บทที่ 26 ฉันเห็นด้วย

"มีหญ้างูเหลือมผสมลงไปในยาซึ่งมีผลทำให้เส้นเสียงเป็นอัมพาตชั่วคราว แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน เธอน่าจะพูดได้อีกสักพัก ๆ”

กิดเดียนพยักหน้าให้ แมทธิวส่งหมอกลับ

หลังจากพวกเขาออกไป เขาก็เดินไปที่เตียงและมองไปที่ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง ตอนนี้เนลล์เงียบขึ้นมากในขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับตัว ดูเหมือนว่าเธอกำลังหลับอยู่ ใบหน้าที่ยังคงสีแดงสดของเธอเผยให้เห็นความเจ็บปวดจากความอดทนของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ กิดเดียนมองดูเธอสักพักก่อนจะเดินหายไป ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ

เนลล์ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อรู้สึกได้ถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เหนือหัวเธอ

“ไปแช่น้ำเย็นกันเถอะ หืม?”

เธอมองเขาแล้วพยักหน้า กิดเดียนอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาไปยังห้องน้ำ

อ่างอาบน้ำที่กว้างขวางเติมเต็มไปด้วยน้ำแล้ว เมื่อกิดเดียนวางเธอลงในน้ำเย็นทำให้เธอตัวสั่นและโอบแขนรอบตัวเธอทันที

“คุณลุกขึ้นได้ไหม?” เนลล์พยักหน้าและพยายามตอบว่าใช่ แต่เมื่อกิดเดียนปล่อยเธอนั่งลงเอง ร่างกายของเธอก็อ่อนปวกเปียกแล้วเธอก็ตกลงไปในน้ำ

เสียงถอนหายใจที่ทำอะไรไม่ถูกดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ วินาทีต่อมาร่างของเธอก็ลอยขึ้น เธอไอด้วยความเจ็บปวดสองครั้งและพ่นน้ำออกมา

ในขณะที่เธอกำลังจะลืมตาผ้าขนหนูก็ถูกโยนลงไปและน้ำบนใบหน้าของเธอก็ถูกเช็ดออกด้วยการเคลื่อนไหวที่ไม่อ่อนโยน เธอยังได้ยินเสียง ‘จ๋อม’ ตามมาด้วย กิดเดียนก้าวลงไปในอ่างด้วย เขานั่งอยู่ข้างหลังเธอเพื่อให้เธอพิงลำตัวเขาและแขนเขาก็โอบรอบตัวเธอ หลังของเนลล์แข็งขึ้นทันที เธอรู้สึกราวกับว่าหลังของเธอพิงกับหินภูเขาไฟ มันร้อนมาก เธอได้กลิ่นฟีโรโมนของผู้ชายที่ทรงพลังและความร้อนในร่างกายของเธอที่เพิ่งถูกผลักลงไปก็เริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง เธออดไม่ได้ที่จะดิ้นรนและพยายามขัดขืน แต่เสียงที่ไม่พอใจก็ดังมาจากข้างหลังเธอ

“เลิกขยับสักที!” การแสดงออกของกิดเดียนดูขุ่นเคือง เมื่อถูกปฏิเสธจากครั้งก่อนดังนั้นเขาจึงอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าเธอจะลื่นตกน้ำและจมน้ำตายเขาก็คงไม่ได้นั่งในอ่างกับเธอเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วเนลล์ไม่ใช่คนเดียวที่ถูกทรมานจากตำแหน่งนี้ ดูเหมือนว่าเนลล์จะนึกถึงเรื่องนี้และหน้าซีด จากนั้นเธอก็นั่งนิ่งและตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ สภาพแวดล้อมเงียบสงบเมื่อทั้งสองแช่น้ำอย่างเงียบ ๆ และเนื่องจากอุณหภูมิร่างกายของทั้งคู่ที่เย็นจัดในตอนแรกดูเหมือนจะเย็นน้อยลง ร่างกายของเธออ่อนแอมากจนแทบจะไม่สามารถนั่งตัวตรงได้หากไม่มีกิดเดียนพยุงเธอจากด้านหลัง

เมื่อนึกถึงผู้ร้ายที่วางยาเธออีกครั้งเธอก็อยากจะหัวเราะ เธอคิดว่าไม่ว่าครอบครัวเจนนิงส์ จะเลวทรามขนาดนี้ พวกเขาก็แค่มีอคติกับเธอและต้องการให้เธอเลิกกับเจสันและช่วยให้เขาคบหากับเซลีน เธอไม่มีความตั้งใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับเจสันอีกต่อไปดังนั้นจึงไม่สำคัญว่าเธอจะช่วยพวกเขาหรือไม่

อย่างไรก็ตามพวกเขาโหดเหี้ยมกว่าที่เธอคิด เพื่อที่จะให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันอย่างเป็นสุข โดยไม่ถูกวิพากษ์วิจารณ์หรือถูกนินทาพวกเขาจึงตีกรอบเธอว่ามีความสัมพันธ์กับ ไอแซค คอลลินส์!

ไม่เพียงแค่นั้นพวกเขายังวางยาเธอและพยายามส่งเธอไปที่เตียงไอ้ขยะนั่น! นั่นคือพ่อของเธอ! ย่าของเธอ!

ถ้าเธอไม่ได้เติบโตมาในครอบครัวเจนนิงส์ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดสิบแปดปีแรกในบ้านหลังนั้นเธอคงจะเริ่มสงสัยจริง ๆ ว่าเธอเป็นลูกของเจนนิงส์หรือไม่! ความโกรธคำรามปะปนกับความเศร้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งผ่านอกของเธอ เธอหลับตาและหายใจเข้าลึก ๆ

หลังจากเวลาผ่านไปไม่นานในที่สุดร่างกายของเธอก็เริ่มเย็นลงและความรู้สึกของเธอก็ชัดเจนเช่นกัน เธอลืมตาขึ้นและรู้สึกว่าลำคอของเธอไม่อึดอันแล้วเธอจึงพยายามพูด “กิดเดียน ลีย์ ฉันดีขึ้นแล้ว”