บทที่ 42 รับเธอไปทานอาหารเย็น

เนลล์มีความประทับใจต่อลูซี่มาก

ท้ายที่สุดแม้ว่าจะมีผู้มาใหม่มากมายในตอนนี้ แต่ส่วนใหญ่ก็ติดอยู่กับการล่อลวงของชื่อเสียงและโชคลาภ พวกเขาทุกคนใจร้อนและมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถดำดิ่งสู่ทักษะการแสดงของพวกเขาได้

ลูซี่ แคทซ์ มีภูมิหลังที่ยากจนและมีวัยเด็กที่หยาบกระด้าง แต่ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้เห็นโลกมากมายในขณะที่เธอยังเด็กและมีความเข้าใจในหลาย ๆ อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับคนรอบข้าง ด้วยเหตุนี้เธอจึงเข้าใจว่าการแสดงเป็นรากฐานของชีวิตนักแสดง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงความรุ่งเรืองชั่วคราว

การพบเธอที่ซิงฮุยก็เหมือนกับการพบหยกชิ้นหนึ่งที่สวยงามภายใต้กองเศษหิน เนลล์รู้สึกยินดีมาก มันเกิดขึ้นทันทีที่ตัวแทนที่พาพวกเขากลับมาเรียกลูซี่เข้าไปในห้องทำงานทันที ลูซี่ประหลาดใจมากที่เห็นเนลล์

เธอเคยพบกับเนลล์มาก่อนตอนที่เนลล์อยู่ที่เฟิงฮัว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้สนทนาอะไรมากนัก แต่ทุกคนในบริษัทก็รู้ดีว่าเนลล์เป็นพนักงานประชาสัมพันธ์ของเฟิงฮัว ไม่มีเหตุการณ์ใดที่เธอไม่สามารถจัดการได้ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอได้ยินว่า บริษัท มีเจ้านายคนใหม่ แต่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นเนลล์!

อย่างไรก็ตามเมื่อพูดไปมังกรที่ไม่ได้อยู่ในสระน้ำ ไม่ช้าก็เร็วมันจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อนึกถึงความสามารถของเนลล์แล้วลูซี่ก็อดโล่งใจไม่ได้ เธอยิ้มขณะเดินเข้าไปในห้องทำงาน

“ประธานเจนนิงส์ คุณอยากพบฉันเหรอคะ?”

เนลล์เงยหน้าขึ้นและยิ้มเมื่อเห็นลูซี่

“ใช่ เข้ามาและนั่งลง!”

เมื่อลูซี่นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอเนลล์เริ่มการสนทนาอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาในอนาคตของบริษัทตลอดจนแผนปัจจุบันของเธอ แผนกวางแผนและการโฆษณาของ บริษัท นั้นไร้ประโยชน์โดยพื้นฐานแล้วในตอนนี้ ดังนั้นแผนการสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับศิลปินจึงต้องทำโดยเธอเอง หลังจากสนทนากันสองชั่วโมงในที่สุดแผนคร่าว ๆ ก็สำเร็จ ลูซี่จบการศึกษาจากศูนย์กลางสถาบันการละครและรักการแสดงงานหลักของเธอจึงยังคงถ่ายทำอยู่

เนลล์วางแผนที่จะให้เธอแสดงรายการวาไรตี้ยอดนิยมอีกสองรายการก่อนเพื่อเพิ่มความนิยม หลังจากลูซี่จากไปเธอก็โทรหาศิลปินคนอื่น ๆ อีกสองสามคนและคุยกับพวกเขา มีหลายคนที่ไม่พอใจกับบริษัทมากเกินไปและเธอไม่ได้บังคับให้พวกเขาอยู่ต่อ

อย่างไรก็ตามเธอบอกว่าถ้าพวกเขาเต็มใจที่จะอยู่ เธอจะปฏิบัติต่อพวกเขาทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ในอนาคตทรัพยากรของพวกเขาจะได้รับจากความสามารถของตนเอง หากพวกเขาไม่เต็มใจที่จะอยู่เธอก็ไม่บังคับให้พวกเขาทำความเสียหายจากการชำระบัญชีทั้งหมดจะถูกยกเลิกและพวกเขาจะไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่สตางค์เดียว เนลล์รู้ว่าคนเหล่านี้ถูกต้อนให้จนมุมเมื่อพวกเขาเซ็นสัญญากับซิงฮุย

หลังจากเซ็นสัญญากับซิงฮุยพวกเขาไม่ได้รับความสำเร็จใด ๆ ทำเงินได้น้อยลงมาก มีคนสองสามคนหวั่นไหว แต่เนลล์ไม่ได้เร่งรีบ เธอปล่อยให้พวกเขากลับไปคิดทบทวนก่อนจะให้คำตอบในวันพรุ่งนี้ หลังจากพวกเขาจากไป เธอก็อยู่คนเดียวในสำนักงานและสำรวจโปรไฟล์ของศิลปินสิบคนอีกครั้ง

จากนั้นตามความประทับใจที่เธอได้รับจากการพูดคุยของพวกเขาก่อนหน้านี้ เธอได้ระบุจุดแข็งและจุดอ่อนของแต่ละคนอย่างระมัดระวังรวมถึงทิศทางการพัฒนาที่เหมาะสมสำหรับอนาคต กว่าจะเสร็จก็ดึกมากแล้ว

เนลล์บิดเอวของเธอและยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาพบว่ามันเป็นเวลา 20.00 น. แล้ว ท้องของเธอคำรามออกมา เธอลุกขึ้นยืนและกำลังจะหาอะไรกินเมื่อจู่ ๆ เธอก็จำอะไรบางอย่างได้และหน้าซีด เธอรีบดึงโทรศัพท์ของเธอออกมาและเห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับหลายสายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

พวกมันทั้งหมดมาจากกิดเดียน

ซวย ซวย ซวยแล้ว!

เธอเคยชินกับการปิดเสียงโทรศัพท์ขณะทำงานและเวลาที่เธอยุ่ง ชายคนนั้นคงกลับบ้านไปแล้วและพบว่าเธอไม่อยู่จึงโทรมาถามโดยเฉพาะ เธอสงสัยว่าเขาโกรธที่เธอไม่รับสายของเขา เนลล์เก็บข้าวของและโทรกลับหาเขาขณะที่เดินออกไป

รับสายทันทีที่เชื่อมต่อ

“คุณทำงานเสร็จหรือยัง”

เสียงของชายคนนั้นต่ำและหนัก เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเขาเป็นบ้าหรือไม่ เนลล์หัวเราะอย่างอึดอัดและพูดอย่างอาย ๆ ว่า

“เอ่อ…ฉันขอโทษ! ฉันปิดเสียงโทรศัพท์และไม่ได้ยินว่าคุณโทรมา” อีกฝ่ายเงียบไปสองสามวินาที

“ลงมาเมื่อคุณทำงานเสร็จแล้ว!”

"ฮะ?"