บทที่ 483 สุขสันต์วันเกิด

ลูซี่เป็นคนสุดท้ายที่ด้านหลังกลุ่ม เมซจงใจชะลอฝีเท้าเดินเคียงข้างเธอ “คุณรู้จักเขาเหรอ?” เขาถามเสียงต่ำ

ลูซี่ส่ายหัว ใบหน้าของเธอว่างเปล่า “ไม่ ฉันไม่รู้จัก”

เมซแอบมองเธอแต่เขาไม่ได้สงสัยอะไรในคำพูดของเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นหนึ่งในนักแสดงระดับ A ในวงการบันเทิง แต่เกือบทุกคนสามารถเข้าถึงข้อมูลครอบครัวและภูมิหลังของเธอได้ เธอไม่ควรมีความเกี่ยวข้องกับคนอย่าง เกล เชลบี

ลูซี่ไม่ได้จบลงที่แกรนด์ รอยัล วิลล่า เรสซิเดนซ์

นั่นก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ และแฟน ๆ ของเธอได้จัดงานแฟนอีเวนท์ที่และเธอต้องไปแสดงตัวที่นั่น

เธอโทรหาผู้ช่วยประมาณสองทุ่ม เพื่อพาเธอไปที่งาน

ไม่มีใครในบ้านรู้เรื่องวันเกิดของเธอ แต่ตระกูลสมิธก็ยังเป็นกลุ่มคนที่มีเหตุผล พวกเขาไม่ได้พยายามหยุดเธอเมื่อเธอขอตัวไปทำงาน

เนลล์โทรหาเธอตอนประมาณสี่ทุ่ม

เธอเพิ่งเสร็จสิ้นกิจกรรมเมื่อมีสายเข้ามา แม้ว่าเธอจะไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากแสดงตัวออกมา แต่เธอก็รู้สึกหมดแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทำไมคุณถึงเหนื่อยที่สุดต่างจากทุก ๆ คนในวันเกิดของตัวเองล่ะ?”

ลูซี่รวบรวมรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูก “พี่โทรมาทำไม? เกิดอะไรขึ้น?"

“ไม่มีอะไร ฉันเพิ่งลืมให้ของขวัญเธอตอนบ่ายนี้ ฉันได้ให้แนนซี่ไปส่งที่บ้านเธอแล้ว อย่าลืมมองหามันด้วย”

ลูซี่พยักหน้า "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

“ไปทำอะไรให้เสร็จและพักผ่อน สุขสันต์วันเกิด"

“ขอบคุณค่ะ รักพี่นะและราตรีสวัสดิ์”

"ราตรีสวัสดิ์"

หลังจากวางสาย เนลล์ก็เดินไปที่ห้องนอนของเธอเพื่อเตรียมตัวจะเข้านอน

สายตาของเธอจ้องไปที่ปฏิทินครู่หนึ่ง และเธอก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันเสาร์แล้ว

เขาบอกว่าเขากำลังเดินทางไปทำธุรกิจเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ นั่นหมายความว่าเขาควรจะกลับมาเร็ว ๆ นี้

ริมฝีปากของเนลล์อดไม่ได้ที่จะดึงความคิดนั้นขึ้น หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เข้านอน

โดยไม่คาดคิด เธอถูกปลุกโดยสิ่งที่มีขนยาวที่อบอุ่นสวมกอดเธอกลางดึก

เธอคิดว่าเป็นลิซซี่ เธอจึงพยายามผลักสิ่งนั้นออกจากเธอด้วยการขมวดคิ้ว

“ลิซซี่ หยุดเล่นก่อนสิ” เธอพึมพำอย่างงัวเงีย

สิ่งที่มีขนยาวก็หยุดการกอด จากนั้นมีบางสิ่งที่ทรงพลังม้วนรอบเอวบางของเธอ ล็อคเธอเข้าที่อย่างแน่นหนา

ระฆังบอกเหตุอันตรายดังขึ้นในหัวของเธอ เมื่อเธอเริ่มรู้สึกตัว เธอก็คิดได้ว่าลิซซี่ไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว แล้วใครกันที่จะอยู่ในบ้านของเธอในตอนกลางคืน?

หลังของเธอเริ่มเหงื่อออก เธอลืมตาขึ้นและเห็นร่างสีดำนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ เธอและมีแขนที่โอบรอบตัวเธอโดยที่หัวของมันวางอยู่บนท้องของเธอ

"อ๊าก!"

เธอกรีดร้องออกมาดัง ๆ แล้วเอามือตบหัวมัน

ชายคนนั้นคร่ำครวญและคว้ามือที่ตบอย่างเมามันของเธอไว้ที่ตัวเขา

เสียงที่คุ้นเคยและดังก้องอยู่ในหูของเธอ “คุณตบใคร? นี่ผมเอง"

ใจของเนลล์มึนงงไปชั่วขณะ

ไฟในห้องดับ เธอจึงมองไม่เห็นใบหน้าของเขา ตอนนี้ในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้น เธอก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยของเขา

เธอถอนหายใจโดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกลั้นหายใจ รู้สึกหงุดหงิดและไร้สาระไปพร้อม ๆ กัน เนลล์ชกหมัดไปที่ไหล่ของเขา

"คุณมาทำอะไรที่นี่? คุณทำให้ฉันกลัวจนเกือบตาย”

กิดเดียนหัวเราะและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

“นี่เป็นวิธีที่คุณต้อนรับผมกลับบ้านหรือไม่? ถ้าผมรู้ว่าเป็นนี้ ผมจะไม่กลับบ้านตอนกลางดึก”

เนลล์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นเวลาตีสาม

ผู้ชายคนนี้ ทำไมเขารีบกลับบ้านในตอนกลางคืน?

เธออยากจะตำหนิเขา แต่คำพูดเหล่านั้นติดอยู่ในลำคอของเธอ เมื่อเธอรู้สึกว่าถึงอากาศเย็นยะเยือกที่ผิวหนังของเขา

ในท้ายที่สุด เธอทำได้เพียงถาม “ทำไมคุณกลับมาบ้านในเวลานี้? ไหนบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้เช้าไง”

“ผมรอนานขนาดนั้นไม่ได้ ผมต้องการที่เจอคุณ"

เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนและจูบเธอที่หน้าผาก ขณะที่มือของเขาลูบท้องเธอ

“ลูกสบายดีไหม? เขาไม่ได้รบกวนคุณด้วยการเตะตอนที่ผมไม่อยู่ใช่ไหม?”

รอยยิ้มอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าของเธอ เมื่อเขากล่าวถึงลูกน้อยของเธอ

“ไม่ เขาเงียบมาก”