บทที่ 358 ปานแดงแต่กำเนิด

จิมมองไปที่เธออีกครั้ง แววตาของเขารู้สึกขยะแขยงฉายขึ้นในดวงตาของเขาขณะที่เขาพูดว่า “เธอรู้ไหมว่าเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตระกูลเกรแฮมจึงกลับคำพูดของพวกเขา การแต่งงานที่ได้รับการยืนยันเพิ่งจะจบลง”

เซลีนตกใจอย่างรุนแรง

เธอมองเขาด้วยความไม่เชื่อ "ทำไม?"

จิมหัวเราะเยาะ

“หืม จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไรล่ะ? พวกเขาไม่ต้องการให้คนก่อปัญหาแต่งงานกับตระกูลของพวกเขา วิธีที่เธอแสดงในคืนนี้ มีใครในกลุ่มคนชั้นสูงในเมืองหลวงที่อยากแต่งงานกับเธอกัน?”

เซลีนพูดไม่ออก

เธอกัดริมฝีปากของเธอ ความรู้สึกอัปยศที่ไม่อาจบรรยายได้เพิ่มขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอกำมือของเธออย่างแน่น

จิมถอนหายใจอีกครั้ง

“ลืมมันไปซะ เราจะพูดถึงการแต่งงานในครั้งต่อไป ตอนนี้มันสายไปแล้ว ทำไมเธอนังไม่กลับไปอีก? อย่าลืมระวังตัว และอย่าปล่อยให้พวกเขาสงสัย”

เซลีนพยักหน้าและหันหลังกลับไป

โดยไม่คาดคิดก่อนที่เธอจะไปถึงประตูจิมก็เรียกเธอไว้

"เดี๋ยว”

หลังจากที่เธอหยุดและหันกลับมา เธอก็เห็นจิมขมวดคิ้ว ขณะที่เขายื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลให้เธอ

“หล่อนให้มันกับเธอ เก็บไว้กับตัวเอง”

ตกใจใบหน้าของเซลีนก็ซีดลง ใช้เวลาสองสามวินาทีก่อนที่เธอจะเอื้อมมือที่สั่นเทาเพื่อหยิบมันออกมา

เมื่อเห็นขนมอบที่ทำมาอย่างดีหลายชิ้นในถุงกระดาษดวงตาของเธอก็แดงขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเงยหน้าขึ้นมองจิมและถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า "เธอเป็นยังไงบ้าง"

สีหน้าของจิมแสดงออกอย่างเย็นชา "ดีมากเลยทีเดียว"

หลังจากหยุดไปชั่วขณะ เขามองไปที่เธออีกครั้งและมีบางอย่างแวบเข้ามาในดวงตาของเขา “ตราบใดที่เธอไม่ทำให้ฉันเดือดร้อนและการประพฤติตัวเธอ หล่อนก็จะยังคงสบายดี เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรใช่ไหม?”

เซลีนพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

จิมก็โบกมือ “เธอไปได้แล้ว”

ในเวลาเดียวกันในห้องอื่น

สเตฟานี การ์เร็ตต์ เพิ่งอาบน้ำเสร็จและนอนอยู่บนเตียง เธอพลิกตัวไปมา แต่เธอก็ยังไม่สามารถหลับไปได้

ทันทีที่เธอหลับตาจิตใจของเธอก็เต็มไปด้วยภาพของคืนที่เธอเห็นเนลล์เปลี่ยนเสือผ้าอยู่ในห้อง

ปานผีเสื้อสีแดงบนหลังของเธอเหมือนจริงมาก ดูเหมือนว่ามีชีวิตอยู่

เธอเปิดลิ้นชักบนโต๊ะข้างเตียงและหยิบหนังสือออกมา

เป็นหนังสือภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงและมีรูปถ่ายสีเหลืองซ่อนอยู่ระหว่างสองหน้า

สเตฟานีหยิบภาพถ่ายออกมาและมองดูอย่างระมัดระวัง

ภาพถ่ายที่เก่าและมีรอยแตกที่มุม ในภาพคือทารกอายุหลายเดือนหันหลังให้กล้องถือสร้อยข้อมือลูกปัด และหัวเราะอย่างมีความสุขขณะที่เธอเล่น

บนหลังของทารกมีรอยผีเสื้อสีแดงสดใส

สเตฟานีเอื้อมมือไปแตะผีเสื้อเบา ๆ เธอจำสิ่งที่แม่บุญธรรมของเธอพูดกับเธอเมื่อนานมาแล้ว

“สเตฟานี่ นี่คือน้องสาวของหนู เธอโชคร้ายและถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปตอนที่เธออายุเพียงไม่กี่เดือน ซึ่งเป็นสาเหตุที่เรารับหนูมาเลี้ยง แต่ไม่ต้องกังวลหนูเป็นลูกสาวที่รักของแม่ทั้งคู่ ไม่ว่าเราจะเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดหรือไม่ก็ตาม ความรักของแม่ที่มีต่อหนูก็เหมือนกัน ดังนั้นหากหนูโชคดีได้พบน้องสาวในอนาคตหนูต้องดูแลซึ่งกันและกันและช่วยเหลือกัน ตกลงไหม?"

คำพูดเหล่านั้นเคยพูดเมื่อนานมาแล้ว

นานมาแล้วที่ดูเหมือนว่าพวกเขามาจากประเทศอื่น แม้แต่เสียงพูดตอนนี้ก็เบลอ

อย่างไรก็ตามสเตฟานียังคงจำได้

เธอจำแววตาที่เสียใจในสายตาแม่ของเธอ เมื่อเธอจากมา เธอจำรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเธอ เมื่อเธอมองไปที่แม่

สเตฟานีโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย