บทที่ 484 ความรักที่หายไปของคนดัง

การชกของเธอให้รู้สึกคันมากกว่า เมื่อมันกระทบลงมาบนร่างกายของเขา

หลังจากที่เล่นกันไปสักพัก เนลล์ก็เหนื่อยและกลับไปนอนต่อ

สามเดือนผ่านไปในพริบตา

ในขณะนี้เนลล์สามารถให้กำเนิดได้ตลอดเวลา

กิดเดียนหยุดทำงานในเดือนนี้ แต่เขาย้ายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับบริษัทไปให้แมทธิว และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะดูแลทุกอย่างที่บ้านเพื่อที่เขาจะได้อยู่เคียงข้างเธอ

วันนี้เป็นวันเกิดปีที่หกสิบของคุณปู่ฟอสเตอร์จริง ๆ โจเอลบอกพวกเขาเมื่อสองสามวันก่อนและยืนยันว่าพวกเขาควรมาอย่างตรงเวลา

ตามคำสั่งของเขา กิดเดียนกับเนลล์ก็เตรียมตัวและขับรถไปที่บ้านฟอสเตอร์

ตระกูลฟอสเตอร์เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง จึงไม่แปลกที่การฉลองวันเกิดของคุณปู่ฟอสเตอร์จะมีชีวิตชีวาอย่างที่ควรเป็น

จอห์นและโจเอลได้รับมอบหมายให้ต้อนรับแขก ขณะที่ผู้คนหลั่งไหลเข้ามา คนที่คอยให้การต้อนรับกับผู้หญิงคือคุณย่าและท่านผู้หญิงฟอสเตอร์

เจเน็ตและเลียมกลับมาที่ประเทศ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกเขาที่จะเข้าร่วมงานเฉลิมฉลอง

เพื่อนสนิทของเนลล์รีบตามหาเก้าอี้ให้ เนลล์เมื่อเธอเห็นพุงยื่นออกมา

หญิงมีครรภ์นั่งลงโดยไม่รู้สึกเขินอายใดๆ

“ท้องเธออายุเก้าเดือนใช่ไหม?” เจเน็ตถามด้วยรอยยิ้ม

“ใช่”

“เธอกำลังจะคลอดลูก เธอกลัวไหม?"

บอกตามตรง เนลล์รู้สึกกลัวเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ เธอไม่รู้สึกอะไรเลย เมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับการคลอดลูกว่าเจ็บปวดเพียงใด แต่ตอนนี้เธอคงโกหกถ้าบอกว่าเธอไม่ได้กลัว

เจเน็ตสังเกตเห็นว่าความกลัวเข้าครอบงำเนลล์ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จริงอยู่ที่ว่ามันอาจจะเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไร เธอก็คิดซะว่าความเจ็บปวดที่เธอกำลังได้รับนั้นมันคุ้มค่า เมื่อเธอได้เห็นลูกน้อยและได้อุ้มเขาไว้ในอ้อมกอดของแก”

คำพูดของเธอนั้นถูกต้องทุกอย่าง เพราะเธอได้เป็นแม่คนแล้ว

เนลล์พยักหน้าและยิ้มให้เธอ

“ฉันหวังว่าทุกอย่างจะออกมาดี”

“ทุกอย่างมันจะดีอย่างแน่นอน”

คุณปู่ฟอสเตอร์เป็นคนที่รักฝูงชน บรรยากาศจึงมีชีวิตชีวา เมื่อพิจารณาถึงตำแหน่งที่น่านับถือในสังคมของเขาแล้ว เป็นไปได้มากว่าทุกคนจากชนชั้นสูงจะเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองนี้ทั้งหมด

โรงแรมยอมปล่อยให้เช่าทั้งวัน โต๊ะทั้งหมดที่จัดไว้สำหรับการเฉลิมฉลองนั้นเต็มไปด้วยแขกที่มีความสนุกสนาน และความสุขก็แทรกอยู่ในบรรยาอากาศ

อารมณ์ของเนลล์ได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศที่น่ารื่นรมย์นี้ด้วย มันทำให้อารมณ์ของเธอเบิกบานขึ้นอย่างมาก และเธอก็กินมากกว่าปกติในมื้อเย็น

ท้องของเธอรู้สึกป่องหลังจากกินเลี้ยง ดังนั้นเธอจึงลากกิดเดียนออกไปเดินเล่นที่สวนหลังโรงแรม

ดอกไม้ไฟกำลังลุกโชนอยู่รอบ ๆ ตัวพวกเขา ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนนั่นสว่างไสวด้วยสีสันที่สดใส ราวกับว่าพวกเขากำลังเดินอยู่บนถนนที่วุ่นวายในใจกลางเมือง

กิดเดียนได้รับโทรศัพท์หลังจากที่พวกเขาเดินไปมาสักพัก มันมาจากโจเอล

เสียงเพลงดังออกมาจากโทรศัพท์ในวินาทีที่เชื่อมต่อสาย กิดเดียนขมวดคิ้วกับเสียงนั้น และเอาโทรศัพท์ออกจากหู เขาแนบหูกลับ หลังจากที่เสียงเพลงเงียบลงเล็กน้อย

“แกต้องการอะไร?”

โจเอลตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างตื่นเต้น “พี่รอง พี่สะใภ้ พวกพี่ยังอยู่ในโรงแรมไหม? มาร่วมสนุกกับเราบนชั้นสองสิ!

ห้องโถงใหญ่ของโรงแรมอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ในขณะที่บาร์ขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นบนชั้นสอง ร้านอาหารตั้งอยู่บนชั้นสามและสี่

ระบบเก็บเสียงของพวกเขายอดเยี่ยมมาก ดังนั้นไม่มีใครในร้านอาหารได้ยินเสียงใด ๆ แม้ว่าบาร์จะอยู่ด้านล่างแค่เพียงชั้นเดียว

“แกอยู่ในบาร์อีกแล้วเหรอ?” กิดเดียนกล่าวอย่างใจเย็น

โจเอลหัวเราะออกมา "ใช่ เราเพิ่งกินไปไม่ใช่เหรอ? วันนี้มีคนรู้สึกแย่ เขาขอให้ผมนั่งดื่มกับเขาสักแก้วสองแก้ว ผมก็เลยมา พี่อยู่ที่ไหน? พี่ควรมาร่วมสนุกกับเรานะ!”

กิดเดียนปฏิเสธคำเชิญทันที “ไม่”

"ฮะ? ไม่! แต่พี่ก็ตัดสินใจออกมาแล้ว มาพักผ่อนกันเสียหน่อยเถอะ”

“เสียงมันดัง” กิดเดียนอธิบายด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“ตกลงตามนั้น เราจะไปสักที่ที่เงียบสงบและดื่มชากัน มันจะดีกับพี่ใช่ไหม? เราจะย้ายไปที่โรงน้ำชาที่ชั้นบนสุด”

กิดเดียนไม่ตอบอะไร