บทที่ 229 ฉันไม่ได้เกลียดคุณเลย

ครู่ต่อมาเจสันก้มหน้าลง และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจว่า “เพราะว่าผมทรยศคุณ ผมทำร้ายคุณหลายอย่างและผมยังร่วมมือกับคนนอกเพื่อกลั่นแกล้งคุณ คุณยังเกลียดผมอยู่ไหม?”

เนลล์เลิกคิ้ว

'เขาแสดงความรู้สึกผิดด้วยการก้มหัวเหรอ?'

เธอหัวเราะและยิ้ม “ไม่ฉันไม่ได้เกลียดคุณ”

เจสันตกใจเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความไม่อยากเชื่อพร้อมกับเบิกตากว้าง

"ทำไม?"

“เพราะความเกลียดหมายความว่า ฉันยังจำได้และฉันไม่อยากจำคนที่ไม่สำคัญสำหรับฉันเพราะว่าฉันเกลียดเขา”

ด้วยเหตุนี้เธอจึงยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เจสันยืนนิ่งในขณะที่เขามองดูภาพเงาของเธอที่ไม่อยู่ จิตใจของเขาตกใจมากราวกับว่าสายฟ้าฟาดใส่เขา เขาตกตะลึง

'เธอพูดอะไร? ผมไม่มีความสำคัญกับชีวิตเธอ เธอเลยไม่เกลียดฉันเหรอ? '

'ผมไม่สำคัญเหรอ?'

'ฮ่าฮ่าฮ่า! หกปีเธอทุ่มเทเวลาหกปีในความสัมพันธ์นี้ และเธอก็โยนมันทิ้งไปเหรอ? '

'เธอพูดอย่างนั้น เพราะเธอไม่ต้องการ?'

'เธอพูดอย่างนั้น เพราะเธอไม่ชอบแล้วเหรอ?'

'เธอพูดอย่างนั้น เพราะผมไม่สำคัญอีกต่อไป?'

'ใครบอกว่าเธอถูก? อะไรทำให้เธอคิดว่าผมไม่สำคัญล่ะ? '

'หกปีนั้นไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอเหรอ?'

'แม้ว่าสิ่งต่าง ๆ จะมีการเปลี่ยนแปลงและเธอมีคนอื่นอยู่เคียงข้างเธอตอนนี้ แต่เธอไม่ควรเรียกผมว่าเป็นคนที่ไม่สำคัญ!'

'ผมเป็นรักแรกของเธอ! ความรักครั้งแรกทั้งหมดควรเป็นสิ่งที่ลืมยากที่สุดไม่ใช่เหรอ? มันควรจะเป็นส่วนที่ลึกลับที่สุดในใจไม่ใช่หรือไง? '

'ไม่! ไม่เชื่อ! ผมจะไม่เชื่อ! '

ในขณะที่ความคิดท่วมท้นอยู่ในใจ ความร้อนในดวงตาของเจสันก็แสดงความรู้สึกออกมาอย่างหนักแน่น

จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าและเดินตามเธอไป

…

เนลล์ไม่ได้อยู่ในงานไม่ใช่เพราะใครบางคน แต่เป็นเพราะมันเริ่มดึกแล้ว ราชาปีศาจตัวใหญ่ที่บ้านจะเริ่มจู้จี้เธอถ้าเธอไม่รีบกลับบ้านเร็ว ๆ

กิดเดียนรู้สึกกังวลอย่างมาก เพราะเธอไม่ต้องการพาเขาไปร่วมงานบอลการกุศลนี้

เขาสาบานว่าวันหนึ่งเมื่อเธอตกลงที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขา เขาจะประกาศให้ทั้งโลกรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายของเธอและพวกเขาจริงจังกับการที่อยู่ด้วยกัน

ฮึ่ม!

ชายคนนั้นกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่บ้านจนกระทั่งได้ยินเสียงเครื่องยนต์คิ้วของเขากระตุกและเขาก็ลุกขึ้น

อย่างไรก็ตามในวินาทีถัดมาเขาก็เอนหลังลงบนโซฟา

'เดี๋ยวก่อนทำไมผมถึงต้องกังวลขนาดนี้?'

'เธอจะไม่กลับเหรอ? เธอจะต้องกลับมาสิ! ฮึ่ม! '

เขาจึงนั่งลงบนโซฟาหนังและเพื่อให้ตัวเองดูผ่อนคลายเขาจึงไขว่ห้างยืดขายาว ๆ

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังคว้านิตยสารข้างโต๊ะ และแกล้งทำเป็นอ่านมัน

ในขณะที่เนลล์เข้ามาเธอได้รับการต้อนรับเมื่อเห็นเขาอ่านนิตยสารด้วยการไขว่ห้าง

ภายในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและหรูหรามีชายหนุ่มรูปหล่อนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาและกำลังอ่านนิตยสารการเงินในมืออย่างจริงจัง

เธอยิ้มกว้างแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะก่อนเดินไปหาเขา

“สามี ฉันกลับมาแล้ว”

กิดเดียนไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำเขาแค่ส่งเสียง “อืม…”

เนลล์วางกระเป๋าของเธอลงก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆเขาและเอามือกอดรอบแขนของเขา

“สามีเป็นเวลาหลายชั่วโมงเลยที่เราเจอกันครั้งสุดท้ายคุณคิดถึงฉันไหม? อยู่บ้านคุณเป็นเด็กดีหรือเปล่า?”

กิดเดียนทำหน้าตาเฉยเมย และดึงแขนออกจากมือของเธอ จากนั้นเขาก็พูดอย่างเมินเฉย

“ ไม่”

เมื่อสังเกตเห็นว่ากิดเดียนดึงมือเขาออกเนลล์ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

'เฮอะ พวกปากไม่ตรงกับใจ!'

เมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็ลุกขึ้นและเดินขึ้นไปชั้นบน

กิดเดียนประหลาดใจกับการกระทำของเธอเพราะเขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเดินจากไปในทันที