บทที่ 526 ปากแข็งเป็นล่อ

แม้ว่าตระกูลเฮนเดอร์สันจะถือว่าเป็นหนึ่งในตระกูลที่มีความมั่งคั่งในประเทศ แต่โคลอี้ไม่เคยไปร้านอาหารแบบนี้มาก่อน

โคลอี้พลิกดูเมนูและยอมแพ้ในที่สุด

เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะสั่งอะไร

จอห์นไม่ได้บังคับให้เธอสั่งอะไร เขาสั่งอาหารบางอย่างและเสริมว่า “เอาขวดเลิฟเวอร์ ลอส ที่ผมทิ้งไว้ที่นี่มา ผมอยากฉลองกับภรรยาของผม”

“ได้ครับ!”

"นายน้อยฟอสเตอร์” โคลอี้พูดอย่างประหม่า เมื่อบริกรจากไป

ใบหน้าของจอห์นทรุดลง “เรียกผมว่าสามี!”

เอ่อ….

"ก็ได้!" โคลอี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประนีประนอม “ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้าคุณจะแต่งงานกับฉันเพราะว่าเรานอนด้วยกัน ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น คุณเป็นผู้ชาย คุณจะไม่เสียหายอะไรเลย และฉันไม่ต้องการให้คุณรับผิดชอบแทนฉัน ถ้าคุณรู้สึกผิดจริง ๆ ทำไมไม่ชดใช้ด้วยวิธีอื่นล่ะ เผื่อมันจะได้ผลไหม?”

จอห์นยิ้มอย่างสนุกสนาน และพูดว่า “ไม่!”

โคลอี้ไม่รู้จะพูดอะไร

ชายผู้นี้ดื้อรั้นเหมือนล่อจริง ๆ ใช่ไหม

โคลอี้ไม่รู้จะพูดอะไร เธอจึงได้แต่เม้มปากและทำหน้าบึ้ง

ด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเขาเป็นลูกค้าเพียงสองคนในร้ายเยรูซาเล็มคืนนี้ โคลอี้ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะจอห์นจองร้านอาหารทั้งร้าน หรือธุรกิจดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เพราะอาหารราคาแพงของพวกเขา

สักพักบริกรก็ยกไวน์มาให้ ขณะที่บริกรกำลังเติมไวน์ พวกเขาก็นั่งเผชิญหน้ากัน โดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากนั้นไม่นาน บริกรก็รินไวน์ให้คนละแก้วแล้วจากไป จอห์นหยิบแก้วไวน์ตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า “คุณอยากรู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมผมถึงแต่งงานกับคุณ?”

โคลอี้พยักหน้าอย่างจริงจัง

เธออยากรู้จริง ๆ ว่าทำไม ท้ายที่สุดแล้วผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ รูปลักษณ์ของเขาน่าประทับใจเกินไป มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ ที่จะเชื่อว่าเขาเพิ่งแต่งงานกับเธอเพราะต้องการรับผิดชอบ

โคลอี้ไม่เคยเชื่อว่ามีความรัก หรือความเกลียดชังที่เกิดขึ้นบนในโลกนี้จะไม่มีเหตุผล

จอห์นหรี่ตาและมองเธอด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย เขามีลุคที่ดูสบาย ๆ แต่มีเสน่ห์ ในขณะที่เขาถือแก้วไวน์ และกวักมือเรียกเธอ

โคลอี้รู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เธอยังคงยืนขึ้น เดินไปหาเขา

อย่างไรก็ตาม เธอไม่คิดว่าจะถูกข้อมือของเขาคว้าไว้ทันที ตอนที่เธอยืนอยู่ต่อหน้าเขา เธอทำได้เพียงกรีดร้องด้วยความตกใจ ขณะที่เธอตกลงไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา

"คุณกำลังจะทำอะไร?"

โคลอี้ตื่นตระหนก มือเล็ก ๆ ของเธอกดหน้าอกของเขาขณะที่เธอพยายามจะลุกขึ้น

“อย่าขยับ”

ขณะที่จอห์นโอบเอวโคลอี้ และกอดเธอแน่นขึ้น เขากระซิบว่า “อย่าเล่นกับไฟ”

โคลอี้ตกตะลึง

เสียงทุ้มและสง่างามของจอห์นดังขึ้นข้างหูของเธอ ราวกับว่าเสียงเชลโลน้ำเสียงทุ้มลึก มันเซ็กซี่จริง ๆ

“รู้สึกอะไรไหม นี่คือเหตุผลที่ผมแต่งงานกับคุณ?”

อื้อหือ!

โคลอี้หน้าแดงทันที รู้สึกเขินและโกรธในเวลาเดียวกัน จากนั้นเธอก็ผลักเขาออกไปและลุกขึ้นยืนทันที

“คุณ คุณมันคนเลว!

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกพอใจที่เห็นเธอหงุดหงิด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข

“ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เป็นเรื่องปกติที่สามีจะแกล้งภรรยาของเขาสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?”

โคลอี้หน้าแดงด้วยความโกรธแต่เธอก็พูดไม่ออก

โชคดีที่พนักงานเสิร์ฟนำอาหารออกมาในขณะนั้น ช่วยลดความอึดอัดได้

โคลอี้กลับไปนั่งโกรธไม่พูดไม่จา เธอมองดูอาหารอันวิจิตรงดงามที่อยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่มีความอยากอาหารเลย อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเหลือบมองเขา เขากำลังรับประทานอาหารอย่างสง่างาม ขณะรับประทานอาหาร เขายกแก้วไวน์ขึ้น และพูดด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ว่า “เมียจ๋า ไชโย!”