บทที่ 440 บ่อนไทเกอร์

นี่คือสถานที่แห่งความมั่งคั่งอันมากมายจากทั่วทุกสารทิศ พวกเขาตั้งชื่อให้มันเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว คือ บ่อนไทเกอร์

กล่าวง่าย ๆ คือไม่เพียงแต่มีเกมบนโต๊ะหลายประเภทอย่าง เกมไพ่โป๊กเกอร์ แม้กระทั่งพนันการแข่งขันชกมวยเป็นเดิมพัน และรูปแบบความบันเทิงที่น่าตื่นเต้นอื่น ๆ อีก

นี่เป็นเครื่องปั๊มเงิน มันเป็นพื้นฐานความบันเทิงขั้นสูงสุดสำหรับคนรวย

คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาร่ำรวยและมีอำนาจจากทั่วทุกมุมโลก

เนลล์ลงจากรถ พร้อมกับแนนซี่และแมทธิว พวกเขาโยนกุญแจไปคนรับรถและเข้าไปยังทางเข้าคาสิโน

เนื่องจากเป็นช่วงกลางวันจึงไม่ค่อยมีคนเข้ามามากนัก อย่างไรก็ตามเธอรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นการบังหน้า

ด้านนอกบ่อนไทเกอร์นั้นเป็นคลับร็อคทั่วไป ความจริงแล้วความบันเทิงที่แท้จริงนั้นอยู่ชั้นใต้ดิน

เท่าที่เธอรู้ สมาชิกกองทหารมังกรจำนวนมากได้รับการคัดเลือกจากที่นี่ ถ้าแหล่งข่าวของเธอพิสูจน์ได้ว่าถูกต้อง ก็น่าจะมีคนรู้จักเก่า ๆ ของเธออยู่ที่นี่!

เมื่อความเชื่อนั้นเกิดขึ้นกับเนลล์ เธอก็กระชับนิ้ว พวกเขาเดินผ่านห้องโถงที่มีแสงสลัว ทางเดินเป็นสีดำสนิทเมื่อไม่ได้เปิดไฟ

จากข้อมูลที่ได้มานั้น เธอพบลิฟต์อยู่ที่หัวมุม ลิฟต์ถูกซ่อนไว้อย่างดีมันง่ายที่จะมองข้ามไปถ้าใครไม่ตั้งใจหา

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอเดินเข้าไปข้างในและกดเลือกชั้นสองของใต้ดิน

พวกเขามาถึงอย่างรวดเร็ว

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ดวงตาของเธอก็พร่ามัวไปด้วยแสงไฟที่เจิดจ้าจนมองไม่เห็น

เป็นตลาดใต้ดินที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา แสงไฟระยิบระยับ ผู้คนมากมาย เกมบนโต๊ะทุกประเภทถูกทิ้งเกลื่อนไปทั่วบริเวณ ที่ไหนสักแห่งไม่ไกลก็มีเวทีมวย นักมวยสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ในสังเวียน โดยมีฝูงชนโห่ร้อง ทั้งเสียงกรีดร้องและตะโกนใส่พวกเขา ความสับสนวุ่นวายก็เพียงพอที่จะฉีกหลังคาของอาคารออก

ดูเหมือนธุรกิจจะเฟื่องฟู

เธอค่อย ๆ ยกมุมริมฝีปากของเธอขึ้นอย่างช้า ๆ นัยน์ตาที่ประชดประชันที่ผ่านดวงตาสีเข้มของเธอ

ตอนนั้นเองที่เจ้าหน้าที่คาสิโนปรากฏตัวต่อหน้าเธอ เขาถามด้วยความเคารพด้วยโค้งคำนับอย่างสมบูรณ์แบบ “จะให้เราช่วยเหลืออะไรแก่ลูกค้าที่น่าที่เคารพนับถือของเราได้บ้าง?”

เธอก้าวไปข้างหน้าและพูดขณะสำรวจสภาพแวดล้อมไปด้วยว่า “ฉันกำลังมองหาเจ้านายของคุณ”

พนักงานคาสิโนตกใจอย่างเห็นได้ชัด

เขายิ้มเล็กน้อยหลังจากนั้นและหันหลังกลับหลังจากพูดจบ “กรุณารอสักครู่”

ภายในเวลาครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนที่อวบอ้วนเล็กน้อยก็เดินเข้ามาหาพวกเขา

“คุณผู้หญิงมาหาผมเหรอ?”

ชายคนนั้นยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา เขาดูสุภาพและสงบเสงี่ยมมาก

เนลล์แค่เพียงชำเลืองมองไปแค่นั้น

“ผ่านมาแค่ไม่กี่วันเอง ตอนฉันมาที่นี่ จ้างคนใหม่แล้วเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคิดว่าฉันควรเก็บสิ่งนี้ไว้เพื่อฉันเองดีกว่า”

เธอหันกลับไปทันทีหลังจากพูดจบ

รูม่านตาของชายวัยกลางคนหดลงและมีแสงแวบวาบในดวงตาของเขา

เขาส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ยืนลงครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รอเดี๋ยว คุณผู้หญิง ผมขอทราบสิ่งที่คุณจะนำเสนอให้เจ้านายของผมดูได้ไหม?”

ริมฝีปากของเนลล์เชิดขึ้นเล็กน้อย เธอมองเขาด้วยรอยยิ้ม

“พาฉันไปหาเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะเดินออกไปทางประตู ฉันรับประกันว่าเจ้านายของคุณจะเสียใจที่ปล่อยให้ฉันเดินจากไป”

สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “โปรดรอสักครู่”

เสร็จแล้วก็เดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เนลล์ไม่ได้เร่งรีบ พวกเขาทั้งสามยืนรออย่างเงียบ ๆ

ภายในเวลาสั้น ๆ เขาก็กลับมาหาพวกเขาทีละก้าวทีละก้าว คราวนี้เขาดูสุภาพกว่าเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับมือขวาของเขาที่ขยับ “เชิญทางนี้ครับ”

ภายใต้การแนะนำของชายวัยกลางคน เนลล์เข้าไปในลิฟต์กับเขาและขึ้นไปที่ชั้นสอง

พวกเขามาถึงประตู ชายวัยกลางคนเคาะประตูหลายครั้งจนมีเสียงดังมาจากด้านหลังประตู "เข้ามา!"

ประตูเปิดออกช้า ๆ