บทที่ 488 ลูกศรที่ซ่อนอยู่นั้นยากที่จะหลบเลี่ยง

เกลรู้ว่าเนลล์ไม่กังวลเรื่องตระกูลเชลบี และเขาก็รู้ว่าเธอเป็นคนมีความคิดริเริ่ม

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธเขากี่ครั้ง เขาก็ยังมีความหวังที่ริบหรี่ในก้นบึ้งของหัวใจ

วันนี้ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ถูกบดขยี้และทำให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ

เขาถอนหายใจเบา ๆ

“ผมยอมรับว่าสิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้อง เมื่อก่อนผมเหนื่อยกับการต่อสู้และไม่ได้พยายามตามหาคุณให้ดีที่สุด มีบางครั้งที่มีข่าวเกี่ยวกับคุณปรากฏขึ้น แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากที่ผมจัดการธุรกิจของผมเสร็จแล้วและต้องการที่จะค้นหาคุณต่อไป แต่ก็ไม่พบคุณ”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ผมรู้สึกเสียใจกับคุณในตอนแรก ผมรู้สึกโล่งใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าตระกูลลีย์ดูแลคุณเป็นอย่างดี

“เกี่ยวกับมรดกของตระกูลโบฮิเนีย ผมจะพูดตรง ๆ กับคุณ ผมกำลังแย่งชิงตำแหน่งนั้น แต่เนลลี่ คุณต้องเข้าใจว่าในฐานะผู้ชาย ใครล่ะจะไม่ต้องการตำแหน่งนั้น

“พ่อของคุณจมอยู่ในความรัก เขาไม่เก่งเรื่องธุรกิจด้วยซ้ำ และเขาก็ไม่ต้องการสืบทอดธุรกิจด้วย เขาไม่เต็มใจที่จะเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจนี้

“แต่เขาเกิดเป็นลูกชายคนโตของตระกูลเชลบี มันเป็นโชคชะตาของเขาที่จะสืบทอดธุรกิจของครอบครัว และทั้งหมดที่ผมมีคือความทะเยอทะยานที่บริสุทธิ์ ผมเสียสละอย่างมากเพื่อตระกูลเชลบีตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่สุดท้ายแล้ว เมื่อผมต้องการรับตำแหน่งนี้ ผมถูกกล่าวหาว่าลูกนอกสมรส”

เนลล์เยาะเย้ย “คุณอยากให้ฉันกลับไปเป็นหุ่นเชิดให้คุณ? แต่ในความเป็นจริง คุณจะเป็นคนควบคุม และตระกูลเชลบีทั้งหมดจะยังคงอยู่ในกำมือคุณ”

ความเศร้าโศกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเกลอย่างฉับพลัน

“ผมไม่สามารถหยุดคุณจากการคิดแบบนั้นได้”

เนลล์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “เราอยู่ในยุคใหม่ ดังนั้นมันจึงยากสำหรับคุณที่จะรักษากฎประเภทนี้”

เกลหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

“พูดตามตรง ผมคิดว่ากฎข้อนี้ไร้สาระ แต่ในฐานะตระกูลที่มีมา 300 ปีแล้ว นิสัยเดิม ๆ บางอย่างไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในชั่วข้ามคืน นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับหลายฝ่ายมากเกินไป การเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้ผมลงไปอยู่ในจุดนั้นได้ ดังนั้นผมต้องระวังเรื่องนี้”

เนลล์ขมวดคิ้ว

“ถ้าเป็นกรณีนี้ การให้ฉันกับวีมอนด์มีส่วนเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายนี้จะไม่เป็นปัญหาเหรอ”

เกลยิ้มและพูดว่า “ผมรู้ว่าคุณจะไม่เห็นด้วย ผมมาที่นี่แค่พอเป็นพิธี”

เขาหยุดสักครู่แล้วพูดต่อ “ผมไม่ใช่คนเดียวที่รู้ถึงการมีอยู่ของคุณในตอนนี้ คนอื่น ๆ ก็ยังตามหาคุณอยู่ แม้ว่าผมจะไม่มาในวันนี้”

“พวกเขาจะทำอะไรฉัน?”

“พวกเขาไม่สามารถทำอะไรกับคุณในที่เปิดเผยได้ แต่ที่ลับล่ะ? ปัจจุบันตระกูลลีย์ เป็นที่เคารพนับถือและ กิดเดียนเพิ่งเข้ายึดอำนาจไม่นานมานี้เอง ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่มีดอกไม้ใดจะบานได้ร้อยวัน ตระกูลลีย์ นั้นอยู่ยงคงกระพันในสมัยนั้น แต่หลังจากหลายปีมานี้ พวกเขาได้ก้าวไปสู่เส้นทางที่ชอบธรรมแล้ว นักธุรกิจที่ไร้เดียงสาจะต่อสู้กับมาเฟียได้อย่างไร? เนลลี่ ถ้าคุณไม่ดูแลตัวเอง คุณก็ควรคิดถึงเขา”

ดวงตาของเนลล์แหลมขึ้นเมื่อเธอจ้องไปที่เกล

"คุณหมายถึงอะไร?"

“ต่อให้ไม่ใช่เพื่อตระกูลลีย์ ผมก็จะไม่แตะต้องเขา เพราะเห็นความสัมพันธ์ของเราเป็นน้าและหลานสาว น้าแค่กังวลว่าคนอื่นจะทำอะไรมากกว่า”

“คนอื่น ๆ ในตระกูลเชลบี?”

"ใช่"

“ฮา! พวกเขากล้าไหมล่ะ?”

“คุณไม่ควรสบประมาทตระกูลเชลบี แม้ว่าจะดูเหมือนว่าพลังของตระกูลเซลบีจะลดลง แต่ก็เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงอำนาจในสิ่งที่เหลือของตระกูลผู้สูงศักดิ์จากราชวงศ์ก่อนหน้านี้ มีบางอย่างที่คุณไม่รู้และไม่สามารถเข้าใจได้ เพียงอาศัยสายสัมพันธ์ที่ครอบครัวเชลบีมี ครอบครัวที่ก่อตั้งมาสายร้อยปีแล้ว ความซับซ้อนของทั้งหมดนั้นไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวลีธจะเทียบได้”

เนลล์นั่งเงียบ

เธอต้องยอมรับว่าแม้สิ่งที่เกลพูดออกมาจะไม่ถูกใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เมื่อเธอคิดทบทวน

นอกจากนี้ ยังสามารถหลีกเลี่ยงการจ้องมองที่สามารถมองเห็นได้ง่าย แต่ลูกศรที่ซ่อนอยู่ก็หลบได้ยาก

เนลล์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกเขากลัวว่าวันหนึ่งฉันจะเข้ามาแทนที่พวกเขาเหรอ?”

เกลถอนหายใจ