บทที่ 308 กำลังจะแต่งงาน

อย่างไรก็ตามเธอไม่มีเวลาตอบสนอง เมื่อเธอก้าวออกไปชายคนนั้นก็จับเธอแล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียงขนาดใหญ่

ในวินาทีต่อมาร่างกายของเขาทำให้เธอรู้สึกหนักใจ ธาราก็ร้องเสียงหลง ก่อนที่เธอจะทำอะไรลงไป ก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าของเธอถูกฉีก

เธอไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนหรือกำลังทำอะไร

วันรุ่งขึ้นเมื่อธาราตื่นขึ้นมาผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ยังคงหลับสนิท

หน้าต่างถูกเปิดออกและแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างทำให้ทั้งห้องมีแสงจาง ๆ

ในขณะที่เธอหลับตา ความเจ็บปวดในร่างกายของเธอก็เต้นแรง และความทรงจำเมื่อคืนที่ผ่านมาก็ท่วมเข้ามาในจิตใจของเธอทำให้ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะสงสัยว่าการแบ่งปันความสนิทสนมแบบนั้นกับเขาจะเป็นอย่างไร แต่คืนนั้นเธอเข้าใจผิดว่าทั้งคู่มีอะไรกัน หลังจากเมื่อคืนเธอตระหนักว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับโหดร้าย และเจ็บปวดมากจนเธอทนไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งหยุดชั่วคราวแล้วหันไปมอง

บางทีผู้ชายคนนั้นอาจถูกครอบงำด้วยความปรารถนาเมื่อคืนที่เขายังคงหลับอยู่จนถึงตอนนี้ เธอจ้องมองเขา แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเป็นเขา แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะศึกษาใบหน้าที่หล่อเหลาที่หลับอยู่ข้าง ๆ หมอนด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนว่าเธอรู้สึกอย่างไร ตอนนี้เขาดูเงียบ และสวยงามราวกับเทพบุตร

อย่างไรก็ตามไม่มีใครคาดคิดว่า เมื่อคืนเขาโหดร้ายและกดขี่ข่มเหงเพียงใด

ธาราหายใจเข้าลึก ๆ เธอไม่ต้องการคิดถึงความทรงจำอันไม่พึงประสงค์เหล่านั้นอีกต่อไป ทันทีที่เธอคิดจะลุกขึ้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

เธอตกใจรีบหยิบมันขึ้นมาเพื่อปกปิดมัน จากนั้นมองไปที่ชายคนนั้น จนเห็นว่าเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นเขาก็กลิ้งตัวและดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา โดยไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดอีก

การหายใจของเธอหยุดนิ่ง เธอก็ปิดโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเข้าลึก ๆ ..

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อผู้ชายข้าง ๆ เธอไม่แสดงท่าทีว่าจะตื่น

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูว่าเป็นสายจากแม่

ใบหน้าของเธอซีดเซียว ขณะที่เธอคิดถึงความรับผิดชอบที่แม่มอบให้ก่อนที่จะออกไปเมื่อคืน และรู้สึกผิดเล็กน้อย

เธอค่อย ๆ ขยับแขนของชายคนนั้นให้ห่างจากเอวของเธอ เพื่อลุกขึ้นพร้อมกับถือโทรศัพท์ของเธอ จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไป

เมื่อเธอกลับถึงบ้านแม่ของเธอกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงเธอกลับมาเธอก็รีบออกมาจากห้องครัวแล้วถามว่า "ธาราทำไมแกกลับมาป่านนี้ เมื่อคืนแกไปไหนมา ฉันติดต่อแกไม่ได้เลย”

ธารารู้สึกผิดอยู่แล้ว เธอก็นึกคำพูดเมื่อแม่ของเธอถามเธอ

เธอตอบได้เพียงอย่างคลุมเครือ "มีบางอย่างเกิดขึ้นที่สถาบันวิจัยฉันจึงไปช่วย แม่ฉันเหนื่อยนิดหน่อยฉันจะไปพักผ่อนก่อน"

หลังจากพูดเสร็จเธอก็รีบขึ้นไปชั้นบน

เมื่อกลับมาที่ห้องเธอล็อกประตูจากนั้นก็นำเสื้อผ้าบางส่วนเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อน้ำอุ่นไหลรินลงมาจากศีรษะเธอจึงหลับตา และยืนอยู่ใต้ฝักบัว จากนั้นเธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดในร่างกายของเธอลดลงเล็กน้อย น้ำอุ่นไหลผ่านผิวของเธอ ร่างที่สวยงามของเธอก็สะท้อนอยู่ในกระจกตรงข้ามเธอ มีร่องรอยฟกช้ำบนผิวกายของเธอ

เมื่อคืนชายคนนั้นหยาบกระด้างราวกับเสือไม่มีความน่าสงสารเลย