บทที่ 453 เป็นห่วงเธอมาก

ถัดจากแม็กซีนเป็นชายหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์มากสวมสูทสีแดงเข้มและต่างหูประดับด้วยเพชรพลอย เมื่อเขามองดูคนอื่น ๆ มีเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ ในดวงตารูปกลีบดอกไม้ของเขา ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และเขาดูเหมือนคนร่ำรวยคนหนึ่งที่ไม่ธรรมดา

ราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเจเน็ต เขาเอียงศีรษะและมองไปทางเธอ

โจเอลมองไปพร้อมกับเขาด้วย

เมื่อโจเอลเห็นเจเน็ต ความสุขที่ได้เห็นคนเจอรู้จักเก่า ๆ ก็ฉายแววบนใบหน้าของเขา

เจเน็ตยกแก้วของเธอให้เขาจากระยะไกล บ่งบอกว่าเขาควรจะทำหน้าที่ทางสังคมให้สำเร็จต่อไป ไม่จำเป็นที่เขาจะมาหาเธอ

เมื่อถึงจุดนั้น ลูน่าก็ปรากฏตัวพร้อมกับประธานแฮร์ริสัน เกรแฮมที่แขนของเธอ เรื่องนี้ได้รับความสนใจอย่างมากในทันที

ลูน่าสวมชุดสีม่วง เธอดูมีฐานะ มีเกียรติ และเป็นกันเอง โดยที่พ่อของเธอเป็นผู้นำ เธอคลุกคลีกับคนสำคัญในลักษณะที่ไม่ขี้ขลาดหรือเขอะเขินเลย

ไม่ยากที่จะเห็นว่าแฮร์ริสันจงใจเลี้ยงดูลูกสาวคนนี้ ในตระกูลเกรแฮมมีลูกสามคน สองคนแรกถูกต้องตามกฎหมาย และมีเพียงคนที่สามเท่านั้นที่เกิดมานอกสมรส

อย่างไรก็ตาม เกรกอรี่ ลูกนอกสมรสได้กลับมาเปิดอาวุธอีกครั้ง สิ่งนี้ทำให้ทุกคนพูดถึงทิศทางในอนาคตของตระกูลเกรแฮมอย่างกระตือรือร้น

เจเน็ตไม่สามารถพบกับนายน้อยสามในตำนานได้ในโอกาสนี้ แต่เธอก็ไม่รังเกียจ

แฮร์ริสันไปกับลูน่าและวนไปรอบ ๆ ห้อง เมื่อเขาเข้าไปใกล้โจเอล เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนและแลกเปลี่ยนคำพูดติดตลกกันอยู่พักนึง

ไม่นานหลังจากนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปและดูเหมือนเขาจะแปลกใจเล็กน้อย

หลังจากนั้น เขาก็มาหาเลียมด้วยรอยยิ้ม

แฮร์ริสันรู้จักเลียมเป็นอย่างดี พวกเขาเป็นคนรุ่นเดียวกัน แต่เนื่องจากความแตกต่างระหว่างอายุ พวกเขาจึงไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากนัก

นอกจากนี้ เลียมยังเป็นคนสันโดษและอยู่ตามลำพัง เขาไม่ใช่คนที่ชอบเข้าสังคม ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยปรากฏตัวในโอกาสแบบนี้ แต่จู่ ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้น คนที่รู้จักเขาก็จะตกใจ เมื่อรู้อารมณ์ของเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่พยายามที่จะเอาอกเอาใจเขา ส่วนพวกที่ไม่รู้จักเขาก็บอกได้เลยว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกปิดบังด้วยรัศมีอันน่าเกรงขามอันสง่างามของเขา ไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเขา

แฮร์ริสันอ้าปากค้าง "โอ้ว! นายน้อยเลียมให้เกียรติเราด้วยการมาของเขา ช่างเป็นเหตุการณ์ที่หายากจริง ๆ!”

เลียมยิ้มอย่างสุภาพในการแสดงความสุภาพเรียบร้อยที่หายาก “ประธานเกรแฮม ไม่จำเป็นต้องเป็นทางการขนาดนั้น เกรแฮมกับกริฟฟินดูแลกันและกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราต่างพึ่งพาอาศัยกันมาตลอด คุณเกรแฮมเชิญผมมา แน่นอนว่าผมก็ต้องมา”

ลูน่ายิ้มและพยักหน้าให้เจเน็ตก่อนจะตอบว่า “นายน้อยเลียมมีน้ำใจเกินไปจริง ๆ ฉันปลื้มใจมาก! ดื่มอวยพรให้คุณ”

จากนั้นเธอก็ยกแก้วไวน์ขึ้น

เลียมไม่พูดอะไรมาก แค่ชนแก้วกับเธอแล้วกลืนลงไปในอึกเดียว

"และคนนี้คือ?"

แฮร์ริสันมองเจเน็ตขณะที่เขาถามด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น

เลียมอธิบายอย่างนุ่มนวลและสงบ “เจเน็ต ภรรยาของผม”

เขาก้มศีรษะลงและพูดกับเจเน็ตอย่างนุ่มนวลว่า “แจน นี่คือพวกเกรแฮม”

เจเน็ตพยักหน้าอย่างสุภาพและยิ้มเช่นกัน “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับประธานเกรแฮมในที่สุด ขอดื่มอวยพรให้คุณ”

ท่าทางที่สงบเสงี่ยมของเธอทำให้แฮร์ริสันพอใจอย่างมาก ดังนั้น แม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เลียมแต่งงานโดยไม่มีการประกาศใด ๆ แต่เขาก็ยังยิ้มกว้าง "ดีดี!"

หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว เขาก็ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด

ในขณะนั้น โจเซฟ การ์เร็ตต์ก็เข้ามาทักทายเช่นกัน

แน่นอน โจเซฟรู้จักเจเน็ตและเลียม ทั้งสามคนแลกเปลี่ยนความรื่นรมย์กันครู่หนึ่ง เจเน็ตจำได้ว่าเธอเพิ่งได้ยินว่านายท่านการ์เร็ตต์สุขภาพไม่ค่อยดีขึ้นและถามเขาด้วยความเป็นห่วง

โจเซฟถอนหายใจและส่ายหัว

“สุขภาพของนายท่านค่อย ๆ แย่ลง เราได้ลองทุกอย่างแล้ว แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น”

เมื่อเจเน็ตได้ยินเรื่องนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความกังวล

เลียมกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “นายท่านการ์เร็ตต์ได้ผ่านบททดสอบและความยากลำบากมาแล้ว ดังนั้นเขาจะได้รับพรในอนาคต สวรรค์จะจัดเตรียมไว้ให้ผู้เหมาะสม ลุงการ์เร็ตต์ อย่ากังวลจนมากไป”

โจเซฟพยักหน้า

จู่ๆ เขาก็นึกถึงบางสิ่งและถามว่า “โอ้ ใช่แล้ว คุณทั้งคู่ได้ติดต่อกับเนลลีเมื่อเร็ว ๆ นี้ไหม?”

เจเน็ตและเลียมมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร