บทที่ 445 การประมูลคฤหาสน์เก่า

ทันทีที่พิธีกรปิดเสียงไมค์ ฝูงชนก็เกิดความโกลาหล

เจ้าภาพพอใจและกล่าวว่า “ก่อนเริ่มการประมูล ขอต้อนรับนายน้อยมัวร์มาพูดสักสองสามคำ”

จู่ ๆ ไฟบนเวทีก็หรี่ลง และเมื่อมันสว่างขึ้นอีกครั้ง ตอนมีคนพิเศษอยู่บนเวที

ฮาร์วีย์ มัวร์สวมชุดสูทสีดำและดูแพรวพราวภายใต้สปอตไลท์สีขาว ลักษณะที่หล่อเหลาของเขาซ่อนความเจตนาร้ายซึ่งทำให้เขาดูสง่างาม ทันทีที่เขาปรากฏตัวบนเวที ภาพลักษณ์ที่ดีของเขาก็เด่นขึ้นท่ามกลางแขกรับเชิญหญิง

เจเน็ตยังต้องยอมรับว่าแม้แต่เธอก็ยังหลงใหลในเสน่ห์ของเขา

เสียงที่นุ่มนวลของ ฮาร์วีย์ มัวร์ก้องกังวานผ่านลำโพงและสะท้อนผ่านห้องโถงประมูลอันกว้างใหญ่ มันดูเป็นกันเองแต่รู้สึกไม่คุ้นเคย

“ก่อนอื่น ผมอยากจะขอบคุณทุกคนที่มาเข้าร่วมการประมูลการกุศลครั้งนี้ ผมสามารถเห็นความหลงใหลและความกระตือรือร้นในการกุศลของคุณอย่างชัดเจน บอกตามตรงว่าการมอบบ้านนี้เหมือนเป็นการให้ดอกไม้แก่พระเจ้าเท่านั้น ผมจึงรู้สึกประหม่าจากการได้รับคำชมจากทุกคน

“ทุกคนก็รู้ว่าคฤหาสน์หลังเก่าเป็นบ้านของบรรพบุรุษปู่ที่สามของผม พวกคุณหลายคนอาจไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงตัดสินใจประมูลบ้านของบรรพบุรุษของคุณปู่ของผม และอาจคิดว่าผมเป็นทายาทที่ไม่กตัญญู อย่างไรก็ตาม ผมขอเสริมว่ามรดกที่แท้จริงไม่ได้มาจากสิ่งของ แต่มาจากการระลึกถึงคติประจำใจของบรรพบุรุษของเรา ซึ่งก็คือการรู้จักมีมารยาทและรู้ว่าเมื่อใดควรช่วยเหลือสังคม!

“บางทีคุณอาจไม่รู้มาก่อนว่าผมเป็นเด็กออทิสติก ตอนนั้นผมอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใกล้เมืองหลวง วันเวลาของผมผ่านไปราวกับว่าผมเป็นเครื่องจักร มันสิ้นหวังจริง ๆ จนกระทั่งคุณปู่ที่สามมาตรวจสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและยอมรับผมแม้ว่าชีวิตของผมจะมีความหวังเพียงเล็กน้อยก็ตาม”

เขาหยุดราวกับว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องในอดีต น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาพูดต่อ “ด้วยเหตุนี้ ผมหวังว่าผมจะมีโอกาสได้ช่วยเหลือผู้คนจำนวนมากขึ้น เพื่อช่วยเหลือเด็กออทิสติกที่เป็นเหมือนผมในตอนนั้น ผมต้องการให้พวกเขารู้ว่ามีคนอยู่ภายนอกที่ดูแลพวกเขา ในเวลาเดียวกัน ผมอยากให้พวกเขาเข้าใจว่าถึงแม้เราจะเกิดมาพร้อมกับความผิกปกติ ตราบใดที่คุณทำงานหนัก คุณก็สามารถเข้าใช้ชีวิตอย่ามีความสุขได้เช่นกัน!”

หลังจากกล่าวสุนทรพจน์ ห้องประมูลก็เต็มไปด้วยเสียงปรบมือดังก้อง

ทุกคนในกลุ่มผู้ชมรู้สึกประทับใจกับคำพูดของเขา

เจเน็ตนั่งตรงมุมห้องเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอที่เปียกโชกไปด้วยน้ำตา

เธอหัวเราะอย่างประชดประชันก่อนจะเช็ดน้ำตาของเธอ

“ขอบคุณที่พูดนะนายน้อยมัวร์ อย่างที่เขาพูด การฟังสุนทรพจน์ที่ดีนั้นย่อมดีกว่าการอ่านหนังสือที่มีมูลค่าถึงสิบปี!”

พิธีกรกลับขึ้นเวทีและดำเนินเรื่องต่อไป

“ตอนนี้ เราจะเริ่มประมูลคฤหาสน์เก่าแห่งนี้ ตั้งอยู่ที่เชิงเขาชานมุมมองที่น่าทึ่งและสามารถใช้เป็นบ้านพักตากอากาศได้ ราคาเริ่มต้นที่ 5 ล้าน เพิ่มขึ้นขั้นต่ำ 50,000 ต่อการเสนอราคา การประมูลเริ่มขึ้นแล้ว!”

ทันทีที่ปิดเสียงไมค์ ก็มีคนเริ่มประมูล

“5.2 ล้าน!”

“5.3 ล้าน!”

“5.5 ล้าน!”

“5.6 ล้าน!”

“5.65 ล้าน!”

จะเห็นได้ว่าทุกคนรู้ว่าบ้านไม่มีมูลค่าทางการค้าจึงเสนอราคาต่ำมาก

ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงเย็นชาก็ดังขึ้นที่มุมห้อง

“6 ล้าน!”

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ตรงมุมแถวสุดท้ายและทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปดู อย่างไรก็ตาม ด้วยแสงสลัว พวกเขาทำได้เพียงร่างเล็ก ๆ ที่คลุมเครือเท่านั้น ร่างกายผอมเพรียว ถ้าตัดสินจากเสียงของเธอ เธอคงจะเด็กมาก

ทันใดนั้นมีคนเสนอราคา “6.2 ล้าน!”

“7 ล้าน!” หญิงสาวในมุมพูดอย่างเด็ดขาด

“7.2 ล้าน!”

เจเน็ตตะโกนต่อไปว่า “8 ล้าน!”

ในเวลานี้ เด็กสาวที่นั่งแถวหน้ากดปุ่มโทรออก

“10 ล้าน!”

เจเน็ตยืนขึ้นด้วยความโกรธและดวงตาของเธอมีความตึงเครียด

ห้องโถงมืดแต่จากที่ที่เธอยืนอยู่ เธอสามารถเห็นมุมมองด้านข้างของสาวสวยที่มีผมหยักศกใหญ่ ริมฝีปากขดของเธอแสดงความมั่นใจ แม้แต่ตอนที่เธอนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอก็ยังโดดเด่นและออร่าของชนชั้นสูงของเธอไม่สามารถซ่อนเร้นได้

ลูน่า เกรแฮมเหรอ?

ลูกสาวคนสำคัญของ เกรแฮม คอร์ปอเรชั่น!