บทที่ 309 รับหลานเร็ว ๆ นี้

สีหน้าของธาราเปลี่ยนไป

เธอพูดอย่างเศร้า ๆ ว่า "ป้าเกรแฮม ป้าคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ ทอมกับหนูเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้น และไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย"

"ฉันรู้ว่า นั่นคืออดีต มันจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอเข้ากันได้มากขึ้น”

เธอเหลือบมองโซฟีเมื่อพูดแบบนั้น

"นอกจากนี้ แม่ของหนูก็เห็นด้วย ต่อให้เราหลอกหนู แม่ของหนูก็คงไม่ทำหนอกใช่ไหม”

ธาราหันหน้าไปมองแม่อย่างไม่เชื่อ

ความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นในดวงตาของโซฟี แต่เธอก็ยังยิ้มอย่างเชื่องช้า

"ธาราเดี๋ยวเราจะคุยเรื่องนี้กันวนภายหลัง แต่เราตกลง"

"แม่เห็นด้วยเหรอ? นี่มันเป็นเรื่องอนาคตของหนู แม่จะตกลงโดยไม่ถามหนูได้อย่างไร"

ธาราโกรธมาก

เธอเป็นคนอ่อนโยน แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีอารมณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องดังกล่าว

โซฟีก็รู้สึกอายเล็กน้อยเช่นกัน

เธออ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีอะไรออกมา

ลีน่ามองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ลูกของเธอ พูดกับแม่แบบนั้นได้อย่างไร? ครอบครัวของเราได้รับการเลี้ยงดูอบรมมาอย่างดี และทอมเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ดีที่สุด เขาจะไม่คู่ควรกับเธอได้อย่างไร? ทัศนคติแบบนี้คืออะไร”

ธารายิ้มเยาะ

"โอเค หนูรู้ว่าทอมยอดเยี่ยม ไม่ใช่ว่าเขาไม่คู่ควรกับหนู แต่หนูไม่คู่ควรกับเขา โอเคไหมคะ"

เธอหันหน้าไปมองโซฟีด้วยสีหน้าบึ้งตึง และพูดอย่างเย็นชาว่า "แม่อย่ามายุ่งกับการจับคู่หนูอีก หนูจะบอกความจริงให้ หนูคนที่ชอบอยู่แล้ว และหนูแต่งงานกับเขาคนเดียวในชีวิตนี้ !

“นอกจากนี้อย่าคิดว่าหนูไม่รู้ว่าแม่กำลังวางแผนอะไรอยู่ เกี่ยวกับการแต่งงานของคู่รักการ์เร็ตต์ และเกรแฮม เพราะว่าแม่ไม่สามารถให้สเตฟานี่เชื่อฟังคำสั่งของแม่ได้ แม่ถึงต้องการให้หนูทำตามคำสั่งแทน ทำไมคุณไม่คิดว่าเราเป็นครอบครัวที่ถูกกีดกัน สิ่งดี ๆ จะเข้ามาสู่บ้านเราจริงเหรอ หนูขอแนะนำให้แม่ตื่นสักที!”

หลังจากพูดเสร็จเธอก็หันกลับไปที่ห้องนอนของเธอ โดยไม่หันกลับมามอง

ในห้องนั่งเล่นโซฟี และลีนาต่างตกตะลึงกับเธอ ใช้เวลานานก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกตัว

โซฟีเศร้าเล็กน้อย แต่ลีนาโกรธมาก

"แย่จริง! เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร พวกเรากำลังวางแผนอะไรอยู่นี่ เป็นพรของเธอที่ทอมชอบเธอ เธอคิดว่าเรากำลังขอร้องเธอจริง ๆ หรือ?”

เมื่อลีนาพูดเช่นนี้ โซฟีก็โกรธมาก

เธอมองมาไปที่หล่อน และพูดอย่างเย็นชาว่า "โอเค เรารู้ว่า เกรแฮมอยู่ในสถานะที่สูงกว่าเรา และเราไม่ได้ขอร้องให้คุณเข้ามา นอกจากนี้ลูกสาวของฉัน มันเรื่องอะไรที่ต้องให้คุณมาตัดสินใจไม่ทราบ?”

"คุณ!"

ลีนาไม่คาดคิดว่าโซฟีจะหันกลับมาและชี้ลูกศรไปที่เธอซึ่งทำให้เธอโกรธจนพูดไม่ออก

ในตอนท้าย เธอเหวี่ยงมืออย่างขมขื่น และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า "เอาล่ะ! เอาเถอะ เพราะฉันเข้าใจครอบครัวของคุณผิด ฉันยังไม่หมดหวังที่การแต่งงานครั้งนี้จะเกิดขึ้น!"

จากนั้นเธอก็หันกลับมาและจากไป

ชั้นบนธาราหลับตาลง เมื่อได้ยินเสียงประตูกระแทก และถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

อีกด้านหนึ่งที่โรงแรมโอเวน ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงพร้อมกับอาการปวดหัว

มันเหมือนกับว่าเขาเมาค้างตลอดทั้งคืน

ความแข็งแกร่งในร่างกายของเขาดูเหมือนจะหมดไปทำให้เขาอ่อนแอ และหมดแรง

เขาลืมตาหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ เขารู้สึกเหมือนสมองของเขาถูกบดละเอียด และเขาก็สับสนว่าเขาอยู่ที่ไหน

เมื่อเขาเห็นโลโก้ของโรงแรมบนผนัง เขาก็หยุดและเกร็งตัวตรง