บทที่ 452 ช่วงเวลาแห่งความรักและความสุข

เจเน็ตหน้าแดงด้วยความเขินอาย

เธอเองก็เป็นแม่คนแล้ว เธอจะยังถือว่ายังเด็กอยู่ยังงั้นเหรอ?

ถึงอย่างนั้น คำพูดของพนักงานก็ดึงดูดเลียมอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มเล็กน้อย เขาทำท่าอย่างโอ้อวดโดยไม่ต้องถามถึงราคาด้วยซ้ำไป “ใส่ถุงเลย!”

เจเน็ตรีบดึงมือของเขา “ฉันไม่จำเป็นต้องลองเหรอ?”

ชุดนี้เอวแคบมาก เธอกังวลว่ามันจะไม่พอดีกับเธอ

เลียมหรี่ตาลงที่เธอ มองเธอขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น มันเหมาะกับคุณอย่างแน่นอน”

เมื่อเขาพูดอย่างนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจเน็ตก็หน้าแดงอย่างเขินอาย

พนักงานร้านยิ้มและถามว่า “ท่านค่ะ คุณจะจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตคะ?”

"บัตรเครดิต"

"ได้ค่ะ เชิญทางนี้”

เลียมไปกับพนักงานร้านเพื่อจ่ายค่าชุด ขณะที่เจเน็ตยืนรออยู่เงียบ ๆ

ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกระเป๋า สามถุงสำหรับหนึ่งชุด? เมื่อเธอรับไป เธอเห็นว่าเขาซื้อกระเป๋าถือและรองเท้าที่เข้าชุดกันสำหรับเธอจริง ๆ

มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในหัวใจของเธอ

ผู้ชายคนนี้!

พนักงานร้านรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่านักท่องเที่ยวที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นคนมีฐานะที่ร่ำรวยและน่าเคารพ แต่ลูกค้าที่ว่องไวและเป็นกันเองด้วยเงินของพวกเขากลับมีน้อยและห่างไกลมากเลย ดังนั้นเธอจึงเดินไปที่ประตู

ขณะที่พวกเขากำลังจากไป เธอยังโบกมืออย่างกระตือรือร้น "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ! ขอให้คุณทั้งสองมีความรักและความสุขตลอดชีวิต!”

ความรักและความสุขตลอดชีวิต?!

เจเน็ตสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

เลียมจับแขนเธอไว้อย่างรวดเร็ว เมื่อมองเหนือเธอไปจะเห็นสายตาล้อเลียนของเขา

เจเน็ตลุกขึ้นทันทีและเหวี่ยงมือออกไป ราวกับว่ามีไวรัสปนเปื้อนอยู่

“ฮ่าฮ่าฮ่า! พนักงานร้านคนนี้ไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม?”

เธอยิ้มอย่างแข็งกร้าว

เลียมพูดอย่างโล่งอก “ไม่เลย ผมคิดว่าเธอฉลาดมาก”

เจเน็ตมองเขาอย่างชั่วร้าย

ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงนิ่งเงียบและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “กระเป๋าและรองเท้าที่เธอหยิบมาให้คุณก็น่ารัก ถึงแม้ว่าผมจะไม่เก่งเรื่องนี้ แต่ผมพอใจกับผลงานชิ้นเอกของเธอมาก”

เจเน็ต “…”

พวกเขากลับไปที่โรงแรมและพักผ่อนในห้องของตนอยู่ครู่หนึ่งโดยตกลงกันว่าออกไปประมาณสามทุ่ม

ณ เวลาสามทุ่มตรง

เจเน็ตได้แต่งหน้าของเธอล่วงหน้าไว้แล้ว เธอถอดชุดออกและเริ่มเปลี่ยน

ขณะที่เธอสวมมัน เธอก็หยุดกะทันหัน

เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอรู้สึกสบายเกินไปในช่วงสองสามวันนี้หรือเปล่า แต่เอวของเธอดูมีเนื้อมากขึ้น นอกจากนี้ชุดนี้ก็แน่นมาก ซิปอยู่ด้านหลัง เธอไม่สามารถรูดซิปเองได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน

เลียมเคาะประตูแล้วถามว่า “คุณเสร็จหรือยัง?”

เธอยืนอยู่หน้ากระจก กลั้นหายใจ และดึงซิปขณะที่เธอร้องออกมา “หนึ่งวินาที”

อย่างไรก็ตาม ชุดโง่ ๆ นี้ก็ยังรูดซิปขึ้นไม่ได้!

ในไม่ช้าหน้าผากของเธอก็มีเหงื่อออก

“คุณต้องการความช่วยเหลือจากผมไหม?” เสียงของเขาดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของประตูอีกครั้ง

เจเน็ตพิจารณาเรื่องนี้ ไม่ว่าในกรณีใด เธอเคยให้เขาทาครีมบนหลังเปล่าเปลือยของเธอ ครั้งนี้มันก็แค่ซิป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ดังนั้นเธอจึงเปิดประตูและปล่อยให้เขาเข้ามา

เมื่อเธอทำเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็กะพริบตาโดยไม่ตั้งใจ

เลียมสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม เนคไทสีดำและกระดุมข้อมือแซฟไฟร์ช่วยเสริมกันและกัน เปล่งประกายอย่างลึกลับภายใต้แสงไฟ ราวกับว่าคุณสมบัติที่เฉียบคมและงดงาม เหมือนเขาได้รับการแกะสลักอย่างพิถีพิถันโดยช่างฝีมือระดับปรมาจารย์บางคน เขาดูสง่างาม มีเกียรติ และหล่อเหลามากกว่าปกติ

หัวใจของเธอเต้นค่อนข้างเร็ว!