บทที่ 27 อันตรายเกินไป

คำตอบที่ตรงไปตรงมาของเนลล์ ทำให้กิดเดียนประหลาดใจ แต่เขาก็ยกริมฝีปากขึ้นทันที

“แต่ฉันมีเงื่อนไข”

"พูดมา!"

“ข้อแรกไม่ให้เปิดเผยความสัมพันธ์ของเราต่อสาธารณะก่อนที่ฉันจะให้ความยินยอม อย่างที่สองห้ามแตะต้องตัวฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต!”รอยยิ้มในดวงตาของกิดเดียนเย็นลงเล็กน้อย

“มีข้อที่สามไหม?” เนลล์คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้คิดเรื่องอื่นและส่ายหัว “ไม่”

หลังจากหยุดชั่วคราวเธอก็เพิ่ม “ฉันจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง”

กิดเดียนพูดเสียงเบา “คุณอยากให้ผมเป็นพระหรือเปล่า?”

เนลล์สะดุ้งตื่น

"คุณนายลีย์ ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ถ้าคุณไม่อนุญาตผมจะไม่ต้องอดไปตลอดชีวิตเลยหรือ?”

ร่างกายของเขาขยับเข้าหาเธอในขณะที่เขาพูด และเนลล์ทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะถอยตัวออกไป

“นะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง…” สาเหตุที่เธอหยิบยกเงื่อนไขเหล่านี้เป็นเพราะเธอคิดโดยไม่รู้ตัวและการแต่งงานครั้งนี้คงอยู่ไม่นานมากเสียจนเธอไม่ได้คำนึงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต กิดเดียนเยาะเย้ยราวกับว่าเขามองผ่านความคิดของเธอ

“เนลล์ เจนนิ่งส์ จำสิ่งนี้ไว้ผม กิดเดียน ลีย์ จะไม่มีวันหย่าหลังจากแต่งงาน เนื่องจากคุณได้ตกลงแล้วจึงไม่มีโอกาสที่คุณจะถอย หรือกลับไปทำตามคำพูดของคุณอีกต่อไป เป็นคุณนายลีย์ ที่ดีแล้วผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการเข้าใจไหม?” เนลล์มองเขาและไม่พูดอะไร ทันใดนั้นการจับคางของเธอก็แน่นขึ้น เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดและทำได้เพียงแค่เห็นด้วยอย่างไม่พอใจ

“เข้าใจแล้ว” กิดเดียนยิ้มอย่างพอใจ

หลังจากปล่อยไปเขาก็รู้ว่ามีรอยแดงเล็ก ๆ สองจุดบนผิวขาวบอบบางของเธอ ดวงตาที่ลึกของเขามืดลงเล็กน้อย ในท้ายที่สุดเขายอมรับว่าก่อนหน้านี้เขาก้าวร้าวเกินไปและกังวลมากขึ้นว่าเขาทำให้เธอกลัว ดังนั้นเขากล่าวเสริม

“เอาล่ะ ตอนนี้ผมจะไม่แตะต้องคุณ แต่ผมหวังว่าคุณจะปรับตัวให้เข้ากับตัวตนของผมได้โดยเร็วที่สุด อย่าให้ผมรอนานเกินไปได้ไหม?”

เนลล์หน้าแดงตามความหมายของคำพูดของเขาและเธอก็พยักหน้า

กิดเดียนหันหลังเดินจากไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลับมาอีกครั้งด้วยเสื้อผ้าสตรีชุดใหม่ เขาส่งต่อเสื้อผ้าให้กับเนลล์

“เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วค่อยออกมา!” เนลล์ขานรับ

หลังจากประตูห้องน้ำปิดลงเนลล์ก็ถอดชุดที่เปียกและใส่เสื้อผ้าใหม่ที่กิดเดียนนำเข้ามา

แมทธิวต้องเตรียมเสื้อผ้าขณะที่พวกเขาอยู่ในห้องน้ำ เสื้อผ้าที่เรียบง่ายและสบาย ๆ สีเรียบ ๆ ช่วยลดความเย็นชาของเธอลง สิ่งที่ตามมาคืออารมณ์ที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์ เนลล์มองตัวเองในกระจกและหยุดชั่วคราว

ตอนนี้เธออายุยังไม่มาก เธออายุเพียงยี่สิบสี่ มันเป็นอายุของคนธรรมดาสองปีหลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัย บางทีอาจเป็นเพราะเธอมีประสบการณ์มากเกินไปในช่วงห้าปีที่ผ่านมา หัวใจของเธอต้องเผชิญกับความยากลำบากมาแล้วทุกประเภทและเธอมักจะอยู่ในที่ทำงานที่เต็มไปด้วยผู้คนในวัยสามสิบและสี่สิบซึ่งทำให้เธอฉลาดและเคร่งขรึมมากขึ้น โดยไม่รู้ตัวเธอลืมไปแล้วว่าเธอยังเด็กมาก นี่เป็นยุคที่สวยงามที่สุดสำหรับเด็กผู้หญิง

ในวัยนี้เธอยังคงอ่อนเยาว์ไม่ถูกจำกัด และมีความมั่งคั่งเพียงพอที่จะใช้ชีวิตอย่างมีสีสัน เธอยังมีความงามที่ควรค่าแก่การภาคภูมิใจอีกด้วย เมื่อเธอนึกถึงคำพูดของกิดเดียนก่อนหน้านี้ดวงตาของเธอก็ลดลง หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้มออกมา หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปเธอก็พบว่าในห้องนอนไม่มีใครอยู่เลย

มีเสียงดังออกมาจากในห้องนั่งเล่นเธอจึงออกไปดู นอกจากกิดเดียนและแมทธิวแล้ว เธอยังเห็นครอบครัวเจนนิงส์และเจสัน มอร์ตัน

ซิลเวียนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม ส่วนฌอร์นและแซลลียืนอยู่ข้างหลังซีเวีย เจสันจับตัวเซลีนให้ยืนอยู่ด้านข้างเขา

เมื่อเห็นเนลล์ออกมาเซลีนมองเธอด้วยความกังวลและถามเบา ๆ

“พี่ฉันกลับมาจากโรงพยาบาลทันทีที่ฉันได้ยินอุบัติเหตุเกี่ยวกับพี่ พี่สบายดีหรือเปล่า?"

เนลล์มองเธออย่างเย็นชาและนิ่งเงียบ จากนั้นเธอก็เดินไปหากิดเดียนและนั่งลง