บทที่ 378 เก็บเป็นความลับ

“เป็นเรื่องดีที่พี่ยังไม่ได้บอกใคร พี่ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้ฉัน ฉันไม่อยากรู้ให้คนอื่นรู้”

“เอาล่ะเข้าใจแล้ว ไม่ต้องกังวลไป! พี่จะแจ้งให้เธอทราบหากมีงานดี ๆ เข้ามา"

"แน่นอน ขอบคุณค่ะ"

ลูซี่วางสายและนั่งอยู่เฉย ๆ จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดไปที่บัญชีของเธอเพื่อตรวจสอบยอดเงิน

เมื่อมองไปที่ตัวเลขสี่หลักที่น่ากลัว เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่น

ไม่มีใครในโลกนี้จะคิดว่านักแสดงหญิงอย่างเธอที่ได้รับรางวัลที่มีชื่อเสียงและความสามารถที่กำลังมาแรงมีบริษัทที่ลงทุนกับเธอ แต่เธอกับมีเงินในกระเป๋าเพียงสามพันกว่าบาทเท่านั้น!

โธ่ชีวิตของการเป็นดารา คนดังและคนสำคัญในสายตาของสาธารณชนได้แตกต่างจากภาพวาดที่เธอเคยคิดไว้

ลูซี่ถอนหายใจ ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

สีหน้าของเธอมีการเปลี่ยนแปลงทันที เมื่อดวงตาของเธอมองไปที่จอแสดงผลของผู้ที่โทรเข้ามา

นิ้วของเธอวางอยู่เหนือปุ่มตัดการเชื่อมต่อขณะที่ เธอลังเลอยู่นานก่อนที่จะตัดสินใจรับสายในที่สุด

มันเป็นเสียงผู้ชายที่แหบและห้าวอยู่ที่ปลายสาย

“ฉันคิดว่าแกจะไม่รับสายฉันแล้วซะอีก ฉันเดาว่าแกก็ไม่ได้เย็นชาและไร้หัวใจขนาดนั้น”

ลูซี่ก้าวไปยังมุมที่เงียบสงบและพึมพำออกมา “ทำไมคุณถึงโทรมาหาฉัน?”

"ฉันเหรอ? ฉันคิดถึงสาวน้อยที่แสนดีของฉัน ฉันแค่โทรมาดูว่าแกเป็นไงบ้างอย่างเป็นพิเศษยังไงล่ะ!”

ลูซี่แค้นอย่างโกรธเคือง “ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ! อย่าเรียกฉันว่าสาวน้อยของคุณ นามสกุลของฉันคือแคทซ์ และคุณคือเซซิล เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด!”

คน ๆ นั้นหัวเราะเบา ๆ

"จริงเหรอ? รู้ไหมว่าฉันเลี้ยงแกมาสิบกว่าปี? มีคนเป็นจำนวนมากที่สามารถเป็นพยานให้ฉันได้ แกเป็นลูกสาวของฉันและตอนนี้แกเป็นที่นิยม แกไม่คิดที่จะช่วยอดีตพ่อของแกหรือไง?”

ดวงตาของลูซี่ฉายสีแดงไปด้วยความโกรธ

“ฉันเพิ่งฝากเงินให้คุณไปเมื่อสามเดือนก่อนไม่ใช่เหรอ? คุณเล่นการพนันอีกแล้วใช่ไหม?”

น้ำเสียงของบุคคลนั้นดูไม่พอใจ

“ไม่ ฉันแค่ ... แค่ลองเสี่ยงโชคดู ใครจะรู้ว่ามันจะแย่ขนาดนั้นล่ะ?”

“ฉันไม่มีเงินแล้ว!”

ลูซี่พูดออกไปโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว “ฉันบอกคุณแล้วว่าอย่าเล่นการพนัน แต่คุณก็ไม่ยอมฟัง คุณมาหาฉันทุกครั้งที่คุณเสียเงินทั้งหมดไปแล้ว คุณคิดว่าฉันเป็นบ่อเงินบ่อทอง ฉันไม่มีเงินสักบาทสำหรับฉันด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าฉันจะมี ฉันก็จะไม่ให้มันกับคุณ แค่นี้นะ ฉันจะวางสาย!”

เธอก็ยุติการโทร

บุคคลนั้นโทรเข้ามาอีกสองสามครั้ง แต่ลูซี่ไม่ยอมรับสาย

เธอขึ้นบัญชีดำหมายเลขของบุคคลนั้นให้หายไปอย่างสมบูรณ์

ผู้ช่วยเชอร์รี่เดินเข้ามาในห้องในระยะไม่ไกลมากนัก

“น้องลูซี่มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมดูอารมณ์เสียล่ะ”

ลูซี่จับตัวเองทันทีและฝืนยิ้ม “ไม่มีอะไรค่ะ”

“โอ้ เยี่ยมมาก ถ้าไม่เป็นไร เอ่อใช่ ฉันต้องหยุดหนึ่งวัน พรุ่งนี้เป็นวันเกิดแม่ของฉันและฉันต้องไปเป็นเพื่อนเธอไว้ในวันนั้น มันโอเคกับคุณหรือเปล่า?"

ลูซี่ชะงักก่อนจะพยักหน้า “แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ คุณสามารถหยุดงานได้ในวันพรุ่งนี้”

เธอบอกขอบคุณด้วยความแจ่มใส พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณน้องลูซี่”

หลังจากเลิกงานในตอนกลางคืนแล้ว ลูซี่ก็ลากร่างที่อ่อนล้าของเธอกลับไปที่โรงแรมด้วยตัวเอง

เธอเพิ่งลงรถ ก็มีแขนยื่นออกมาปิดปากของเธอและดึงเธอไปที่มุม ๆ หนึ่ง

ลูซี่พยายามต่อสู้ แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะคนที่ซุ่มโจมตีเธอได้ ขณะที่เขาลากเธอไปที่มุมเธอก็เหมือนจะหมดเรี่ยวแรง

ตอนที่เธอถูกปล่อย ลูซี่กำลังจะกรีดร้อง แต่ในไม่ช้าก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย "ฉันเอง"