บทที่ 216 เลิกกันเถอะ

เจสันรู้สึกผิดหวังมากขึ้นเมื่อเขามองดู

เซลีนรู้สึกหวาดหวั่นอย่างมาก เมื่อเห็นท่าทางมืดมนของชายคนนั้นเธอก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ และพูดอย่างระมัดระวังว่า “พี่เจฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้จะมีนักข่าวมากมายขนาดนี้”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอและมุมริมฝีปากของเขาก็กระตุกเป็นรอยยิ้มที่น่าสลดใจ

“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”

หัวใจของเธอเต้นรัว

เมื่อเธอพบกับดวงตาของเขา เธอสัมพัสได้ถึงสายตาของเขาจึงรีบหลีกเลี่ยงการจ้องมองก่อนที่จะพยักหน้าเล็กน้อย

“ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันจะเตือนคุณเป็นอย่างอื่น”

“โอ้? จริง ๆ? ฉันคิดว่าคุณเป็นคนแจ้งให้นักข่าวจับผิดการกระทำของฉัน! แต่ดูเหมือนว่าฉันจะเข้าใจคุณผิด”

คำพูดของเขาที่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนั้น มันฟังดูไม่น่าเชื่อต่อหูของเธอเลย

ด้วยเหตุผลที่ไม่รู้ใจตัวเองเซลีนก็รู้สึกไม่มั่นใจและหวาดกลัว ด้วยเหตุนี้เธอจึงฝืนยิ้มและก้าวถอยหลัง

“พี่เจทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นกับฉันล่ะ? เรากำลังจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนั้น”

"จริง? ยังไงซะเราก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมเปลี่ยนใจกะทันหัน? ข่าววันนี้สามารถเผยแพร่ได้และมันจะยืนยันการแต่งงานของเรา

ถ้าวันหนึ่งผมเปลี่ยนใจจริง ๆ ข่าวนี้จะเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุดที่สามารถหันมาต่อต้านผม ไม่ต้องพูดถึงมันอาจทำให้คุณพ้นจากความรับผิดชอบทำให้คุณตกเป็นเหยื่อระหว่างเราสองคน สำหรับผมแล้วดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะทำให้คุณได้เปรียบมากมาย”

ใบหน้าของเธอทันทีเปลียนทันที

เธอมองเจสันราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด

ชายคนนั้นลุกขึ้นเต็มความสูง และเริ่มเดินมายังทิศทางเธอ แต่ละก้าวที่เขาทำดูเหมือนจะขับเคลื่อนด้วยพลังที่สงบ แต่โหดร้าย

จู่ ๆ เขาก็ยื่นแขนไปบีบคอเธอ

“เซลีน เจนนิงส์! เห็นได้ชัดว่าคุณวางแผนต่อต้านผม แต่คุณก็ยังพยายามโกหก! คุณคิดว่าผมเป็นใคร? เป็นคนโง่มากที่คุณสามารถหลอกลวงได้เหรอ?”

เขากัดคำพูดเหล่านั้นผ่านฟัน แรงที่มาจากแขนของเขาแทบจะทำให้คอของเธอแทบขาดครึ่ง เธอพยายามที่จะงัดนิ้วของเขาออกจากคอของเธอ เธอเซถอยหลังไปหลายก้าวจนหลังชนกำแพงด้านหลังโต๊ะทำงาน

“พี่…พี่เจ ฉันอธิบายได้…”

ใบหน้าของเธอดูแล้วราวกับมะเขือเทศสุก เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการบีบคำพูดเหล่านั้นออกจากลำคอ

ใบหน้าของเจสันมืดมน เมื่อมองไปที่เธอเขาแทบรอไม่ไหวที่จะฉีกส่วนหน้าเจ้าเล่ห์ของเธอออกจากกัน

"อธิบาย? คุณสามารถพูดอะไรได้อีก? คุณคิดว่าผมไม่รู้ถึงความดีที่คุณทำไว้เบื้องหลังตลอดหลายปีที่ผ่านมาหรือไม่? ผมไม่ได้เผชิญหน้ากับคุณเพราะความสัมพันธ์ของเรา แต่ตอนนี้คุณตั้งใจจะใช้ผม! คุณคิดว่าผมโง่พอ ๆ กับเนลล์หรือเปล่า? ทั้งแม่และคุณสามารถควบคุมผมได้เหรอ?”

เขาเหวี่ยงเซลีนลงบนโซฟาด้วยการเหวี่ยงแขน

ผู้หญิงคนนั้นอ้าปากค้างอย่างรวดเร็วเพื่อขออากาศในที่สุดเธอก็หายใจได้ แต่เธอก็เริ่มไออย่างควบคุมไม่ได้และเจ็บปวด

อย่างไรก็ตามเขามองเธออย่างไม่แยแสราวกับว่าเธอเป็นเศษผ้าสกปรก

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเราจบกันแล้ว! บอกคุณย่าหัวสูงของคุณว่าการแต่งงานถูกยกเลิก มอร์ตันและเจนนิงส์จะไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป! บอกเธอว่าอย่ามาหาผมอีก”

เขาจากไปหลังจากนั้น

ผู้หญิงคนนั้นงุนงง

เธอจับชายคนนั้นไว้แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “คุณหมายถึงอะไร? เลิกกัน? ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณ คุณบอกว่าคุณจะรับผิดชอบสำหรับฉัน คุณจะจบลงแบบนี้ได้อย่างไร?”