บทที่ 450 เธอหึง

เจเน็ตขยี้ตาและมองดูเวลา ขณะนี้เป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว

เธอลุกขึ้น เดินออกจากห้องไป เห็นเลียมหยิบการ์ดเชิญจากโต๊ะ มองดูอย่างสงสัย

“เพื่อนของคุณมาตอนเที่ยง เธอเป็นคนฝากสิ่งนี้ให้กับคุณ”

เจเน็ตอดไม่ได้ที่จะพูดและหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง

เลียมจ้องที่เธอและวางการ์ดลง แล้วถามว่า “วันนี้คุณไม่ออกไปข้างนอกเหรอ?”

เจเน็ตตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณบอกฉันไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปไหนมาไหน?”

อันที่จริง เธอแค่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย นอกจากนี้ เธอไม่ได้สนใจทิวทัศน์ที่นี่มากนัก ดังนั้นเธอจึงขี้เกียจเกินไปที่จะออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตาม เลียมก็หัวเราะออกมา ริมฝีปากของเขาขดขึ้นในลักษณะท่าทางเจ้าเล่ห์

ดูเหมือนว่าเขาจะพอใจกับการที่เธอเชื่อฟัง

เขาถอดเสื้อคลุมออกโยนทิ้ง แล้วนั่งลงบนโซฟา แล้วเขาก็กวักมือเรียกเธอ "มานี่สิ"

เจเน็ตหรี่ตามองเขา

ไม่นานเธอก็ลากตัวเองไป

เธอหยุดอยู่ตรงหน้าเขา จู่ ๆ เลียมก็ดึงมือของเธอไปข้างหน้า ในวินาทีถัดมา มีไอเทมเจ๋ง ๆ ห้อยอยู่ที่ข้อมือของเธอ

เจเน็ตตกใจกับความรู้สึกเย็นชาและความง่วงนอนของเธอก็หายไปในทันที

เธอยกมือขึ้นเพียงเพื่อจะพบว่ามันเป็นสร้อยข้อมือที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างบรรจง ฝังด้วยอัญมณีรูปดาวสามสีที่มีสีของไพลิน แม้ว่าจะดูไม่ฟุ่มเฟือยเกินไป แต่ก็ละเอียดอ่อนและสวยงาม เมื่อพิจารณาจากฝีมือเพียงอย่างเดียว เธอรู้ว่ามันต้องมีค่าใช้จ่ายจำนวนมาก

เธอค่อนข้างแปลกใจและถามว่า “นี่คืออะไร?”

เลียมพูดอย่างโล่งใจว่า “มีคนเอามาให้ผม บอกว่าชื่อนี้เรียกว่า 'ดวงดาวแห่งทางช้างเผือก' หรืออะไรประมาณนั้น ผมคิดว่ามันเหมาะกับคุณ ผมก็เลยเอามันกลับมาให้คุณ”

“อือ”

เจเน็ตชะงักไปครู่หนึ่ง “มีอะไรอีกไหม? ไม่งั้นฉันจะได้กลับห้อง”

เลียมโบกมือของเขา

เจเน็ตหันกลับไป มุ่งหน้าไปที่ห้องนอน

เธอเข้าไปและปิดประตู

ในพื้นที่นี้ที่ไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากเธอ การแสดงออกที่สงบในตอนแรกของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างทันที ดูเหมือนเธอจะหยุดยิ้มไม่ได้ขณะที่เธอยกมือขึ้น และสังเกตสร้อยข้อมือบนข้อมือที่สวยของเธออย่างระมัดระวัง

อัญมณีสีน้ำเงินฝังอยู่ในสร้อยข้อมือแพลตตินั่ม เมื่อเธอมองใกล้ ๆ มีแสงระยิบระยับจาง ๆ อยู่ภายในอัญมณี มนสวยมาก!

ความรู้สึกที่เหนือคำบรรยายและคลุมเครือก็เริ่มผลิบานในใจเธอ

เมื่อมาถึงจุดนี้ เสียงของเลียมก็ดังออกมาจากอีกด้านหนึ่งของประตู

“อย่านอนล่ะ เตรียมตัวให้พร้อมแล้วออกไปกินข้าวกับผม”

เจเน็ตวางมือลง จู่ ๆ เธอก็นึกถึงอะไรบางอย่างก่อนที่จะพูด เมื่อเขาพูดเสริมขึ้นมาว่า “มันจะมีแค่เราสองคน”

คำพูดที่เธอกำลังจะพูดถูกกลืนลงไปทันที

หลังจากเงียบไปนาน เธอก็พูดว่า “ตกลง”

พวกเขาลงไปกินข้าวกันในร้านอาหารตะวันตกแบบเปิดโล่งในรีสอร์ตบนภูเขา

ผ่านไปครึ่งทางของการทานอาหาร ทันใดนั้นเจเน็ตก็รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองไปที่แผ่นหลังของเธอ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันมามอง

แม็กซีน ลีนั่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเขามากนัก รายล้อมไปด้วยกลุ่มชายหนุ่มและหญิงสาว ดูจากการแต่งตัวของพวกเขา ก็บอกได้เลยว่าพวกเขาล้วนมีความชอบในศิลปะ บทสนทนาของพวกเขาเกิดขึ้นอย่างกระจัดกราย แต่หัวข้อทั้งหมดของพวกเขาเกี่ยวกับศิลปะเหมือนกัน

เจเน็ตยิ้มให้เธออย่างสุภาพ

อย่างไรก็ตาม ในการละเลยมารยาทไม่ค่อยจะเกิดขึ้นนัก แม็กซีนก็ไม่ได้ตอบสนองอะไร สายตาของเธอจับจ้องไปที่สร้อยข้อมือบนข้อมือของเจเน็ต

เจเน็ตหันกลับมาอย่างสิ้นหวังและเหลือบมองเลียม

เขายังคงกินสเต็กอย่างสง่างามราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นแม็กซีนที่อยู่ใกล้ๆ

ไม่นานหลังจากนั้น แม็กซีนก็เดินไป

“เลียม ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ คุณทั้งสองมาที่นี่เพื่อทานข้าวเหรอ?”

ตอนนั้นเองที่ เลียมดูเหมือนจะสังเกตเห็นเธอ เขาหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาแล้วตบที่มุมปากของเขา "ใช่ คุณมีนัดกับเพื่อนเหรอ?”

แม็กซีนพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่ละเอียดอ่อน ร่างกายของเธอซึ่งอ่อนแออยู่แล้วในตอนแรกเมื่อถูกเน้นด้วยรอยยิ้ม เหมือนคนที่ดูเศร้าหมองยิ่งกว่าเดิม

“คืนนี้คุณจะมาไหม?” เธอถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง