บทที่ 474 บุคคลลึกลับ

แก้มของเนลล์กลายเป็นสีแดงสด เธอรวบปอยผมที่หล่นไว้ที่ด้านข้างของศีรษะของเธอ และทัดไว้ข้างหลังใบหูของเธอด้วยรอยยิ้มที่เขินอาย

“อืม… ถึงแม้ว่าฉันจะคิดว่ามันดูไม่สมจริงเลยที่จะอยู่ด้วยกันในทุกช่วงชีวิต แต่จากความจริงใจของคุณ ฉันสัญญากับคุณ”

ริมฝีปากของกิดเดียนยกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ กระจายไปทั่วแก้ม

“โอ้? ขอบคุณคุณนายลีย์สำหรับความร่วมมือเป็นอย่างดี”

เขาจับมือเธอและดึงเธอเข้าไปกอด คางของเขาวางลงบนศีรษะของเธอเบา ๆ จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงจูบเธอที่หน้าผาก

“ผมรักคุณ เนลลี่”

เนลลีเอื้อมมือไปโอบรอบเอวเรียวของเขา นักท่องเที่ยวรอบ ๆ ต่างส่งเสียงร้องเฉลิมฉลอง แต่หัวใจของเธอยังคงสงบและนิ่งเนื่องจากความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขา

หลังจากจุดโคมในแม่น้ำแล้ว พวกเขาก็เดินไปรอบ ๆ อีกครั้ง เป็นเวลาตีสองที่พวกเขาพร้อมที่จะกลับ

เนื่องจากมันดึกแล้วและลิซซี่ยังเป็นเด็กอยู่ เธอจึงรู้สึกเหนื่อย เมื่อชั่วโมงที่แล้วท่านผู้หญิงส่งข้อความหาพวกเขาว่าหาไม่เจอ และพวกเขาจะรีบกลับก่อน

เนลล์ได้รับข้อความแล้ว ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าพวกเขากำลังกลับบ้าน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเดินเล่นกับกิดเดียน

เพราะนี่คือสถานที่ที่เขาเติบโตมา เธอก็อยากรู้และสำรวจเพิ่มเติม

ทั้งสองจับมือกันและเดินไปชั่วขณะหนึ่งจนมาถึงบริเวณจุดรับส่ง

กิดเดียนขอให้เธอรออยู่ที่นั่น เพราะเขาจะได้เอารถมารับ

เนลล์ตกลง ที่จอดรถอยู่ไม่ไกลจากริมแม่น้ำมากนัก ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร เมื่อยืนอยู่ที่นั่น เธอมองเห็นถนนลูกรังที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมาตลอดทางจนถึงริมแม่น้ำ

ยังมีผู้คนมากมายที่ริมแม่น้ำ เวลาตีสองถือว่าเร็วสำหรับพวกเขา เนื่องจากเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสถานบันเทิงยามค่ำคืน ฝูงชนจึงยังไม่แยกย้ายกันไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ด้วยเหตุนี้ เนลล์จึงยืนกอดอกเพื่อรอ

ข้างหลังเธอมีการเคลื่อนไหวบางอย่างที่กะทันหัน

ตอนแรกเธอคิดว่ากิดเดียนนำรถมาถึงแล้ว เธอจึงหันหลังกลับไปเหมือนมีพละกำลังที่แข็งแกร่งเข้าโจมตีเธอ

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามจะหลบเลี่ยงทันที แต่ก็สายเกินไป

การกระทำของคนแปลกหน้านั้นรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว เขาได้เอามือปิดปากของเธอและลากเธอไปหลังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ

เนลล์พยายามดิ้นรนสุดกำลัง โดยใช้เทคนิคการป้องกันตัวทุกอย่างที่เธอมี

อย่างไรก็ตาม มันก็ไร้ประโยชน์

ปฏิกิริยาที่ตอบสนอง และเทคนิคของคนแปลกหน้านั้นมีความรวดเร็วอย่างไร้มนุษยธรรม

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะยังทารกอยู่ในท้องของเธอ การเคลื่อนไหวของเธอจึงถูกจำกัด เธอไม่สามารถออกแรงทั้งหมดได้ ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองเสียเปรียบ

เนลล์ถูกใครบางคนปิดปาก จากนั้นลากเธอเข้าไปในตรอกสลัว ๆ

“อย่าขยับ! ผมจะไม่ทำร้ายคุณ ผมแค่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”

เสียงของผู้มาใหม่แหบมาก ดูเหมือนว่าเขาจะหมดแรงและค่อนข้างอ่อนแอ

เนลล์ความรู้สึกของเธอเพิ่มมากขึ้น เธอได้กลิ่นของคาวเลือดจากจมูกของเธอ

เธอพยายามเหลียวหลังของเธอ “คุณบาดเจ็บเหรอ?”

บุคคลนั้นไม่ได้พูด แต่เนลล์ไม่ต้องการการยืนยันจากเขา เพราะกลิ่นเหม็นของเลือดที่เข้มข้นขึ้นและมากขึ้นในอากาศ

เนลล์รู้สึกไม่กังวลอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เธอพูดเบา ๆ ว่า “ปล่อยฉัน ฉันจะดูให้”

ผู้มาใหม่ยังคงไม่พูด แต่มือที่ปิดปากของเธอก็คลายลงเล็กน้อย ทำให้เธอพูดได้ชัดเจนและหายใจเข้าลึก ๆ ได้

“คุณมีฝีมือที่ดีมาก ฉันไม่ทำอันตรายกับคุณแน่นอน ดังนั้นคุณสบายใจได้ ฉันแค่อยากจะดูอาการบาดเจ็บของคุณ ฉันเชื่อว่าคุณลากฉันมาที่นี่ด้วยเหตุนี้”

มือที่ล็อคข้อมือของเธอชะงักก่อนจะปล่อย

"ขอโทษที่ทำเป็นปัญหา"

เสียงของเขาต่ำมาก เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ คนลักพาตัวจะขอโทษตัวประกันของเขา

สิ่งนี้ยังทำให้ความคิดของเนลล์มั่นใจขึ้นอีกด้วย

นี่ไม่ใช่คนธรรมดา

เธอหันกลับมา ตรอกมีแสงสลัวและสถานที่แห่งนี้ถูกแยกออกจากบริเวณที่แออัดจากก่อนหน้านี้ ไม่เพียงแต่ไม่มีแสงไฟเท่านั้น แต่ยังมีผู้คนสัญจรไปมาน้อยมากด้วย