บทที่ 482 การแต่งงานตามสัญญา

พวกเขาเห็นที่นั่งหน้าเวทีทันทีเมื่อเข้าไปในวิลล่า

ดอกไม้ที่ปลูกในสวนนั้นมีความสดใส และมีสีสันซึ่งมีหลายขนาดและหลายรูปทรง ไม่มีสักดอกที่แสดงให้เห็นอาการเหี่ยวเฉา แม้ว่าจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วก็ตาม บางคนถึงกับมองอย่างน่ากลัวและแตะต้องไม่ได้

พวกเขาเดินผ่านประตูอีกชุดหนึ่งและพบกับสวนหินที่ปกคลุมอยู่ทั่วทั้งห้อง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องโถงใหญ่หลังจากที่เดินผ่านสวน

ห้องโถงใหญ่โต ภายในตกแต่งในสไตล์ตะวันออก เฟอร์นิเจอร์เป็นสีน้ำตาลแดงและทำจากเปลือกต้นแพร์ ธูปไม้จันทน์กำลังจุดอยู่บนโต๊ะ ควันลอยฟุ้งในห้องทำให้ดูเหมือนอยู่ในแดนมหัศจรรย์

ชายชราผมสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาหลับตาและสูดกลิ่นหอมในอากาศ

เขาไม่ได้ลืมตาแม้ว่าเขาจะต้องได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา แต่เขาถามอย่างใจเย็น “ลินคอล์น ใครมา?”

บัตเลอร์ตอบทันทีว่า “นายท่านครับ คุณชายและคุณหนูครับ”

ในที่สุดชายชราก็ลืมตาขึ้น เขาหรี่ตาลงขณะจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ฟุต จากนั้นเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง “อ้าว เมซมาแล้ว”

เมซ สมิธเดินไปหาชายชราและคำนับไปข้างหน้าเล็กน้อย “คุณปู่”

ชายชราโบกมือปฏิเสธ “พ่อของแกอยู่บนลานบ้าน ไปหาเขาสิ!”

จากนั้น เมซก็พยักหน้าและพาลูซี่ออกไปข้างนอก

ชายชราลืมตาขึ้นทันที

ดวงตาคู่นั้นดูสมกับเป็นชายชราจริง ๆ แต่สายตาของเขายังเฉียบแหลมเช่นเคย มันแสดงรัศมีที่ดูเหมือนจะบอกว่าเขาได้เห็นและรู้จักโลกมาอย่างมากมาย

ลูซี่หรี่ตาลงโดยไม่อยากสบตาเขา เธอจับข้อศอกของ เมซแล้วจากไป

ทัศนียภาพที่ลานบ้านดูแลสวยงามอย่างเช่นเคย ชายวัยกลางคนเดินไปที่ลานบ้านพร้อมกับผู้ชายอีกสองสามคน ดูเหมือนว่าพวกเขาโดนจับได้ระหว่างการสนทนา

ผู้ชายที่เป็นผู้นำกลุ่มมีความคล้ายคลึงกับ เมซอย่างน่าทึ่ง เขาและลูซี่พบชายผู้นั้นครึ่งทาง “พ่อ” พวกเขาเรียกพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนหยุดเดินและเว้นไว้เพียงแค่ชำเลืองมองก่อนจะยิ้มอบอุ่นที่ริมฝีปากของเขา “ลูกกลับมาแล้ว ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ ลุงเกลจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ขอพ่อสรุปงานบางอย่างกับลุงเหล่านี้ก่อนนะ”

เมซพยักหน้าและพาลูซี่ไปรอบ ๆ พวกเขาสุภาพพอที่จะปล่อยให้พวกเขาผ่านไป และภายในไม่กี่วินาที พวกเขาก็จากไป

เมซดีใจที่เขาไม่ต้องการสร้างความบันเทิงให้ใคร จากนั้นพวกเขาก็คลายแขนของกันและกันเนื่องจากระยะห่างระหว่างพวกเขากับฝูงชน

เมซเหลือบมองเธอด้วยอารมณ์ขันในดวงตาของเขา “คุณดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะแกล้งผมเลย รู้สึกผิดมากไหมที่ต้องใช้ศอกมาดันผม? ดูเหมือนว่าคุณจะรอไม่ไหวจนอยากจะผลักผมออกไป” เขาล้อเธอ

ลูซี่กลอกตาและพูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าคุณสามารถทําในสิ่งที่คุณสัญญากับฉันให้ลุล่วงได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้ เราจะได้ไม่ต้องพบกันอีก!"

“ห๊า!”

ชายหนุ่มหัวเราะคิกคักขณะเดินเข้าไปในวิลล่า “ใครบอกว่าผมเกลียดคุณ? ผมเคยพูดอย่างนั้นเหรอ?”

ลูซี่ขมวดคิ้ว ในตอนนี้ใบหน้าที่น่ารักของเธอไร้ซึ่งความอบอุ่นหรือความอ่อนโยนใด ๆ เธอตามเขาทันและพูดว่า “ฉันเตือนคุณแล้วนะ อย่ามาเล่นตลกกับฉัน! หรืออย่างอื่น ๆ…"

“หรืออะไรอีก? คุณกำลังจะทำอะไร?"

เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอ

เมื่อลูซี่ไม่เห็นสิ่งนี้ ปลายจมูกของเธอเกือบจะแตะหลังเขา แต่เธอก็ถอยห่างออกไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง

ดวงตาคู่สวยจ้องมาที่เขาอย่างระแวดระวัง

เมซยักไหล่แล้วเดินต่อ

“เฮ้ เราจะไม่อยู่ที่นี่คืนนี้ใช่ไหม?”

“แกรนด์รอยัล วิลล่า เรสซิเด้นซ์ เป็นสถานที่ที่ใคร ๆ ใฝ่ฝันอยากจะอยู่ ทำไม? ไม่อยากอยู่เหรอ?” เมซถาม

ลูซี่เร่งฝีเท้าของเธอและขวางทางของเขา “เมซ สมิธ คุณใจร้ายแบบนี้ไม่ได้! เราตกลงที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกันในทุกวิถีทางที่เราต้องการ แต่ฉันจะไม่อยู่ที่นี่กับคุณ”

เมซมองที่เธอจากที่เขายืนอยู่