บทที่ 377 รู้สึกดีที่ได้สัมผัส

ด้วยเหตุนี้เธอจึงตอบอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อออดิชั่น ฉันชื่อ ลูซี่ แคทซ์”

ลูซี่ไม่ได้ดังมากในอุตสาหกรรมนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เป็นที่รู้จักขนาดนั้น โดยทั่วไปแล้วเธอเป็นนักแสดงที่ไหนสักที่ระหว่างรายการ B กับ C

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงไม่ได้น่าสนใจและส่วนมากก็ได้รับจากทรัพยากรภายในของอันนิง อินเตอร์เนชั่นแนล ดังนั้นคนนอกวงการบันเทิงจึงรู้จักเธอน้อยมาก

ชายร่างท้วมนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วเงยหน้าขึ้น มองเธอชำเลืองก่อนจะพยักหน้าอย่างคลุมเครือ

“โอเคไปนั่ง! เร็ว ๆ จะถึงตาคุณแล้ว”

“ได้ค่ะ”

เมื่อลูซี่เข้าไปนั่งใกล้ ๆ เธอก็สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงสองคนเดินตามผู้กำกับเข้าไปในห้องนอนด้านใน โดยปล่อยให้เธออยู่กับตากล้องคนเดียว

บรรยากาศมีความอึดอัดซ่อนอยู่

ด้วยเหตุผลบางอย่างลูซี่รู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้แล้ว

เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลก ๆ

เธอเหลือบไปเห็นตากล้องที่กำลังสูบบุหรี่ หลังเป่าควันเป็นวงกลมก่อนที่จะยิ้มให้เธอ

"คุณกลัวไหม?"

ลูซี่ถึงกับผงะ "ฮะ?"

ตากล้องยิ้มกว้าง "ผมรู้จักคุณ คุณทำได้ดีมากในการแสดงละคร”

“อ้อ ค่ะ ๆ ขอบคุณสำหรับคำชม”

ลูซี่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ รอยยิ้มของเธอดูไม่เป็นธรรมชาติ หลังจากหยุดพักชั่วคราวเธอก็ถามด้วยความอยากรู้ว่า “พวกเขากำลังออดิชั่นอยู่ที่นั่นใช่ไหม?”

"ใช่"

“ทำไมคุณถึงไม่อยู่ที่นั่นล่ะ? คุณไม่ต้องถ่ายเหรอ?”

“ไม่”

คำตอบสั้น ๆ ของชายคนนี้บ่งบอกถึงความไม่เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมในการสนทนาครั้งนี้

ยิ่งลูซี่ถูกปล่อยให้นิ่งเฉย ความอยากรู้อยากเห็นก็มากเพิ่มขึ้น แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอก็อับอายเกินกว่าที่จะถามต่อ

สิบนาทีต่อมาในที่สุดเด็กสาวทั้งสองคนก็ออกมา

เนื่องจากเป็นช่วงฤดูร้อนเด็กผู้หญิงพวกนั้นมีเพียงเสื้อยืดกับเสื้อเบลาส์เรียบๆ แต่ดูเหมือนว่าพวกเธอจะพะรุงพะรุงเมื่อโผล่ออกมาจากห้องนั้น

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งหน้าแดงจัด เสื้อผ้าของเธอก็ดูไม่ค่อยเรียบร้อย ทั้งคู่ดูเขินอายและลุกลี้ลุกลนในตอนที่พวกเธอรีบออกไป

ขณะที่ลูซี่เฝ้าดูด้วยความสงสัยก็ได้ยินเสียงของผู้กำกับดังมาจากห้องนอน

“คุณเข้ามา!”

เมื่อเหลือบมองไปที่ตากล้องลูซี่ก็มั่นใจได้จากสายตาของเขาว่าเธอถูกเรียก จากนั้นเธอก็ตอบรับในลำคอและเดินเข้าไปในห้อง

เมื่อผ้าม่านปิดลงห้องนอนก็มืดสลัวมีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะที่สว่างไสว

ผู้กำกับการเอนหลังพิงโซฟาที่มุมโดยไขว่ห้างสูบบุหรี่

เขาโบกมือและหรี่ตาขณะที่เธอเดินเข้ามาและพูดว่า “ถอดเสื้อผ้าของคุณออกซะ!”

"ฮะ?"

ลูซี่ตัวแข็งอยู่ตรงนั่นทันที

ผู้กำกับขมวดคิ้วอย่างไม่มีความสุข

“คุณยืนอยู่ตรงนั้นเพื่ออะไร? ถอดมันออก! ผมจะรู้ได้อย่างไรว่ารูปร่างของคุณจะเป็นไปตามมาตรฐาน ถ้าคุณไม่ถอดเสื้อผ้าออก? บทบาทนักแสดงนำหญิงที่ได้รับการคัดเลือกในวันนี้มีฉากมากมายใส่ชุดบิกินี่ ดังนั้นรูปร่างจึงมีความสำคัญมากที่สุด”

ลูซี่ก็รู้สาเหตุทันทีว่าทำไมเด็กสาวทั้งสองถึงออกมาหน้าแดง

เธอก็หน้าแดงและพูดตะกุกตะกักเช่นกัน “ฉัน ... ฉันทำไม่ได้ ... ”

ร่องระหว่างคิ้วของผู้กำกับดูลึกขึ้น

ลูซี่รู้สึกอึดอัดใจ ไม่ใช่เพราะนักแสดงนำหญิงต้องใส่บิกินี่ แต่เป็นเพราะซูซานไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อน