บทที่ 215 เป็นผู้ใหญ่และแน่วแน่

เมื่อตระหนักได้ว่าไม่มีการคัดค้านใด ๆ จากโทมัส ซิลเวียรู้สึกโล่งใจและยอมรับเขาอย่างมีความสุข ทั้งสองครอบครัวจึงเริ่มรับประทานอาหาร

อย่างไรก็ตาม ในเวลาเดียวกันประตูห้องส่วนตัวก็ถูกบังคับให้เปิดออก

แสงเฟลชจากกล้องออกมา ตามด้วยผู้สื่อข่าวจำนวนมากที่มาพร้อมกับตากล้องและไมโครโฟนของพวกเขา

“คุณมอร์ตัน ฉันได้ยินมาว่ามอร์ตันและเจนนิงส์รวมตัวกันที่นี่ในวันนี้เพื่อหารือเรื่องแต่งงานระหว่างคุณกับเซลีน เป็นความจริงไหม?”

“วันแต่งงานได้รับการยืนยันแล้วหรือยัง? เมื่อไร?”

“ในฐานะนายน้อยของตระกูลมอร์ตันและคนดังระดับแนวหน้า งานแต่งงานของคุณจะเป็นอย่างไร?”

“ฉันได้ยินมาว่าพวกคุณรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเด็กและอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว คุณช่วยแบ่งปันเรื่องราวความรักของคุณกับเราได้ไหม?”

“...”

เสียงนับไม่ถ้วนดังก้องในห้องขณะที่ชัตเตอร์ของกล้องถูกกดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนื่องจากแสงกะพริบจากแฟลชอย่างต่อเนื่องทำให้ดวงตาของทุกคนมืดบอดไปชั่วขณะ

ทันใดนั้นอารมณ์ภายในห้องส่วนตัวก็เปลี่ยนไป

เมื่อพวกนักข่าวบุกเข้ามาในห้อง ใบหน้าของโทมัสก็ดุขึ้นทันที

เจสันก็ประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและมองไปที่เซลีนอย่างไม่เชื่อสายตา

ใบหน้าของเซลีนมีความรู้สึกผิดอยู่ชั่วขณะ ในไม่ช้าเธอก็ซ่อนมันไว้และส่ายหัวขณะที่มองเจสันอย่างใจจดใจจ่อ

“พี่เจย์ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำ”

ซิลเวียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเขาก็แสร้งประหลาดใจเช่นกัน แต่เธอก็สงบลงอย่างรวดเร็วและยิ้มให้นักข่าว

“ขอบคุณทุกคนสำหรับความเป็นห่วงที่มีต่อเซลีน อย่างไรก็ตามที่เรานัดพบของเราในวันนี้เป็นการภายใน คุณช่วยสัมภาษณ์เราในเวลาอื่นได้ไหม? วันนี้...ไม่ใช่วันที่เหมาะสม”

ขณะที่เธอพูดเธอมองไปที่โทมัสด้วยท่าทางเป็นกังวล แววตาของเธอเต็มไปด้วยความขอโทษและทำอะไรไม่ถูก

ในขณะเดียวกัน โทมัสยังคงหน้าบึ้งและแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นการจ้องมองมาของเธอ

ในที่สุดเจสันก็กลับมามีสติอีกครั้ง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ หลบเลี่ยงไปก็ไร้ประโยชน์

นักข่าวอยู่ที่นี่แล้วและไม่มีทางกลับไปถ้าไม่ได้คำตอบตามที่พวกเขาต้องการ

ดังนั้นเขาจึงยืนขึ้นและเผชิญหน้ากับกล้อง “อย่างที่พวกคุณเห็น ตระกูลมอร์ตัน และเจนนิงส์กำลังพูดคุยกันเพื่อหารือเกี่ยวกับการแต่งงานที่กำลังจะมาถึง แม้ว่าเซลีนจะเป็นคนมีชื่อเสียงและผมเข้าใจได้หากพวกคุณถ่ายภาพของเธอ แต่พ่อแม่ของเธอเป็นคนนอกวงการบันเทิง วาระการประชุมของวันนี้เป็นเรื่องส่วนตัวมากและผมหวังว่าทุกคนจะเข้าใจเรื่องนี้”

“ไม่มีข้อสงสัยเมื่อพวกเราได้ข้อสรุปแล้วเราจะแจ้งให้สื่อมวลชนทราบโดยเร็วที่สุด ดังนั้นโปรดมั่นใจว่าพวกเราจะดำเนินการเช่นที่กล่าวไป”

“มันเป็นช่วงเวลาอาหารกลางวันและคุณทำงานหนักกันมาก ทำไมคุณถึงไม่ลงไปข้างล่างเพื่อพักและหาอะไรทานกันล่ะ? ผมเลี้ยงเอง”

คำพูดของเจสันแสดงความเห็นอกเห็นใจ สุภาพ และมีน้ำใจ เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญเพราะผู้สื่อข่าวเข้ามาขัดจังหวะการพูดคุยที่เป็นส่วนตัวของพวกเขา และเขาก็ไม่ได้ละเมิดหลักการของตัวเองด้วยการให้ข่าวหรือเปิดเผยรายละเอียดเพิ่มเติมกับสื่อมวลชน

นอกจากนี้เขายังประกาศกับผู้สื่อข่าวว่าจะดูแลนักข่าวเรื่องอาหารกลางวันและการทำเช่นนี้ทำให้พวกเขาพอใจ

แท้ที่จริงแล้วมันเป็นตัวอย่างของตำราเกี่ยวกับการรับมือต่อสื่อที่ถูกต้อง

จากการสังเกตเขามันทำให้หัวใจของซิลเวียเต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้น

เซลีนโชคดี ผู้ชายอย่างเจสัน มอร์ตันจะช่วยตระกูลเจนนิงส์ และช่วยให้พวกเขาก้าวสู่ความสำเร็จได้แน่นอน!

หลังจากฟังคำพูดของเจสัน ผู้สื่อข่าวก็ไม่พูดอะไรอีก

แม้ว่าพวกเขาจะมีคำถามอีกมากมายที่จะถาม แต่ก็ไม่มีประโยชน์เนื่องจากเจสันจะไม่ตอบคำถามของพวกเขา และบอดี้การ์ดเริ่มปรากฏตัวขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงต้องออกไป

สิบนาทีต่อมาหรือช้ากว่านั้น ความเงียบและความสงบก็กลับมาในห้องส่วนตัวอีกครั้ง

บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นบ้าง

โทมัสนั่งนิ่งไม่พูดอะไรสักคำ

ฌอร์นต้องการจะพูดให้บรรยากาศดีขึ้น แต่อย่างไรก็ตามเขาไม่ถนัดกับการพูดและตัดสินใจที่จะเงียบแทนที่จะทำตัวเองให้ดูโง่ออกไป