บทที่ 447 วันหยุดที่แสนสั้น

ฮาร์วีย์ยิ้มและพูดว่า “โอ้ ผมลืมไปเลย พวกเราอยู่คนละแวดวงกัน แน่นอนว่านายน้อยเลียมคงไม่รู้จักผม”

แม้ว่าสิ่งนี้จะฟังดูสุภาพ แต่จริง ๆ แล้วมันมีนัยยะเยาะเย้ยว่า เลียมเป็นลูกนอกสมรสและไม่สามารถเปรียบเทียบกับฮาร์วีย์ได้

ดวงตาของเลียมหรี่ลงเล็กน้อย

ฮาร์วีย์ยิ้มอย่างพอใจและพูดเบาๆ กับลูน่าว่า “ลูน่าไปกันเถอะ!”

ลูน่าพยักหน้า

ทั้งสองก็เตรียมตัวเดินออกไป

ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกไป เลียมก็ขมวดคิ้วทันที

ทันใดนั้นเขาก็คว้าสมาชิกคนหนึ่งในผู้ติดตามของเขาและถามอย่างจริงจังว่า "เขาคงจะไม่ใช่กับฮาร์วีย์ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเพลย์บอย ที่สุดท้ายแล้วเขาเกาะผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อไต่เต้าขึ้นไปสินะ"

สมาชิกในวงกำลังกลั้นหัวเราะ แต่พยายามทำหน้าบึ้งเพื่อเตือนว่า “นายน้อย ไม่ควรเชื่อในข่าวลือง่าย ๆ แบบนั้นนะครับ”

“โอ้! ฉันไม่เชื่อในสิ่งนั้นทั้งหมดนะ มันเป็นเพียงความประทับใจทั่วไปที่ฉันมีแถมยังไม่มีเวลาไปยุ่งเรื่องซุบซิบแบบนี้ด้วย!”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงลากเจเน็ตไปที่ห้องวีไอพีกับเขา

ข้างหลังเลียม สีหน้าของฮาร์วีย์ก็ทะมึนขึ้นทันที

ใบหน้าของเขาบูดเบี้ยวอย่างไม่พอใจมาก

ลูน่ามองอย่างขุ่นเคืองกับร่างที่จากไปของเลียมและผู้ติดตามของเขา จากนั้นจึงมองไปทางฮาร์วีย์ด้วยความกังวล

“อย่าไปสนใจเขาเลย เขามักจะโอ้อวดและเอาแต่ใจ! ไม่มีอะไรดีเมื่อมันออกมาจากปากของเขา!”

ฮาร์วีย์ยิ้มอย่างเย็นชาด้วยสายตาที่เข้ม

หลังจากนั้น เขาก็ตบแขนของลูน่าอย่างสบายใจ ราวกับว่าเขาได้แปลงร่างกลับเป็นบุตรผู้สูงศักดิ์ที่อ่อนโยนและสุภาพในทันที “อย่าคิดมาก ไม่ว่าคนอื่นจะว่าอย่างไรเกี่ยวกับผม แค่คุณเชื่อผมก็พอ”

ลูน่ารู้สึกโล่งใจ พวกเขาส่งสายตาให้กันด้วยรอยยิ้มและเดินจากไปด้วยกัน

เจเน็ตตามเลียมเข้าไปในห้องวีไอพี

ตามมาด้วยสมาชิกทั้งสามคน

นี่คือร้านอาหารญี่ปุ่น มีโต๊ะเตี้ยอยู่กลางห้อง มีแผ่นรองนุ่มทั้งสองฝั่ง กลุ่มคนเข้าไปนั่งตามลำดับขั้น

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามา เลียมสั่งอาหารสองสามจานอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นเขาก็โบกมือให้พนักงานเสิร์ฟออกไปและปิดประตู พนักงานเสิร์ฟไม่ได้เข้ามาถ้าหากไม่ได้เรียก

เจเน็ตนั่งข้างเลียมและเลิกคิ้วขึ้น

เธอรักษาความเงียบอย่างคนที่มีไหวพริบ

จากการสนทนาของพวกเขา เจเน็ตเข้าใจอย่างรวดเร็วว่าในสามคนที่มากับเลียม หนึ่งในนั้นคือ เฮอร์แมม เฟอร์นันเดซ เขามีหนวดเคราเป็นพวงและเป็นคนคอยจัดการข้อตกลงทางธุรกิจของตระกูลกริฟฟิน ในเส้นทางจีนกับเมียนมาร์

เฮอร์แมนขมวดคิ้ว ดูค่อนข้างกังวล “นายน้อย ผมมาหาคุณในครั้งนี้เพราะมีบางอย่างที่ผมต้องการให้คุณช่วย!”

สีหน้าของเลียมสงบลงเมื่อเขาโบกมือให้เฮอร์แมนพูดต่อไป

“นี่คือสถานการณ์ของสัปดาห์ที่แล้ว เราได้รับข้อเสนอทางธุรกิจโดยบอกว่ามีคนจากเมียนมาร์ต้องการสินค้าจำนวนหนึ่ง เนื่องจากเป็นลูกค้าประจำทั้งหมด ผมจึงไม่สงสัยอะไรเลยและจัดส่งเป็นชุดตามคำขอของเขา แต่ที่แปลกใจคือ ตอนที่เราข้ามพรมแดนเข้ามาในเมียนมาร์ พวกเราถูกกลุ่มคนไม่มีชื่อปล้นครับ!

“คนกลุ่มนี้คุ้นเคยกับเส้นทาง การจัดการกับบุคคลและวิธีการที่เขาใช้ปล้นของเรา ผมเดาว่าพวกเขาคงรู้เรื่องของเรามาก่อนและกำลังซุ่มโจมตีอยู่! แต่ผมได้ไปดูทุกหนทุกแห่งเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด ผมรับผิดชอบข้อตกลงนี้เป็นการส่วนตัวและมันจะไม่มีข้อมูลรั่วไหลอย่างแน่นอนครับ

"แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด จุดสำคัญคือผู้ซื้อต้องการสินค้าอย่างเร่งด่วน แต่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนร้าย ผมจะส่งสินค้าให้เขาได้อย่างไร

“ไอ้พวกหัวหมอพวกนี้! พวกเขาแสร้งทำเป็นว่าเราทุกคนเป็นครอบครัวใหญ่ แต่เมื่อมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น พวกเขาทำเหมือนไม่รู้จักคุณ โดยบอกว่าคุณต้องจ่ายค่าปรับเป็นสองเท่าหากสินค้าไม่ตรงเวลา คุณก็รู้นี่ว่าผมทำธุรกิจนั้นได้ไม่ดีในเมียนมาร์ ผมจะเอาเงินไปจ่ายเขาได้ยังไง แต่ผมไม่สามารถให้เจ้านายรู้เรื่องนี้ได้ ไม่อย่างนั้นผมจะตกงาน

“ดังนั้น พวกเราเป็นแค่แมลงตัวเล็ก ๆ ที่มาขอความเมตตาจากคุณเท่านั้น! นายน้อย! ผมหวังว่าคุณจะแสดงความเมตตาต่อเรา แม้ว่าจะเป็นเพียงเพื่อความภักดีของเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา โปรดช่วยพวกเราด้วย!”

เลียมนั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับยกขาข้างหนึ่งขึ้น นิ้วของเขาเคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง…