บทที่ 228 สำหรับเธอผู้เดียว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเซลีนไม่เคยหยุดต่อสู้ และแย่งชิงสิ่งต่าง ๆ ไปจากผู้อื่นซึ่งทำให้เธอเพิกเฉยต่อสิ่งที่เธอต้องการจากก้นบึ้งของหัวใจ

ตอนนี้ตาของเธอชัดเจนแล้ว เธอตระหนักดีแล้วว่าสิ่งที่เธอต้องการคือความรักของพี่เจ

เซลีนกำกระเป๋าสตางค์ของเธอแน่น แน่นจนข้อต่อเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวและร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นเนื่องจากอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ครั้งใหญ่

ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขเจสันเดินเข้าไปใกล้เธอ เขาดูอบอุ่นและสดใส ภายใต้แสงไฟสลัวเขาดูเหมือนเจ้าชายที่มีเสน่ห์

เขาอยู่ใกล้เธอมากขึ้นในแต่ละก้าวและเธอก็ได้กลิ่นโคโลญจน์ที่คุ้นเคยอยู่แล้ว

เธอเลือกโคโลญจน์ให้เขาและเขาใช้ทุกวันเพราะเธอชอบกลิ่นมัน

ชื่อโคโลญจน์คือ ล็อคฮาร์ท นี่เป็นเพราะเธอต้องการล็อคหัวใจของเขาและทำให้เขาเป็นผู้ชายคนเดียวดังนั้นจึงไม่ใครยอมให้ใครพรากเขาไป

ในขณะนั้นอารมณ์ของ เซลีนเหมือนกับทะเลที่มีกระแสน้ำขึ้นมันแปรปรวนอย่างมากและเธอไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้

เจสันเกือบจะอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็ปลื้มปิติมาก เธอก้าวไปข้างหน้าและกล่าวต้อนรับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พี่เจ…”

อย่างไรก็ตามผู้ชายทุกคนมองมาที่เธอก่อนที่เขาจะหันไปมองเธอ

จากนั้นเจสันก็เดินผ่านเธอไปโดยไม่หยุดและมุ่งตรงไปยังสถานที่ข้างหลังเธอ

เซลีนตัวแข็งทันที

ความไม่เชื่อถูกละเลงไปทั่วใบหน้าของเธอ

เธอหันกลับมาอย่างแข็งกร้าวเพื่อดูว่าเจสันกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

ในมุมเล็ก ๆ ใกล้กับบาร์ เนลล์และทิมกำลังคุยกับนักลงทุนชายวัยกลางคนหลายคน

พวกเขาหัวเราะอย่างหรูหราพร้อมกับชูแก้วไวน์ขึ้นสูง

แก้วคอหงส์ ดูเหมือนงานศิลปะภายใต้แสงไฟที่สวยงามโดยเน้นเส้นโค้งที่หรูหราและแพรวพราว เมื่อมองเพียงอย่างเดียวก็จะมีคนอยากจับมันไว้ในมืออย่างสุดซึ้ง

เมื่อนั้นเจสันก็เดินไปคุยกับชายวัยกลางคน บางคนคุยกันต่อมาผู้ชายสองสามคนยกแก้วไปที่เนลล์แล้วก็จากไป

หลังจากนั้นทิมก็แตะไหล่ของเนลล์ก่อนที่เขาจะทิ้งเธอไว้กับเจสันตามลำพัง

เจสันยืนอยู่ตรงหน้าเนลล์มองเธอด้วยสายตาที่รักใคร่แต่รู้สึกผิด เจสันตอบอย่างเชื่องช้าต่อการจ้องมองของเขาด้วยแววตาที่ทำอะไรไม่ถูก

วิธีที่พวกเขาล็อคดวงตาไม่มีความเป็นศัตรูและรู้สึกสะดวกสบาย วิธีที่พวกเขายืนอยู่ด้วยกันทำให้พวกเขาดูเหมือนภาพวาดที่สวยที่สุดในโลกที่จะทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

ทันใดนั้นเซลีนก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง และกำแพงจิตในจิตใจของเธอก็พังทลายลงในทันที

เธอเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และมันก็ดังขึ้นในครั้งที่สอง ในท้ายที่สุดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งทำให้เธอกระตุกและเธอก็เริ่มน้ำตาไหล

มีอา ไม่เพียงแต่ตกใจกับฉากนี้ แต่ผู้คนในงานก็มองเธอด้วยความสงสัยด้วยความสงสัยว่าอะไรทำให้เธอเสียสติ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…”

เซลีนยังคงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงบ้าที่ตกอยู่ในความสิ้นหวัง

เสียงหัวเราะของเธอทำให้ร่างกายของเธอสั่น และน้ำตาของเธอก็ทำลายเครื่องสำอางของเธอ เธอดูแย่มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ราวกับว่าเธอถูกทอดทิ้งโดยคนที่รักที่สุดของเธอ ด้วยวิธีที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

“เธอเป็นอะไรไป?”

ทุกคนตกตะลึง

จากนั้นก็มีคนมากระซิบว่า "เธอเสียสติไปแล้วเหรอ?"

“เธอติดยาหรือเปล่า?”

เมื่อพูดไปแล้วผู้คนก็เริ่มมองหน้ากันอย่างสงสัยเพราะพวกเขาสงสัยว่าเซลีนไปเสพยาในงานหรือไม่ โชคดีที่มีอาไหวตัวทันและคว้าตัวเซลีนไว้ได้ “พี่เซลีนหยุดเถอะ!”

ที่หัวมุมเนลล์เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นเธอจึงเลิกคิ้วและมองไปที่เจสัน

“คุณชายมอร์ตันภรรยาของคุณดูเหมือนจะเมาแล้วทำไมคุณไม่ไปดูเธอล่ะ?”

แม้ว่าเจสันจะเห็นว่าเซลีนกำลังมีอาการทรุด แต่เขาก็ไม่ได้กังวลอะไรสำหรับเธอ

“เธอทำตัวเองอายไม่พอเหรอ? ทำไมเธอต้องทำให้ผมละอายใจด้วย?”

เนลล์ยิ้มเยาะเบา ๆ และไม่ได้แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์

ในขณะเดียวกัน มีอาไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไป เมื่อตระหนักว่าเธอไม่สามารถคุมเซลีนได้เธอจึงบุกไปหาเจสัน

เธอชี้ไปที่เขาและตะโกนว่า

“เจสัน! ดู เซลีนสิ! เธอกำลังทุกข์ทรมาน และคุณกำลังคุยกับผู้หญิงคนนี้อยู่ที่นี่? คุณลืมไปหรือเปล่าว่าเซลีนเป็นภรรยาของคุณ? คุณไม่สนใจเธอเหรอ?”

ใบหน้าของเจสันเปลี่ยนเป็นสีเข้มเมื่อเขาจ้องมองมีอาอย่างเย็นชาที่สุด