บทที่ 253 คนหาย

ลมยามค่ำคืนพัดใบไม้แห้งหมุนขึ้นไปในอากาศ ก่อนที่จะร่วงหล่นลงสู่พื้น

ในห้องรักษาความปลอดภัย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตื่นขึ้นเพราะลมกระโชกแรง

เขามองไปด้านหน้าด้วยสายตาที่ง่วงนอนมองเห็นเงาดำแวบผ่านมา แต่เมื่อเขากะพริบตามันก็หายไป

แปลกมาก เขารู้สึกเหมือนตาพร่า?

เขายืนขึ้นและขยี้ตา แต่ไม่เห็นอะไรเลยหลังจากมองไปรอบ ๆ เขาจึงนั่งลงอีกครั้ง

เซลีนไม่กล้าหยุดวิ่ง เพราะกลัวว่าใครบางคนอาจจะตามเธอทัน

เธอวิ่งจนมาถึงถนนใหญ่ และถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอยืนพิงอยู่ตรงนั้น เมื่ออยู่ตรงนี้เธอมีเวลาที่คิดว่าใครเป็นคนปล่อยให้เธอออกมา?

ถ้าเธอเห็นไม่ผิดมีคนเดินออกไปตอนเธอตื่น

เธอแน่ใจว่าชุดกุญแจและโทรศัพท์มือถือ ประตูที่เปิดอยู่เป็นความตั้งใจของคน ๆ นั้น

หล่อนเป็นใคร?

ทำไมหล่อนถึงทำมัน?

หล่อนรู้จักเธอไหมนะ?

เซลีนยืนอยู่ตรงนั้น และคิดว่าถ้าเธอหนีไปแบบนี้จะถือว่าแหกคุกหรือเปล่า?

อาจจะไม่ใช่ เพราะเธอไม่ได้ถูกตัดสินว่ามีความผิดแค่ถูกควบคุมตัวชั่วคราวเท่านั้น

ถึงอย่างนั้นเธอก็อยู่ไม่เป็นสุข

จริง ๆ ซิลเวียเพิ่งบอกให้เธออยู่ที่สถานีตำรวจ เพราะพวกเขากำลังคิดหาทางช่วยเธอ

อย่างไรก็ตามเธอได้หลบหนี และเมื่อถึงเวลานั้นเธอจะไม่สามารถพิสูจน์ตัวเองได้เลย

เซลีนไม่กลัวจนถึงวินาทีนี้ เธอแค่อยากหลบหนีและตอนนี้เธอคิดได้แล้วว่าถ้าเธอทำแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการแหกคุก!

เธอทำอะไรได้บ้าง?

ย้อนกลับไป?

ไม่ เธอทำไม่ได้

เธอจะไม่อธิบายกับสิ่งที่เธอทำลงไป

เมื่อลมหนาวพัดมาเธอหลับตาลงและรู้สึกปวดหัว จิตใจของเธอยุ่งเหยิงและเธอคิดอะไรไม่ออกเลย

ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เธอแปลกใจและมองไปที่โทรศัพท์เพื่อหาข้อความ

เธอเปิดมันด้วยความวิตกกังวลและสั่นกลัว

เป็นรูปถ่ายของชายหาดและผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงยาวหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์พร้อมกับรอยยิ้ม

ข้างหลังรูปนี้ ที่อยู่ของมันคือ สถานที่พักผ่อนแสนสงบ

เซลีนเบิกตากว้าง

เนลล์ เจนนิงส์? เธออยู่บนเกาะ?

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะไม่พบเนลล์ ถึงแม้ว่าเธอจะคว่ำจิงเฉิงหาทั้งหมดก็ตาม

เธอออกไปนานแล้ว!

นังตอแหลนี่!

เซลีนกัดฟัน และนึกได้ทันทีว่า ใครเป็นคนส่งข้อความพวกนี้มา?

คนส่งมีเพียงที่อยู่อีเมล หากคนส่งมีความตั้งใจที่จะไม่เผยตัวตนก็จะไม่สามารถตามพวกเขาได้จากที่อยู่อีเมล

อย่างไรก็ตามใครที่ส่งรูปนี้มาให้เธอ แสดงว่าไม่ได้คิดร้ายต่อเธอ

ท้ายที่สุดสำหรับเธอเพียงแค่รู้ถึงเบาะแสสำคัญของเนลล์ก็พอ!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้รอยยิ้มที่น่ากลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซลีน

'เนลล์ แกรอฉันก่อนเถอะ!'

'แกใส่ร้ายฉัน? ฉันจะจับแกด้วยมือของฉันเอง แล้วฉันจะรอดูว่าแกจะอธิบายต่อสื่อและสาธารณชนอย่างไง! '

คืนนั้นเองที่เซลีนซื้อตั๋วเรือจากตลาดมืดไปยัง สถานที่พักผ่อนแสนสงบ และเดินตามคนอื่น ๆ ลงเรือไป