บทที่ 442 เธอแวะมาเยี่ยม

เด็กน้อยมองมาที่เธอและตอบอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณครับ!”

จากนั้นเขาก็รีบเปิดกระดาษห่อของขวัญ

ภายใต้กระดาษห่อของขวัญเผยให้เห็นชุดอุปกรณ์วาดรูปครบชุด

เนลล์ เจนนิ่งส์ยิ้มและพูดว่า “ฉันได้ยินมาว่าไอเดนตัวน้อยชอบวาดรูปมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฉันไม่รู้จะซื้ออะไรดี ฉันเลยเลือกชุดวาดรูปนี้ ฉันหวังว่าของขวัญจะไม่เชยมากจนเกินไป!”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ ตระกูลกริฟฟินมีธุรกิจที่เฟื่องฟูและมีสมบัติแทบทุกประเภท ดังนั้นโดยปกติแล้วพวกเขาไม่สนใจการรับของขวัญที่มีราคาแพง

กิดเดียน ลีย์ยังมอบของขวัญที่เขาเตรียมไว้ด้วย

อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนตรงไปตรงมามากกว่าและยื่นบัตรสีดำให้ จัสติน กริฟฟินตกตะลึงกับของกำนัลอันสูงส่งนี้และปฏิเสธที่จะรับมันไว้

กิดเดียนตอบอย่างสบาย ๆ เมื่อ จัสติน กริฟฟินปฏิเสธ “เก็บไว้ เพื่อในอนาคตเขาจะต้องแต่งงาน”

คนที่เหลือจากงานเลี้ยงอาหารค่ำได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาดัง ๆ

จัสติน กริฟฟินหัวเราะ แล้วเขาก็ยอมรับของขวัญชิ้นนั้น

ท่านผู้หญิงกริฟฟินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา เธอยิ้มและลูบหัวหลานชายของเธอ แล้วถามว่า “ไอเดน โตขึ้นอยากมีภรรยาไหม?”

เด็กน้อยได้แกะกระดาษห่อของขวัญออกแล้ว และนิ้วของเขาก็ยังไม่หยุดแตะดินสอสีเลย

เขายิ้มและตอบว่า “ครับ! ผมอยากแต่งงานกับผู้หญิงที่สวยเหมือนน้าเนลลี่!”

ทุกคนหัวเราะเมื่อได้ยินเรื่องนี้เพราะเด็กพูดตรงเกินไป

ทั้งหมดนั่งรอบห้องนั่งเล่นและพูดคุยกัน

เนลล์ เจนนิงส์ยังเป็นคนนอกและรู้สึกเคอะเขิน เพราะเธอไม่เหมือนกิดเดียนที่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจกับจัสติน กริฟฟิน และเลียม แจ็คแมนได้

สักพักเธอก็ขอตัวไปเดินเล่นในสวน

มันเป็นจุดเริ่มต้นของฤดูใบไม้ร่วง สวนนี้มีดอกไม้ไม่มากนักนอกจากเบญจมาศสองสามดอก จะเห็นได้ว่าตระกูลกริฟฟินไม่ได้ใหญ่มากในการปลูกพืชในสวน

สิ่งนี้ทำให้เนลล์นึกถึงสถานรับเลี้ยงเด็กที่เฟิงเฉียว วิลล่า แม้ในฤดูกาลนี้เรือนเพาะชำก็ยังเบ่งบานด้วยดอกไม้นานาชนิด ไม่ใช่แค่ดอกไม้ตามฤดูกาลเท่านั้น แต่ยังมีดอกไม้สมุนไพรอีกสองสามชนิด เช่น ดอกโบตั๋นจีน ยังมีอีกหลายสายพันธุ์ที่เธอไม่รู้จักชื่อ

ห้องของเนลล์และกิดเดียนหันหน้าไปทางสถานรับเลี้ยงเด็ก ในตอนกลางคืนจะเธอได้กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ที่ทำให้มึนเมา

เธอรู้สึกว่าเฟิงเฉียว วิลล่า อบอุ่นกว่ามากเมื่อเทียบกับคฤหาสน์กริฟฟินอันหรูหรานี้

เนลล์เดินไปตามทางเดินยาวและเดินมาที่ชิงช้าในสวน

ไม่นานหลังจากที่เธอนั่งบนชิงช้า เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากด้านหลัง

เธอหันกลับมาและพบว่ากิดเดียนกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

เนลล์ค่อย ๆ แกว่งชิงช้าไปมา

เสียงของผู้ชายดังขึ้นอยู่เหนือหัวของเธอ

"คุณกำลังทำอะไร?"

เนลล์เงยหน้าขึ้นมองเขา แสงอาทิตย์ตกดินกระทบดวงตาของเขา เหมือนสีอำพันที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น

เธอหัวเราะและพูดว่า “แน่นอนฉันเล่นชิงช้าอยู่! อยากแกว่งฉันไหม?”

มันเป็นเรื่องน่าตลก แต่ชายคนนั้นก็เลิกคิ้วเหมือนถูกบังคับ

"โอเค"

นิ้วยาวของเขาจับโซ่โลหะและผลักชิงช้าไปมาเบา ๆ

เขาแกว่งไม่สูงเกินไป ในขณะที่เขาควบคุมกำลังของเขาและดูให้โซ่โลหะเคลื่อนที่ไปในบริเวณใกล้เคียงอย่างปลอดภัย

เนลล์เม้มริมฝีปากเข้าหากันและไม่พูดอะไร

ทั้งสองได้รับความสุขในช่วงเวลาอันเงียบสงบและแสนหวานนี้ อารมณ์ของพวกเขาสูงขึ้นทันที

หลังจากนั่งอยู่ในสวนได้ครู่หนึ่ง คนรับใช้ก็มาเชิญพวกเขาไปทานอาหารเย็น