บทที่ 475 จู่โจมความริษยา

ใบหน้าของกิดเดียนยังคงดูไม่น่าพอใจนัก

เขาไม่ตอบหรือพูดอะไร

เนลล์เม้มริมฝีปากของเธอ “คุณคือคนที่ไม่ได้ปกป้องฉันนะ ทำไมคุณถึงโกรธ?”

คิ้วของชายคนนั้นกระตุก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตอบอย่างขุ่นเคืองว่า “ผมคิดผิดที่ปล่อยให้คุณรออยู่คนเดียว แต่คุณไม่ควรที่จะช่วยเขา”

เนลล์กลืนอย่างสำลัก

เธออธิบายให้เขาฟังอย่างอดทนว่า “ทักษะของเขาดีมาก คุณเห็นไหม แม้ว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัสมาก แต่ฉันก็สู้เขาไม่ได้เลย คุณไม่อยากรู้ว่าคนนี้เป็นใคร?”

กิดเดียนเม้มริมฝีปากของเขาและเหลือบมองภาพสะท้อนของชายที่นอนเบาะหลังในกระจกมองหลังของเขา

คอเสื้อของเขาเปิดเล็กน้อยเปียกโชกไปด้วยเลือด กิดเดียนหรี่ตาลง

“กิดเดียนช่วยเขา ตกลงไหม? ได้โปรด?"

เขากวาดสายตาไปที่ใบหน้าของเธอด้วยท่าทางที่มืดมน

“คุณกำลังขอร้องผม เพื่อช่วยผู้ชายอื่นงั้นเหรอ?”

เนลล์ถึงกับอึ้งพูดไม่ออก

"คุณคิดอะไรอยู่? ฉันแค่คิดว่าคนนี้ค่อนข้างลึกลับ ดังนั้นฉันจึงต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเขา”

เขามองไปที่เธอ “รู้จักเขามากกว่านี้ไหม?”

"ไม่"

เนลล์ส่ายหัวไปมาเหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าว กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อเธอ

“ฮึ่ม!” กิดเดียนเยาะเย้ย

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รถทั้งคันตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียด เห็นได้ชัดว่ากิดเดียนไม่มีความสุข

เนลล์ยิ้ม

ผู้ชายคนนี้… ทำไมเขาถึงโกรธอย่างไม่มีเหตุผล?

สักพักเธอก็คิดอะไรบางอย่าง เธอแอบมองเขา จู่ ๆ เธอก็เอนตัวเข้าไปจูบเขาที่ใบหน้า

ใบหน้าของกิดเดียนยังไม่ยอมแพ้

จากนั้นเธอก็ขดริมฝีปากและจูบเขาที่ปาก

กิดเดียนคำรามใส่เธอ “นั่งเงียบ ๆ! อย่าขยับ”

“ไม่ ฉันจะจูบคุณ”

เธอเอนตัวเข้าไปหาอีกครั้ง แต่เขากดร่างกายของเธอลง บังคับให้เธอนั่ง

เนลล์ถูกกิดเดียนล็อกให้เข้าที่ เธอจึงทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจอย่างรำคาญ เธอพูดว่า “มีอะไรผิดปกติกับคุณ? ทำไมจู่ ๆ คุณถึงโกรธและปฏิเสธที่จะบอกเหตุผลกับฉัน? ฉันจะเดาได้อย่างไรว่าคุณคิดอะไรของคุณอยู่?”

ชายคนนั้นเลิกคิ้ว ที่หางตาของเขา เขาเห็นแก้มที่พองด้วยความโกรธของเธอ และเสียงหัวเราะ แวบผ่านมาที่ดวงตาของเขา

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ยอมพูด เขาจับมือเธอแน่น และไม่นานพวกเขาก็กลับมาที่เฟิงเฉียว วิลล่า

เนลล์ลงจากรถและกิดเดียนก็เดินตาม

เธอเปิดประตูผู้โดยสารข้างหลังและพบว่าชายที่นั่งเบาะหลังหมดสติ ดังนั้นเธอจึงสะกิดไหล่ของเขา "เฮ้ ตื่นได้แล้ว!"

ชายคนนั้นไม่ตอบสนอง

เนลล์ขมวดคิ้ว เธอหันกลับมาบอกกิดเดียนว่า “เขาหมดสติ ไม่ปลอดภัยที่จะทิ้งเขาไว้ที่อื่น ทำไมไม่พาเขาเข้าไปข้างใน…”

คราวนี้ กิดเดียนไม่คัดค้าน

เขาอุ้มชายคนนั้นออกจากรถไปที่ประตูวิลล่า เปิดประตูและพาเขาเข้าไปข้างใน

เนลล์รีบไปต้มน้ำ เนื่องจากเป็นช่วงใกล้เทศกาลฤดูใบไม้ผลิและทั้งสองคนมักจะพักที่บ้านพักเก่า จึงไม่มีประโยชน์ที่จะให้คนรับใช้อยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า ดังนั้นคนใช้จึงได้หยุดพักเพื่อกลับบ้านเกิดในปีใหม่

ด้วยเหตุนี้ บ้านหลังนี้จึงว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ยกเว้นกิดเดียนและเนลล์

โชคดีที่แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่แถวนั้น แต่ของใช้จำเป็นทางการแพทย์ทั่วไปก็มีอยู่ครบ

หลังจากที่เนลล์ได้กล่องปฐมพยาบาลแล้ว เธอบิดผ้าเช็ดตัวเปียกและเริ่มเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของคนแปลกหน้า

ใบหน้าที่ซีดขาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

มันเป็นใบหน้าที่ค่อนข้างดีและหล่อเหลา คิ้วของเขาโค้งเหมือนยอดภูเขาที่อยู่ห่างไกล จมูกของเขาโด่งและริมฝีปากของเขาก็บาง แม้ว่าเขาจะหมดสติ แต่เขาก็ยังส่งออร่าที่อ่อนโยนและสุภาพเรียบร้อยออกมา