บทที่ 382 ขอความช่วยเหลือจากเขา

เมื่อออกจากห้อง ลูซี่ต้องการโทรหาพี่วิลสันเพื่อถามว่ารถอยู่ที่ไหน

เขาบอกว่าให้โทรหาเขาได้ หากพวกเธอไม่สามารถหารถกลับบ้านได้และเขาจะส่งรถไปให้

ด้วยความตกใจของเธอ เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งในหัวของเธออย่างฉับพลันก่อนที่เธอจะโทรออก

การมองเห็นของเธอพร่ามัว และเธอเหมือนกับถูกเหวี่ยงออกจากความสมดุลราวกับว่าโลกกำลังหมุน

ลูซี่ส่ายหัวของเธอ ก่อนที่จะปิดตา

ประธานลอว์สันซึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าหยุดที่ทางเดินของเขา และถามด้วยความเป็นห่วง “คุณแคทซ์เป็นอะไรไป? คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?”

“เอ่อ... ฉันไม่เป็นไร ฉันอาจจะดื่มมากเกินไป แต่ฉันยังสบายดี”

“ผมคิดว่าคุณอาจจะเมามาก คืนนี้คุณดื่มมันมากไป แล้วยังไงกันทีนี้? คุณอาศัยอยู่ที่ไหน? ให้ผมไปส่งคุณที่บ้าน”

จากนั้นประธานต้องการจับเธอพาดบ่า

อย่างไรก็ตาม ลูซี่ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อสบัดมันออก เธอฝืนยิ้ม “ ไม่เป็นไรประธานลอว์สัน ฉันสามารถหารถกลับบ้านเองได้”

“ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ มันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงที่จะขึ้นรถแท็กซี่ดึกป่านนี้ จะดีกว่าถ้าผมส่งคุณกลับบ้าน!”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ประธานลอว์สัน! คุณกำลังจะทำอะไร? ปล่อยฉันไป!"

ขณะที่มือของประธานลอว์สันโอบรอบเอวของเธอ และดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ลูซี่ก็ขัดขืน

ถึงตอนนั้นประธานลอว์สันก็หมดความอดทน เขาเผยให้เห็นธาตุที่แท้จริงของตัวเอง

เขาล็อคแขนของเขารอบตัวลูซี่และหัวเราะเยาะ “พอเถอะ! ทำไมคุณยังแสร้งทำอีก? อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคนดังแบบคุนจะบริสุทธิ์ พวกคุณทุกคนทำทุกอย่างเพื่อขึ้นสู่ที่สูง! ไม่ต้องกังวล! ผมจะลงทุนในภาพยนตร์เรื่องต่อไปและทำให้คุณเป็นดาราดัง ถ้าคืนนี้ไปกับผม! แต่เงื่อนไขคือคุณต้องทำให้ผมพอใจ!”

เขาหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะก้มศีรษะลงเพื่อจูบริมฝีปากของหญิงสาว

ลูซี่รู้สึกไม่สบายที่ท้อง ขณะที่กลิ่นของชายคนนั้นกระทบที่หน้าของเธอด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์อย่างหนัก มันทำให้เธอหายใจลำบากจนรู้สึกพะอืดพะอม

“ประธานลอว์สัน! หยุดนะ! ปล่อยฉันไป!"

"ปล่อยคุณไปเหรอ? ฮา! ถึงแม้ว่าผมจะปล่อยคุณไป ตอนนี้คุณสามารถยืนด้วยตัวคุณเองได้หรือไง? "

ลูซี่ถูกทิ้งให้อยู่กับความหวาดกลัว ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างมุ่งร้ายของประธานลอว์สัน

แขนขาของเธอปวดร้าว ในขณะที่หัวของเธออยู่ในความงุนงง ความร้อนที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเธอจากแกนกลางของเธอบังคับให้ร่างกายของเธอลงไปอยู่ข้างล่าง

บ้าฉิบ!

ดูเหมือนว่าเธอจะถูกวางยา!

ลูซี่ไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสา หากเธอยังไม่สามารถรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นได้ ณ ตอนนี้เธอก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยในชีวิตที่แปลกประหลาดด้วยวัยยี่สิบปีของเธอ

เมื่อเห็นว่าเธอเดินปวกเปียก ประธานลอว์สันก็ยิ้มด้วยความดีใจ ใบหน้าอวบอิ่มของเขากลมขึ้นไปกองจนแทบจะบดบังดวงตาที่น่าเกียจของเขา

“คุณแคทซ์อย่ากลัวเลย คืนนี้ผมจะมอบความรักให้กับคุณ มามะที่รัก!”

ด้วยเหตุนี้มืออ้วน ๆ ของเขาจึงเอื้อมไปจับเสื้อผ้าของเธอ

ด้วยความตกใจและหวาดกลัวลู ซี่ใช้โอกาสนี้ขณะที่เขายื่นแขนออกไปที่เข่าของเขาก่อนจะผลักเขาออกไป จากนั้นเธอก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง

"อ่า! คุณมันสารเลว! คุณกล้าผลักผมได้ยังไง!”

“ประธานลอว์สันเป็นอะไรหรือเปล่า?” บอดี้การ์ดเดินขึ้นมาจากด้านหลัง

“พวกแกยืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร? เธอหนีไปแล้ว! ตามเธอไป!”

บอดี้การ์ดสองสามคนมองไปยังทิศทางที่ลูซี่หนีไปและเปลี่ยนไปชำเลือบมอง

ประธานลอว์สันเคาะหัวทุกคนอย่างโกรธเกรี้ยว “พวกแกหูหนวกเหรอ? พวกแกสามารถเก็บข้าวของและออกไปได้หากวันนี้เธอรอดออกไป! พวกแกได้ยินฉันไหม?"

ในที่สุดพวกเขาก็ปฏิบัติตาม "ครับ!"

ดังนั้นพวกเขาจึงทิ้งประธานลอว์สันและรีบตามไป

ลูซี่วิ่งเร็วที่สุดเท่าที่ขาของเธอจะทำเธอได้

แม้ว่าเธอจะอ่อนล้าที่ขา แต่เธอก็รู้ว่าการเตะนั้นยาก

เธอจะทำถ้าคืนนี้ประธานลอว์สันจับเธอได้!

ดังนั้นเธอต้องทำให้มันออกไปจากที่นั่น

ด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบวิ่งไปที่ลิฟต์และกดปุ่ม