บทที่ 3 คุณแพ้อีกครั้ง

เมื่อเนลล์เห็นท่าทางอ่อนแอและทำอะไรไม่ถูกของ เซรีนเธอก็รู้สึกรังเกียจอย่างมาก

เธอสะบัดออกจากการเกาะกุมอย่างเย็นชา “อย่าแตะต้องตัวฉัน!”

เนลล์ไม่ได้ใช้กำลังมากนัก แต่จู่ ๆ เซลีนก็สะดุดล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

“เซลีน!”

เจสันพุ่งไปข้างหน้าเหมือนอย่ารวดเร็วเพื่อช่วยเธอ เขาตะคอกใส่เนลล์ด้วยความโกรธ “เนลล์! คุณกำลังทำอะไร?"

“ฉันไม่ได้…”

การแสดงออกของเนลล์เปลี่ยนไปเมื่อเธอพยายามอธิบายตัวเองโดยไม่รู้ตัว แต่เซลีนขัดจังหวะเธอ

“เจสันอย่าโทษเนลล์ ฉันเป็นคนที่ล่อลวงคุณ ไม่เป็นไรหรอก แม้ว่าเธอจะผลักฉัน ตะโกนใส่ฉันหรือทุบตีฉัน เธอทำถูกแล้ว"

ตาของเนลล์เบิกกว้าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ

เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่ผิดหวังของเจสัน

“ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นแบบนี้ นี่เป็นความผิดของผมดังนั้นคุณควรทำผมสิ ผมทำให้คุณโกรธ! ทำไมคุณถึงลงไม้ลงมือกับเซลีน?”

เนลล์เปิดปากของเธอ แต่จู่ ๆ คำอธิบายของเธอก็จุกในลำคอราวกับว่ามีหนามทิ่มแทงเธอ

“คุณคิดว่า…ฉันผลักเธอเหรอ?”

“คุณคิดว่าผมเข้าใจผิดกับสิ่งที่เห็นด้วยตาตัวเองหรือเปล่า? ผมคิดเสมอว่าคุณเป็นคนใจแข็ง แต่คุณก็ยังใจดี วันนี้ผมรู้ว่าคุณโหดเหี้ยมและอาฆาตแค้น ผมมองคุณผิดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา!”

เนลล์ยืนนิ่งไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอเองได้ยิน

เธอหันไปมองเซลีนซึ่งดวงตาฉายแววอาฆาตพยาบาทและจองหอง

หัวใจของเธอค่อย ๆ เอ่อล้นด้วยความหนาวเย็น

จากนั้นเธอก็หัวเราะขึ้น รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชัน

“เจสัน มอร์ตัน วันนี้ฉันก็รู้เลยว่าคุณโง่แค่ไหน!”

"คุณพูดอะไร?"

"ไม่เป็นไร คุณสองคนรักกันไม่ใช่เหรอ? ได้เลย! ฉันจะอวยพรให้คุณ แม้ว่าคุณจะเอาไปล้างน้ำแล้วก็ไม่มีใครกินจากชามที่เต็มไปด้วยขยะมาก่อนใช่ไหม?

สีหน้าของของเจสันเปลี่ยนไป เขาไม่คาดคิดว่าผู้หญิงที่ไม่แยแสและได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีคนนี้จะใช้คำหยาบคายเช่นนี้

ใบหน้าของเขามืดลง “เนลล์! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!”

เนลล์ หัวเราะเยาะเขา รอยยิ้มของเธอช่างหนาวเหน็บ

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดจุดที่เซลีนสัมผัสและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้กังวล

"ก็ได้! ฉันไม่อยากมาเวลาเสียที่นี่กับคุณ จากนี้ไปโปรดเอานกน้อยตัวนี้ไปไว้ข้าง ๆ คุณและให้พ้นสายตาของฉัน! ขอให้โชคดี…”

ดวงตาของเธอร้อนผ่าว ขณะที่การเยาะเย้ยเยือกเย็นฉายประกายในดวงตาและเธอก็หัวเราะ “ ขอให้ผีเน่ากับโลงผุมีชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป!”

จากนั้นเธอก็หันหลังกลับไปและจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พูด

เจสันเต็มไปด้วยความโกรธ “คุณพูดอะไร? หยุดตรงนั้น…”

“เจสัน…”

ทันใดนั้นมือเล็กก็คว้าแขนของเขาไว้ เซลีนหน้าซีดขาวยกมือกุมที่ช่วงท้องของเธอ

“เจสันฉันปวดท้อง”

การแสดงออกของเจสันเปลี่ยนไป “เซลีนเป็นอะไรไป?”

“ฉันไม่รู้…”

เลือดสีแดงเข้มพาดลงมาที่ขาของเซลีน

ดวงตาของเจสันเบิกกว้างและเขาสั่นอย่างรุนแรง

“ไม่ต้องกลัวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลทันที”

…

เจสันอุ้มเซลีนไปโรงพยาบาล

เนลล์นั่งอยู่ในรถของเธอและดูว่ารถของพวกเขาออกไปแล้ว เธอยิ้มอย่างประชดประชัน

แทนที่จะกลับบ้าน เธอกลับขับรถไปที่โรงแรมลินด์เซย์

บนชั้นแรกของโรงแรมมีบาร์ขนาดใหญ่ ห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คนที่ดื่มด่ำกับความหรูหรา