บทที่ 316 ส่งเธอกลับบ้าน

ฝ่ามือหยาบแห้งจับลงบนผิวที่เย็นเล็กน้อยของเธอ ธาราจำน้ำเสียงที่บอบบางของผู้หญิงคนนั้นได้โดยไม่รู้ตัวก่อนหน้านี้และจู่ ๆ เธอก็รู้สึกเบื่อหน่ายและสะบัดเขาออกอย่างแรง

“หมอแจ็คแมนนี่มันคือที่สาธารณะ นึกถึงภาพลักษณ์ของคุณด้วย ฉันไม่ใช่สาวบาร์อย่างเธอ!”

จากนั้นเธอก็รีบหนีไปโดยไม่ลังเล

คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าของผู้หญิงเย็นชา และเธอก็ก้าวไปข้างหน้าและตะโกนว่า “หยุดอยู่ตรงนั้น! เธอเรียกใครว่าสาวบาร์?”

อย่างไรก็ตามธาราไม่สนใจเธอแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนั้นตีโพยตีพาย แต่ท่าทางที่มืดมนของโอเวน เมื่อเธอหันไปมองรอบ ๆ ก็ทำให้เธอเงียบและเธอไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีกต่อไป

เธอพึมพำและลังเล “คุณชายแจ็คแมน ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ ฉันก็แค่…"

"พอ!"

การแสดงออกของโอเวนบ่งบอกว่าไม่พอใจมาก “เนื้องจากผมอยู่ใกล้ ๆ ผมก็เลยมาดูเพราะครอบครัวของเราเป็นเพื่อนกัน และคุณบอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ ไม่เป็นไรผมจะออกไปเดี๋ยวนี้!

“อย่างไรก็ตาม ในอนาคตหากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนโปรดอย่าใช้คำพูดนั้นเป็นเรื่องตลก สำหรับความคิดอื่น ๆ ขออภัยผมไม่สนใจ ดังนั้นคุณสามารถเก็บไว้กับตัวเองได้! "

จากนั้นเขาก็จากไปโดยไม่รอการตอบสนองของเธอ

หญิงสาวมองดูการจากไปของเขาที่ไม่หันกลับมา หน้าของเธอซีดไปด้วยความโกรธ

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็กระทืบเท้าอย่างเยาะเย้ย ก่อนจะหันหลังเดินไปทางอื่น

...

ธารากลับมาที่บูธด้วยใบหน้าที่เย็นชา เมื่อเห็นเธอทอมรีบเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อกี้คุณไปไหนมา? ผมไม่เห็นคุณตั้งนานแล้ว”

ธาราไม่แม้แต่จะมองเขา เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วเบียร์ตรงหน้าเธอแล้วดื่มเข้าไปอึกใหญ่แล้วตะคอกออกมา “ฉันต้องรายงานคุณ เมื่อฉันไปห้องน้ำด้วยหรือไง?”

ทอมหายใจไม่ออกแต่ค่อนข้างมีความสุข

“ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องรายงานผม ผมแค่ถาม สถานที่แบบนี้ค่อนข้างอีเหละเขะขะ ดังนั้นผมเลยถามออกด้วยความเป็นห่วง แต่ท่าทางของคุณมันทำให้ความหวังดีของผมเสียไปเปล่า ๆ ”

ธาราชะงักกับคำพูดนั้นก่อนจะขมวดคิ้ว "ฉันสบายดี"

จากนั้นเธอก็รินแก้วให้ตัวเองอีกแก้วแล้วกระดกหัวกลับมาดื่มให้หมด

แอลกอฮอล์ฉุนไหลลงคอของเธอทำให้จิตใจของเธอลุกโชนราวกับไฟที่ลุกโชน แต่ความระคายเคืองในใจของเธอไม่ได้ทุเลาลงเลย และค่อนข้างรุนแรงขึ้นและรุนแรง

ดวงตาของทอมเป็นประกายและเขายิ้ม “คุณไม่ได้บอกว่าคุณไม่ดื่มเหรอ? ทำไมคุณถึงดื่มตอนนี้?”

ธาราจ้องมองเขา “ไม่ใช่เรื่องของคุณไม่ว่าฉันจะดื่มหรือไม่ก็ตาม ทำไม? คุณรู้สึกไม่ดีเหรอ?”

จากนั้นเธอก็ดึงธนบัตรสองร้อยดอลลาร์ออกจากกระเป๋าและยัดใส่มือของเขา “นี่คือสำหรับเครื่องดื่มพอไหม?”

ทอมมองธนบัตรเงินในมือของเขาและไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ “คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ผมชวนคุณออกมาสนุก ทำไมผมถึงรู้สึกแย่กับการดื่มแอลกอฮอล์เพียงเล็กน้อย”

จากนั้นเขาก็ใส่เงินกลับเข้าไปในกระเป๋าของเธอ

“การดื่มคนเดียวไม่ใช่เรื่องสนุก มาผมจะดื่มเป็นเพื่อนคุณ!”

เขาหยิบแก้วและกำลังจะไปกับเธอ

ธาราอารมณ์แปรปรวน แม้ว่าเธอจะเกลียดเขา แต่ครั้งนี้เธอก็ไม่ปฏิเสธเขาและชนแก้วกับเขา

อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ว่า เพราะเธอไม่เห็นว่าทอมได้แอบผสมผงสีขาวห่อเล็ก ๆ ก่อนที่จะนำแก้วมาให้เธอ

เมื่อแก้วทั้งสองกระทบกันธาราก็กระดกถ้วยลงในลมหายใจเดียว ทอมเพียงจิบเบา ๆ และจ้องมองใบหน้าของเธอ