บทที่ 446 ความสุขของฉัน

เจเน็ตมองลงไปที่มือที่ยื่นออกมาและขดริมฝีปากของเธอ

“ฉันรู้จักนายน้อยมัวร์แล้วค่ะ คำพูดของคุณช่างน่าประทับใจจริง ๆ”

เจเน็ตไม่ได้ยื่นมือของเธอออกไป

ฮาร์วีย์ มัวร์ แข็งทื่อทันที

เขาดึงมือของเขาออกอย่างระมัดระวังและยิ้ม “คุณแฮนค็อก คุณก็ชมผมเกินไป ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ ผมขอขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกับการกุศลนี้ ด้วยเงินทุนเหล่านี้ ในที่สุดผมก็สามารถให้การสนับสนุนด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพแก่เด็กออทิสติกได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะครับ”

เจเน็ตเลิกคิ้วและถามว่า “คุณพูดแบบนั้น เหมือนมันไม่ใช่การสนันสนุนของคุณเหรอคะ?”

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท้ายที่สุดแล้วพวกเราทุกคนมาถูกที่ถูกเวลา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดีแค่เท่านั้นที่เรามีส่วนช่วยเหลือประเทศชาติและประชาชนของเรา”

ฮาร์วีย์ มัวร์หันไปทาง ลูน่า เกรแฮมและถามว่า “คุณจะอยู่ทานอาหารเย็นไหม?”

ลูน่า เกรแฮมส่ายหัวและตอบว่า “ไม่ คืนนี้ฉันยังมีงานต้องทำอีก ดังนั้นฉันจะไม่อยู่ คุณจะอยู่ไหม?”

ดวงตาของฮาร์วีย์ มัวร์มืดลงในพริบตา แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ดวงตาที่เฉียบแหลมของเจเน็ตก็จับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ ผมก็มีงานที่ต้องจัดการในภายหลัง”

“งั้นเราไปทานอาหารเย็นกันไหม?”

“ก็ได้!”

เจเน็ตเห็นว่าพวกเขากำลังเข้ากันได้และไม่ต้องการเป็นมือที่สาม เธอจึงหันหลังกลับเตรียมจะจากไป

ขณะที่เธอขยับเท้า เธอก็ถูก ลูน่า เกรแฮมหยุดทันที

"คุณแฮนค็อก ถ้าคุณไม่รังเกียจที่จะทานอาหารร่วมกับพวกเราใช่ไหม?”

เจเน็ตชะงักเล็กน้อย

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะรู้ว่า ฮาร์วีย์ มัวร์ต้องการทานอาหารเย็นกับ ลูน่า เกรแฮม เขาอาจจะซ่อนความคิดอื่นไว้

คนที่มีไหวพริบเขาจะไม่รบกวนพวกเขาทั้งคู่

เมื่อเธอมองเข้าไปในดวงตาของลูน่า เธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธเธอ

เธอยิ้มและพยักหน้าครู่หนึ่ง “ด้วยความยินดีค่ะ”

ทั้งสามคนไปที่ชั้น 4 ของโรงแรมโอเรียนเต็ล

ชั้น 4 เป็นร้านอาหารแบบเปิด มีเพียงห้องส่วนตัววีไอพีในพื้นที่ชั้นด้านในสุด เนื่องจากวันนี้มีคนมาประมูลกันเยอะ ห้องจึงถูกจองไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

ลูน่า เกรแฮมมองขอโทษแล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่รังเกียจ พวกเราไปนั่งที่ห้องโถงใหญ่กันดีไหม?”

เมื่อสาวสวยเอ่ยขึ้น ฮาร์วีย์ มัวร์ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

เจเน็ตก็ไม่ได้เห็นต่างไปจากพวกเขา

ทั้งสามคนเลือกจุดที่อยู่ติดกับหน้าต่าง

ในฐานะเจ้าบ้าน ลูน่า เกรแฮม มีหน้าที่สั่งอาหารทุกจานที่เชฟแนะนำ เธอยังสั่งชากวนอิมหนึ่งกาและพวกเขาก็เริ่มพูดคุยกัน

ทั้งสามคนคุ้นเคยกับประวัติของกันและกันเป็นอย่างดี เมื่อพวกเขานั่งลงการสนทนาเรื่องที่ห้องประมูลและระหว่างทางไปร้านอาหาร

ฮาร์วีย์ มัวร์หัวเราะ “ผมไม่รู้ว่าคุณแฮนค็อกมาจากครอบครัวแฮนค็อกของจินเฉิง ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณใจกว้างกับบ้านหลังนั้น”

เจเน็ตพูดง่ายๆ ว่า “ฉันแค่ชื่นชมชื่อที่มีชื่อเสียงของอาจารย์เจนกินส์และต้องการเก็บคฤหาสน์ไว้เป็นที่ระลึก! พูดถึงเรื่องนี้ คุณเกรแฮม ฉันไม่ทราบว่าคุณมีความสัมพันธ์พิเศษกับอาจารย์เจนกินส์ แต่คุณก็ยินดีที่จะจ่ายราคาสูงเช่นนี้สำหรับคฤหาสน์ มันทำให้ฉันประหลาดใจ”

ลูน่าเลิกคิ้วและแซว “เมื่อกี้เธอพูดว่าจะทำอะไรก็ได้ แต่ฉันทำไม่ได้”

เจเน็ตเม้มริมฝีปากเข้าหากันและไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ

สักครู่พนักงานก็เสิร์ฟอาหาร

ลูน่าขอไวน์แดงหนึ่งขวดจากพนักงาน ขณะที่พนักงานเสิร์ฟกำลังรินไวน์ ลูน่าเดินเข้าไปใกล้ฮาร์วีย์และกระซิบคำสองสามคำกับเขา

ฮาร์วีย์เลิกคิ้วและรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

“โอ้! คุณแฮนค็อกเป็นเด็กฝึกงานของปู่เหรอ? ผมนับถือคุณเลย”

ในระหว่างการประมูล เพื่อให้แน่ใจว่าเธอได้รับการประมูล เจเน็ตได้ส่งจดหมายถึงลูน่า ในนั้นเขียนว่า 'บ้านนายท่านขอประมูลบ้านหลังนี้เป็นที่ระลึก ได้โปรดเมตตาเถิด'

เจเน็ตรู้ดีว่าด้วยความมั่งคั่งของลูน่า เธอคงไม่มีโอกาสได้ยืนหยัด หากลูน่ายังคงต้องการคฤหาสน์นี้ต่อไป!

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอทำสิ่งนี้!