บทที่ 487 เรียกเขาว่าน้ารอง

เนลล์มองกิดเดียนอย่างสงสัยและถามว่า “จริงเหรอ?”

"ใช่สิ! ผมสาบานเลย"

“ก็ได้ ฉันเชื่อคุณ”

กิดเดียนไปกับเนลล์อยู่พักหนึ่งและให้อาหารเหลวแก่เธอตามคำแนะนำของแพทย์ ในตอนบ่ายพยาบาลที่ทำการคลอดบุตรเข้ามาช่วยสอนเธอให้นมลูก

แน่นอนว่ามันเป็นการทรมานอีกรอบ

ผู้คนที่ได้รับการว่าจ้างจากตระกูลลีย์ ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีประสบการณ์ มันกินเวลาเพียงไม่กี่นาทีและการทดสอบทั้งหมดก็จบลง อย่างน้อยเนลล์ก็ได้รับความเดือดร้อนน้อยลงเช่นกัน

นายท่านกับท่านผู้หญิงพา โจเซฟ การ์เร็ตต์และคนอื่น ๆ อีกสองสามคนเข้ามาในวอร์ดหลังจากที่พยาบาลที่ทำการคลอดบุตรจากไป

เนลล์กำลังหิวอย่างมาก แต่เนื่องจากเธอเพิ่งออกจากการผ่าตัด เธอจึงกินไม่ได้มาก เธออดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอเมื่อเห็นและได้กลิ่นชามซุปที่อยู่ตรงหน้าเธอ

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเมื่อเธอจิบซุปไปหนึ่งช้อน

เนลล์มองไปที่ท่านผู้หญิงและถามอย่างเขินอาย “คุณย่า พวกเขาลืมใส่เกลือในซุปนี้หรือเปล่า?”

ท่านผู้หญิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะปฏิกิริยาของเนลล์ จากนั้นเธอก็อธิบายว่า “หนูไม่ควรกินอาหารที่มีรสเค็มเกินไประหว่างที่หนูพักฟื้น ดังนั้นย่าจึงขอให้พวกเขาใส่เกลือน้อยลงเป็นพิเศษ หนูเพียงแค่ต้องทนกินอันนี้ไปอีกเดือน หลังจากช่วงหมดช่วงพักฟื้น หนูสามารถกินอะไรก็ได้ที่หนูต้องการ”

ใบหน้าของเนลล์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดถึงลูกเธอบีบจมูกและกินซุปจนหมด

กิดเดียนไม่เคยทิ้งเนลล์ตลอดช่วงพักฟื้นเช่นกัน

ในตอนแรก โจเซฟ การ์เร็ตต์กังวลเรื่องการคลอดที่กะทันหันของเนลล์ แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกโล่งใจหลังจากได้เห็นตระกูลลีย์ดูแลเนลล์เป็นอย่างดี

เนลล์ไม่ได้ไปที่ศูนย์พักฟื้นเพื่อทำการพักฟื้น แต่อยู่ที่บ้านแทนเนื่องจากพวกเขาจ้างพี่เลี้ยงเด็กมืออาชีพมาสองสามคน

พวกเขาจ้างพี่เลี้ยงที่ดูแลการพักฟื้นสองคนและพี่เลี้ยงเด็กอีกสองคน

ทันใดนั้นทั้งวิลล่าก็เต็มไปด้วยผู้คน

ท่านผู้หญิงกับนายท่านลีย์ยังมาเยี่ยมพวกเขาทุกสองถึงสามวันเพราะเธอชื่นชอบหลานชายของเธอมาก

เธอเกลียดความจริงที่ว่าเธอไม่สามารถย้ายไปอยู่กับพวกเขาได้

ภายใต้กฎที่เข้มงวดของกิเดี้ยนในเรื่องนี้ เขาไม่เห็นด้วยกับคำขอของมาดามที่ย้ายเข้ามา

ท้ายที่สุด บ้านก็เต็มไปด้วยพี่เลี้ยงและคนรับใช้ ซึ่งรบกวนความสงบและความเป็นส่วนตัวของเขาและเนลล์ ถ้าท่านผู้หญิงจะย้ายไปอยู่กับพวกเขาด้วย มันจะไม่สะดวกมากกว่านี้

เมื่อเห็นว่าเขาได้ปฏิเสธข้อเสนอของเธอโดยไม่ได้พิจารณา ท่านผู้หญิงจึงตำหนิเขาที่ไร้หัวใจ

ในชั่วพริบตา ก็เป็นงานฉลองพระจันทร์วันเพ็ญของทารกแล้ว

ตระกูลลีย์จัดงานฉลองพระจันทร์วันเพ็ญที่ยิ่งใหญ่สำหรับทารก

นายท่านลีย์คิดชื่อขึ้นมาสองสามชื่อแล้ว และกิดเดียนก็ครุ่นคิดอยู่นานเช่นกัน

ในท้ายที่สุด พวกเขาตกลงกับการเลือก "วีมอนด์" ของนายท่าน ซึ่งเป็นบทละครเกี่ยวกับคำว่า "วี" ซึ่งมีความหมายของการดิ้นรนเพื่อสิ่งที่ดีกว่า

แม้ว่าตระกูลลีย์จะเป็นที่ที่พวกเขาอยู่ทุกวันนี้ แต่พลังและความมั่งคั่งของพวกเขาก็ไม่ได้ไร้ค่า พวกเขาคิดชื่อนี้ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องเตือนใจให้กับเด็กผู้ถูกปรนเปรอผู้นี้จะเติบโตมาภายใต้ความรักและความเอาใจใส่ของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเขาต้องการเตือนเด็กว่าทุกสิ่งในโลกนี้จะผ่านการคัดเลือกอย่างธรรมชาติ ไม่มีใครจะอยู่สูงและยิ่งใหญ่ตลอดไป ต้องผ่านการทำงานหนักเท่านั้นที่จะสามารถอยู่ด้านบนได้

ดูเหมือนว่าชนชั้นสูงทางสังคมทุกคนในเมืองหลวงจะมาร่วมงานฉลองพระจันทร์วันเพ็ญ

เนลล์ยังไม่หายดี เธอจึงไม่ออกไปรับแขก แต่เธอกลับอยู่ข้างในกับเพื่อนของท่านผู้หญิงลีย์

เรื่องภายนอกส่วนใหญ่จัดการโดยกิดเดียนและนายท่านลีย์ ในขณะที่แขกหญิงได้รับต้อนรับจากท่านผู้หญิงลีย์

โอกาสที่ยิ่งใหญ่ของวันนี้เป็นไปตามความคาดหวังของเนลล์

มีเพียงคนเดียวที่เธอคาดไม่ถึง

ทุกคนตกตะลึงเมื่อ เกล เชลบีเดินผ่านประตู

ท่านผู้หญิงลีย์ เป็นคนแรกที่ตอบสนอง

ในที่สุด เขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวหญิงสาวของเนลล์และแม้ว่า เนลล์จะไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขา พวกเขาก็ยังมีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการที่จะหยาบคายในโอกาสอันน่ายินดีนี้

ท่านผู้หญิงยิ้มและกล่าวว่า “เชลบี คุณมาด้วย”