บทที่ 394 ซื่อสัตย์และจริงใจ

เขาไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?

เนลล์เหลือบมองดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 17.30 น. แล้ว เขาต้องไม่ได้อยู่ที่บริษัทในเวลานี้อย่างแน่นอน

แล้วเขาอยู่ที่ไหน?

ด้วยความสัตย์จริง เนลล์รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยหลังจากสารภาพอดีตกับสามีของเธอ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่พบว่ากิดเดียนหายไปเมื่อเธอตื่นขึ้น

ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นคนที่มีเหตุผล เธอคิดว่าเขาน่าจะมีธุระต้องทำและอาจจะออกไปในนาทีสุดท้าย

ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวและหัวเราะเบา ๆ

ตอนนี้ป้าจอยซ์และสาวใช้ก็ลางาน เธอจึงตัดสินใจทำอาหารเย็นด้วยตัวเอง

เนลล์มุ่งหน้าไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหาร

ในขณะเดียวกันประตูทางเข้าห้องครัวซึ่งถูกปิดไว้ก็ถูกเปิดออก

หลังจากนั้น เธอเห็นกิดเดียนยืนถือผ้ากันเปื้อนและถือไม้พายในมือข้างหนึ่ง ขณะที่เขากวัดแกว่งผัดไข่และมะเขือเทศ

"ตื่นแล้วเหรอ? ล้างมือให้สะอาดก่อน ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว”

เนลล์ตกตะลึง “คุณไม่ได้หนีไปเหรอ?”

กิดเดียนทำให้เธอดูแปลกใจ "จริงด้วย? ผมควรจะไปไหนดีล่ะ?”

เนลล์ยืนนิ่งและเห็นว่าเขาดูอบอุ่นในชุดเสื้อเชิ้ตปกติกับผ้ากันเปื้อน ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา

เธอวิ่งเข้าหาเขา และโอบแขนของเธอไว้รอบตัวของเขาอย่างแน่นหนา

เธอฝังใบหน้าของเธอลงในอกของเขาอย่างรักใคร่และพึมพำ “ฉันคิดว่าคุณโกรธแล้ว”

ความวิตกกังวลและความไม่มั่นคง ที่เธอรู้สึกเมื่อต้องอยู่คนเดียวถูกเปิดเผยในคราวนี้

ชายคนนั้นโค้งริมฝีปากของเขาเป็นรอยยิ้มที่ละเอียดอ่อน ในขณะที่เขาสังเกตเห็นความรักที่ผิดปกติของภรรยาของเขา เขาส่งเสียงด้วยความดีใจและกระซิบ “คุณไม่อยากรู้หรือว่าอาวุโสเคเสียชีวิตไปแล้วยังไง? ไปกินข้าวก่อนเถอะ ผมจะลางานสักสองสามวันเพื่อช่วยคุณสืบหา”

"จริง ๆ เหรอ?" เนลล์เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“อืม”

กิดเดียนต้องการกอดกับจูบเธอ แต่มันไม่สะดวกเพราะเขามีไม้พายในมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งมีจาน

“มันจะไม่รบกวนงานของคุณเหรอ?” เนลล์รู้ว่าเขายุ่งแค่ไหน

“ไม่เลย เมื่อไม่นานมานี้ผมค่อนข้างว่าง”

“อืม งั้นก็ได้!”

“เด็กดี ไปล้างมือเดี๋ยวนี้ เราจะได้กินอาหารกัน เมื่อซุปเสร็จ”

"ตกลง"

หลังจากที่ เนลล์ล้างมือของเธอแล้ว เธอก็พบว่ามีอาหารสามจานวางอยู่บนโต๊ะอาหาร อาหารจานโปรดของเธอ ผัดไข่มะเขือเทศ ปลาตุ๋นซีอิ๊ว และรากบัวผัดเปรี้ยวหวาน

กิดเดียนยังคงเตรียมซุปอยู่ในครัว เนลล์เดินเข้าไปหาเขาด้วยความสงสัยและถามว่า “คุณเคยทำอาหารมาก่อนเหรอ? คุณเคยทำสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองเหรอ?”

กิดเดียนพยักหน้าและชี้ไปที่ตำราอาหารข้าง ๆ เขา

“ผมเจอสิ่งนี้บนชั้นหนังสือเมื่อตอนบ่าย วันนี้ผมจึงเรียนรู้ที่จะทำอาหาร คุณสนใจจะชิมไหม?”

เนลล์พยักหน้าไปที่โต๊ะอาหาร เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาและชิมผัดไข่มะเขือเทศ

เธอไม่ได้คาดหวังว่ามันจะมีรสชาติเหมือนฝีมือของเชฟ แต่ก็เหมาะสำหรับมือใหม่

เนลล์อุทาน “อร่อย!”

เธอกินปลาตุ๋นชิ้นหนึ่ง

เธอยิ่งประหลาดใจ

จากนั้นเธอก็ได้ลิ้มรสรากบัว

อืมม…

“กิดเดียนแทนที่จะทำธุรกิจ ทำไมคุณไม่เป็นคนทำอาหารล่ะ? ฉันคิดว่าคุณมีพรสวรรค์ในการทำอาหารและอาหารของคุณก็รสชาติดีมาก!”

ชายคนนั้นยิ้มขณะที่เขาถือชามซุป “อย่างนั้นเหรอ?”

“ใช่ลองดูสิ ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน!”

“ได้เลย”

เนลล์หยิบรากบัวขึ้นมาชิ้นหนึ่งและกำลังจะส่งเข้าปาก เมื่อกิดเดียนไม่สนใจมือของเธอและเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อกัดรากบัวในปากของเธอ