้นไร้ความปราณี และส่งผลให้เซลีนล้มลง

“เนลลี่ คุณโอเคไหม?”

แนนซี่หันไปมองเนลล์ด้วยความเสียใจและเป็นห่วง

เนลล์ไม่ทันได้ตั้งตัวดีนัก เพราะเธอไม่คิดว่าแนนซี่จะทำแบบนั้น เมื่อเธอรู้สึกตัวเธอจึงส่ายหัว “ฉันสบายดี”

“คุณจะพูดว่าคุณสบายดีได้อย่างไร ในเมื่อหน้าของคุณบวมแบบนั้น? เป็นความผิดของฉันเองที่มัวแต่ยุ่งอยู่กับการรินน้ำผลไม้และไม่ได้สนใจ”

แนนซี่เอาแต่โทษตัวเอง แต่ทีมงานที่เหลือเริ่มมีปฏิกิริยากับเหตุการณ์นี้และหลายคนก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ไคลี่หายไป ดังนั้นในช่วงสองวันที่ผ่านมาเซลีนจึงนำผู้ช่วยที่มีอายุมากกว่าไคลี่เล็กน้อยมากับเธอที่ชื่อว่าแองเจิ้ล

แองเจิ้ลกรีดร้องและวิ่งไปหาเซลีน และพยายามสุดกำลังเพื่อช่วยหลังจากนั้น

“พี่เซลีน คุณสบายดีไหม? เป็นอย่างไรบ้าง?”

เซลีนกดมือลงบนหน้าอกของเธอ ใบหน้าของเธอบวมและแดงอยู่แล้วในขณะริมฝีปากของเธอก็เจ็บ ด้วยความช่วยเหลือของแองเจิ้ลเธอจึงลุกขึ้นนั่งบนพื้นและหายใจไม่กี่ครั้ง หลังจากนั้นการหายใจของเธอก็สม่ำเสมอและเธอก็พึมพำออกมา “หน้าอกของฉัน...เจ็บ”

แองเจิ้ลเต็มไปด้วยความกลัวและตื่นตระหนก