บทที่ 451 เข้าร่วมงานปาร์ตี้

หลังจากที่เจเน็ตได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอก็จ้องไปที่เขาอย่างสงสัย

"จริงเหรอ?"

เลียมเลิกคิ้ว

“เจเน็ต คุณรู้ไหมว่าพฤติกรรมของคุณตอนนี้ ทำให้คุณดูเหมือนผู้หญิงขี้หึง?”

เจเน็ตระเบิดอารมณ์ของเธอในทันที

“ไปให้พ้น! ฉันเนี้ยนะเป็นผู้หญิงที่ขี้หึง งั้นผู้หญิงทุกคนก็ขี้หึงสินะ!”

เธอเอื้อมมือไปผลักเขาออกขณะที่เธอพูด แต่เขาจับมือของเธอไว้ เธอรู้สึกดีมากด้วยเหตุผลบางอย่างและหัวเราะออกมาเบา ๆ

พวกเขาออกไปข้างนอกค่อนข้างดึกก่อนจะกลับถึงโรงแรม เลียมไปงานเลี้ยงของแม็กซีนแป๊บเดียวแล้วก็กลับ เขาไม่ได้อยู่ที่นั่นนาน

เจเน็ตคิดหนักตามนิสัยของเขาว่า มันเป็นเพียงพิธีรีตองอย่างแน่นอน หลังจากนั้นเธอก็พอใจมากขึ้น

พวกเขาหลับไปจนรุ่งสาง

เช้าวันรุ่งขึ้น เจเน็ตตื่นขึ้น เธอกำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับแก้วน้ำของเธอเพื่อไปเอาน้ำ แต่ประตูเปิดแง้มอยู่

เธอลืมตาขึ้นและเห็นเลียมเดินเข้ามา

เลียมตื่นเช้าและออกกำลังกายเสร็จแล้ว เสื้อซับในของเขาแนบติดกับร่างกายที่แข็งแรง มันส่งกลิ่นเหม็น

เมื่อเขาเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น เขาพูดว่า “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปกระโดดร่ม”

เจเน็ตหันกลับมามองเขาด้วยความงุนงง

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง เธอเม้มปากและถามอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณชายคะ ในที่สุดเราก็ได้อยู่ในช่วงพักร้อนกันแล้ว เราไม่ควรพักผ่อนกันเหรอ?”

“ไม่ครับ”

ดีมาก! เธอคงคิดมากเกินไปสินะ

เจเน็ตตกลงตามคำแนะนำของเขาโดยไม่พูดอะไรและกลับไปที่ห้องของเธอพร้อมกับน้ำ

ผ่านไปสามสิบนาที พวกเขาก็พร้อมและเริ่มเดินออกไปที่ประตู

ในอดีตนั้นเจเน็ตชอบเล่นกีฬาที่น่าตื่นเต้น เช่น บันจี้จัมพ์และดิ่งพสุธาเสมอ ดังนั้น เพื่อน ๆ ของเธอจึงไม่เคยมองว่าเธอเป็นผู้หญิง

เธอไม่คิดว่ารีสอร์ทบนภูเขาที่มีชื่อเสียงแห่งนี้จะมีกีฬาแบบนี้ด้วย แม้ว่ามันจะเป็นประเภทพื้นฐานที่สุด แต่เธอก็ยังมีความสุข

หลังจากเล่นสนุกมาทั้งวัน เลียมก็พาเธอไปที่ร้านอาหารดนตรีระดับไฮเอนด์เพื่อทานอาหารทะเลตอนเที่ยง

รีสอร์ทมีขนาดใหญ่ มีร้านอาหารค่อนข้างน้อย ร้านนี้เชี่ยวชาญด้านอาหารทะเล ที่ทางเข้ามีถังขนาดใหญ่สองถังพร้อมแมวน้ำสองตัว พวกเขากระปรี้กระเปร่าและน่ารัก มันดูน่ารักสุด ๆ ไปเลย

จู่ ๆ เจเน็ตก็นึกถึงปลาตัวเล็ก ๆ ที่เธอกับเลียมจับได้ในคืนก่อนหน้านั้นที่ทะเลสาบ ระหว่างทางกลับโรงแรม เลียมซื้อตู้ปลาขนาดเล็กสำหรับปลา หลังจากกลับมาที่ห้องของเธอ เธอวางมันไว้บนขอบหน้าต่าง เมื่อเธอกลับมาในคืนนั้น เธอเกือบลืมมันสนิทเลย เพราะว่าเธอมีบางอย่างอยู่ในใจ เธอจึงไม่รู้ว่ามันตายไปแล้วหรือยัง

เมื่อเข้าไปในร้านอาหาร ทั้งสองก็เลือกโต๊ะ

เจเน็ตขอแค่โจ๊กทะเล ที่เหลือให้เลียมสั่ง

เขาสั่งอาหารจานเด่นของร้านสองสามอย่างอย่างรวดเร็ว

พวกเขานั่งลงเพื่อรออาหาร

เจเน็ตดื่มชาของเธอแล้วถามทันทีว่า “คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ?”

เลียมตรวจสอบเธอ “ใครบอกคุณว่าผมมาที่นี่เพื่อทำงาน”

“เมื่อวานไม่ได้มีประชุมกับลูกค้าเหรอ?”

เขาขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว “แค่จัดการบางอย่างในตอนนาทีสุดท้ายนะ”

หลังจากครุ่นคิดไปบ้างแล้ว เขาก็เสริมว่า “ในช่วงสองสามวันนี้ แค่บอกให้ผมรู้ หากมีที่ที่คุณอยากไป เพราะผมมีเวลา ผมจะพาคุณไปเที่ยวรอบ ๆ เอง”

เจเน็ตรู้สึกมึนงงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ทำไมเธอถึงรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังแพ้ภัยจากความเอาใจใส่ด้วยความรัก?

เมื่อมาถึงจุดนี้ ร่างทั้งสองที่ประตูก็ดึงดูดความสนใจของเธอ

มันคือ ฮาร์วีย์และลูน่า!

เจเน็ตทำหน้าบึ้งเล็กน้อย ทำไมทั้งสองคนนั่นถึงมาอยู่ที่นี่?

เมื่อลูน่าเห็นเธอ เธอยิ้มให้เจเน็ตอย่างเป็นมิตร อย่างไรก็ตาม เมื่อจ้องมองไปที่เลียมซึ่งนั่งตรงข้ามกับเจเน็ต สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ลูน่ากลับมาตั้งสติให้ปกติอย่างรวดเร็ว ในลักษณะที่เห็นได้ชัดว่าเธอจงใจ เธอขยับไปมาเพื่อบังสายตาของฮาร์วีย์