บทที่ 303 เธอต้องการลงจากรถ

เจเน็ตตะลึงและมองเขาด้วยความไม่พอใจ

แม้ว่าเธอจะไม่อยากเข้าไปในรถ แต่ก็สายเกินไปเพราะผู้ชายคนนี้มีอำนาจเหนือกว่า และไม่ยอมปล่อยเธอไป

มันก็แค่นั่งรถ? คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร?

ดังนั้นเธอจึงเข้าไปในรถอย่างฝืนใจ

เมื่อเธอไม่ปฏิเสธอีกต่อไป จากนั้นสีหน้าของเลียมก็ผ่อนคลายขึ้น และเขาก็นั่งลงที่เบาะคนขับ

รถแล่นผ่านถนนเปลี่ยวกลางดึกพร้อมกับภาพยามค่ำคืนที่คึกคักตลอดสองข้างทาง ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถอย่างเงียบกริบโดยไม่พูดอะไรสักคำ

มันดึกมากแล้วและเจเน็ตก็เหนื่อยเล็กน้อย เพราะเธอเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน และเธอก็อ่อนแอกว่าเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกง่วงเมื่ออยู่ในรถ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เป็นฤดูหนาวและอุณหภูมิมันต่ำลงในตอนกลางคืน แม้ว่าเครื่องทำความร้อนของรถจะเปิดอยู่ แต่เจเน็ตซึ่งมีร่างกายหลังคลอดที่อ่อนแอก็ยังรู้สึกหนาว

เธอขยับเสื้อโค้ทของเธอพยายามพันให้แน่นขึ้น

อย่างไรก็ตามมีใครบางคนที่ตอบสนองได้เร็วกว่าเธอ และโยนเสื้อแจ็คเก็ตใส่เธอ

เจเน็ตตะลึง

เสื้อแจ็คเก็ตเป็นของเลียม และมีกลิ่นจาง ๆ ที่เป็นกลิ่นของเขา

เขาจับพวงมาลัยและไม่ได้มองไปที่เธอ เขายังคงมีการแสดงออกที่เคร่งขรึมบนใบหน้าของเขา

เจเน็ตรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อยในใจ และหลังจากสงครามเย็นไม่กี่เดือนก่อนมันก็ค่อย ๆ ร้อนขึ้นอีกครั้ง

เธอไออย่างไม่รู้สึกตัว แต่ก็ไม่ปฏิเสธใส่เสื้อแจ็คเก็ตไว้รอบตัวแล้วพูดอย่างคลุมเครือว่า “ขอบคุณ”

เลียมไม่ตอบกลับเธอ

อย่างไรก็ตามใบหน้าที่เย็นชาของเขาก็อ่อนลง

บรรยากาศในรถผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แม้ว่าทั้งคู่จะไม่ได้คุยกัน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนที่พวกเขาขึ้นรถครั้งแรก

เจเน็ตไม่ชอบความรู้สึกนี้

ความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะควบคุมไม่อยู่ รู้สึกเหมือนเคยลองทำมาก่อน หวังว่าการกล้าหาญจะทำให้เธอได้รับผลตอบแทนที่ไม่คาดคิด แต่กลับทำให้เธอมีเจ็บช้ำแทน

ดังนั้นเธอจึงไม่เต็มใจที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องอีก และต้องการอยู่อย่างสงบสุขกับซันนี่ไปตลอดชีวิต

ความรู้สึกเหล่านั้นฝังแน่นอยู่ในคืนที่สิ้นหวังเมื่อครึ่งปีก่อน

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง และในขณะนั้นโทรศัพท์ของเลียมก็ดังขึ้น

เธอหันไปมองเขาขณะที่เขาขมวดคิ้วและรับสาย

เขาไม่ได้พูดอะไรมากและตอบกลับไปด้วยท่าทีที่เย็นชาเท่านั้น

เจเน็ตไม่สามารถเดาได้ว่าใครเป็นคนโทรมา แต่เธอไม่ได้กังวลเพราะไม่ใช่เรื่องของเธอ

เลียมวางสายอย่างรวดเร็ว

เขาเงียบไปชั่วขณะแล้วจู่ ๆ ก็พูดว่า “พาซันนี่มา แล้วตามผมไปที่ครอบครัวกริฟฟินในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”

ดวงตาของเจเน็ตกระตุกเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น

ความง่วงนอนที่กำเริบในตอนแรกถูกลบออกไปหมด

เธอมองเลียมอย่างใจเย็นและถามอย่างเย็นชา “คุณว่าอะไรนะ?”

เลียมขมวดคิ้วและดูท่าทางก่อนจะเลือกคำพูดของเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาตอบว่า “ครอบครัวโทรมา พวกเขาต้องการพบเด็ก”

“ไม่!”

เจเน็ตปฏิเสธโดยไม่คิดทันที

บรรยากาศในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

จากนั้นใบหน้าของเลียมก็มืดมน

เจเน็ตโอบไหล่ และมองออกไปนอกหน้าต่างไม่พูดอะไรอีก

หลังจากนั้นไม่นานเลียมก็พูดว่า “ผมตกลงไปแล้วและมันจะต้องเกิดขึ้น”

“อะไรทำให้คุณคิดอย่างนั้น”

เจเน็ตโกรธมาก

เธอหันกลับมาจ้องชายตรงหน้า “ฉันบอกแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ! และไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวของคุณ! อะไรทำให้พวกเขาคิดว่าฉันจะพาซันนี่ไปเพียงเพราะพวกเขาอยากเจอ? ฉันไม่เห็นด้วย!”