บทที่ 314 พบกันที่บาร์

เพื่อแสดงความขอบคุณ เจเน็ตจึงเชิญโอเวนไปรับประทานอาหารค่ำ

อย่างไรก็ตามโอเวนปฏิเสธอย่างสุภาพ

เนลล์ไม่รู้ว่ามันเป็นเพียงจินตนาการของเธอหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าช่วงนี้โอเวนมีอาการผิดปกติเล็กน้อย

ผู้ชายที่เคยอ่อนโยนสง่างาม และมีชีวิตชีวาดูเหมือนจะขมวดคิ้วอยู่ตลอดในช่วงนี้พร้อมกับความมืดมนเล็กน้อย

เนลล์ถามด้วยความกังวลขณะที่เธอไปส่งเขา “หมอแจ็คแมนช่วงนี้คุณมีอะไรหรือเปล่า? รู้สึกเหมือนคุณมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ”

โอเวนสะดุ้งและฝืนยิ้ม

"ไม่มีอะไร”

"จริง ๆ นะ ?"

"ใช่จริง ๆ" เขาหยุดชั่วคราว ทันใดนั้นเขาก็จำใบหน้าที่ชัดเจน และบริสุทธิ์นั้นได้ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

เนลล์เห็นว่าเขาลังเลที่จะคุย เธอจึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม หลังจากส่งเขากลับไปที่รถแล้วเธอก็โบกมือและมองดูเขาจากไป

เวลาผ่านไป

ไวเหมือนกะพริบตา นั่นคืองานเลี้ยงวันเกิดครบรอบร้อยวันของซันนี่

แม้ว่าเจเน็ตจะไม่มีเพื่อนและครอบครัวมากนักในเมืองหลวง แต่ก็เป็นวันที่สำคัญมากสำหรับเด็ก ๆ ดังนั้นทั้งเนลล์และเจเน็ตก็ทำพอเป็นพืธี

พวกเขาได้เชิญเพื่อนที่ดีสองสามคนและจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่ สปอตไลท์ชาโดว์ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง

เนื่องจากเป็นช่วงใกล้สิ้นปีทำให้ทุกคนเผื่อเวลาไว้ได้ยากมาก มันเป็นสิ่งที่ยอดมากอยู่แล้วที่พวกเขามาร่วมงาน

แม้แต่โอเวนก็หยุดพักจากค้นขว้าข้อมูลมากมายในสถาบันวิจัยและซื้อสนามเด็กเล่นเล็ก ๆ ให้ซันนี่ตัวน้อยเป็นของขวัญเป็นพิเศษ

งานเลี้ยงถือได้ว่าอบอุ่นและยิ่งใหญ่

โอเวนยังคงมีรายงานการวิจัยที่ต้องเขียนในตอนเย็น ดังนั้นแล้วเขาจึงสามารถอยู่ได้เพียงครึ่งชั่วโมงก่อนจะกลับไป

อีกด้านหนึ่งในบาร์ชั้นล่าง

สปอตไลท์ชาโดว์ เป็นคลับเฮาส์เพื่อความบันเทิงและสันทนาการระดับไฮเอนด์ ชั้นที่สิบขึ้นไปมีไว้สำหรับกิจกรรมสันทนาการ ในขณะที่ชั้นหนึ่งถึงชั้นสามเป็นบาร์ขนาดใหญ่

ธาราได้รับข้อความจาก ทอม เกรแฮม บอกว่าเขาอยู่ที่นี่และบอกให้เธอมาเพื่อชี้แจงเรื่องระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

วันนั้นแม้ว่าคุณผู้หญิงเกรแฮมจะถูกเธอไล่ไป แต่ความปรารถนาของครอบครัวเกรแฮมที่จะแต่งงานกับครอบครัวการ์เร็ตต์ก็ยังคงอยู่

ธารารู้สึกว่าคนแก่สื่อสารไม่ค่อยรู้เรื่อง แม้ว่าเธอจะปฏิเสธที่จะแต่งงานกับทอม แต่เกรแฮมก็ไม่กล้าทำอะไรกับเธอเช่นกัน อย่างไรก็ตามมันยังคงลำบากที่จะถูกลากมาที่นี่และที่นั่น

ดังนั้นคงจะดีถ้าเธอสามารถพูดคุยกับทอมได้เอง

เมื่อคิดเช่นนี้เธอจึงตกลงนัดและเดินทางมาหา

เมื่อไปถึงเธอก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของทอม

วันนี้ทอมสวมเสื้อสเวตเตอร์มีฮู้ดทันสมัยมาก และมีผ้าคาดผมสีแดงบนศีรษะ ทำให้วันนี้เขาดูเหมือนคนที่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ

เขามองไปที่เธอและผิวปาก “เฮ้ คุณไม่ได้บอกว่าจะไม่มาวันนี้เหรอ? ทำไมคุณถึงมาอยู่ด้วยล่ะ?”

ธาราจ้องมองเขาอย่างดุดัน “ถ้าฉันไม่มา คุณจะบอกให้แม่ของคุณหยุดมาที่บ้านของฉันเพื่อรังควานครอบครัวของฉันในอนาคตหรือไม่”

ทอมไม่ได้โกรธและหัวเราะแทน “ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่า ท้ายที่สุดแม่ของผมสนใจแค่คุณ และต้องการให้คุณเป็นลูกสะใภ้ของเธอ ผมจะทำอะไรได้ล่ะ?”

ธาราตะคอกอย่างเย็นชา เมื่อมองไปที่รูปลักษณ์ของชายคนนี้เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการทุบตีเขาอย่างไร้ความปราณี

ทอมหันหลังและเดินเข้าไปหลังจากนั้นสองก้าวเขาเห็นว่าเธอยังคงยืนอยู่ที่นั่นและเลิกคิ้วของเขา “คุณเว้นที่ว่างไว้เพื่ออะไร? มานี่สิ!"

ธารากัดฟัน จำสิ่งที่แม่ของเธอบอกเธอก่อนออกไปเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามเขา