บทที่ 404 ความจริง

เนลล์พยักหน้า

เธอรู้สึกได้ถึงความตั้งใจที่ดีของนายท่านการ์เร็ตต์

ไม่ว่าเธอจะได้รับการปฏิบัติเช่นไรมาก่อน ทัศนคติของเขาที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปอย่างแท้จริง หลังจากที่พวกเขาค้นพบว่าเธอคือ เด็กที่จูเลียตสูญเสียไป

อย่างไรก็ตาม ...

ดวงตาของเธอลึกขึ้นเมื่อเธอระลึกถึงการตายของอาวุโสเค

“กิดเดียน ไม่ว่าครอบครัวเชลบีจะซับซ้อนแค่ไหน ฉันก็อยากจะลองดู”

กิดเดียนรู้ดีว่าเธอคิดอะไรอยู่

เนลล์จัดการกับเรื่องต่าง ๆ โดยไม่คำนึงถึงความสำคัญ และเนื่องจากเธอได้อธิบายอดีตของเธอให้

เขาฟังอย่างชัดเจน เขาจึงรู้โดยธรรมชาติว่าเธอต้องการทำอะไร

ดวงตาของชายคนนั้นลึกขึ้นและเขากอดเธอแน่นยิ่งขึ้น

“เอาล่ะ คุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ผมอยู่นี่"

เนลล์ยิ้ม

"ตกลงค่ะ"

สุขภาพของนายท่านการ์เร็ตต์เริ่มแย่ลง

มันเริ่มต้นในคืนหลังจากที่เขาประกาศเจตจำนงของเขา และในวันรุ่งขึ้นเขาก็ตกอยู่ในอาการโคม่า

แพทย์กล่าวว่าอวัยวะสำคัญหลายส่วนของเขาล้มเหลวไปหมดแล้ว และหากไม่ใช่เพราะการรักษาทางการแพทย์ที่มีเทคโนโลยีสูงทำให้เขามีชีวิตอยู่ ชีวิตของเขาคงสูญสิ้นไปแล้ว

เนลล์เคยไปเยี่ยมเขาครั้งหนึ่ง แต่ท่านผู้เฒ่าไม่ตื่น แต่เขานอนอยู่บนเตียงคนป่วยผอมและซีด

ราวกับว่าเขาจะเหี่ยวแห้งไปในชั่วข้ามคืน

เมื่อเธอออกมา เธอชนเข้ากับ โจเซฟ การ์เร็ตต์

โจเซฟประหลาดใจที่เห็นเธอ ราวกับว่าเขาไม่คาดหวังให้เธอมาเยี่ยม

จากนั้นเขาก็ดีใจมากในทันที

“เนลลี่ หนูมาแล้ว”

เนลล์พยักหน้าและคิดสักครู่ก่อนที่เธอจะพูดว่า “ลุงรองการ์เร็ตคะ ลุงว่างไหม? ฉันอยากคุยกับลุง"

โจเซฟชะงักเล็กน้อยขณะดูเวลาและพยักหน้า

“เอาล่ะ มีร้านกาแฟอยู่ชั้นล่าง ไปคุยกันที่นั่น”

เนลล์ตกลง

ดังนั้นทั้งสองจึงออกจากโรงพยาบาล และไปที่ร้านกาแฟชั้นล่างซึ่งทั้งสองนั่งลงที่ที่นั่งริมหน้าต่าง

โจเซฟไม่รู้ว่าเนลต้องการจะคุยกับเขาเรื่องอะไร แต่เขาไม่ได้เปิดประเด็นและรอเงียบ ๆ ให้เธอพูดแทน

เนลล์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “ฉันอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับจูเลียต… เกี่ยวกับแม่ของฉัน”

โจเซฟตกตะลึง แต่ก็มีความสุขเมื่อตระหนักถึงคำที่เธอเรียกว่าจูเลียต

ก่อนหน้านี้ พวกเขากังวลว่าเนลล์จะไม่เต็มใจที่จะยอมรับตัวตนของเธอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกังวลมากเกินไป

“เอาล่ะ อยากรู้อะไร ลุงจะบอกหนู"

เนลล์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เธอเป็นคนแบบไหน?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้รอยยิ้มอ่อนโยนกระจายไปทั่วใบหน้าของโจเซฟ

“อืม จริง ๆ แล้วเธอก็คล้ายกับหนูมาก เธออ่อนโยนและสวยงาม เธอดูเหมือนอยู่ห่างไกลแต่จริง ๆ แล้วเธอเป็นคนที่รักใคร่กตัญญู ใจดีกับทุกคน เธอยังมีความสามารถมาก อย่างไรก็ตามหนูอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่เธอเคยเป็นศิลปิน เธอวาดรูปมากมาย แต่ก็หยุดลงหลังจากที่สุขภาพของเธอแย่ลง”

เนลล์พยักหน้า

“ผลงานหลายชิ้นของเธอยังคงอยู่ในห้องของเธอ ถ้าหนูว่าง สักวันหนึ่งทำไมหนูไม่กลับบ้านและให้ลุงโชว์ให้หนูดูไหม?”

เนลล์ฝืนยิ้มด้วยความตกใจ