บทที่ 535 การพบเจอที่ล้มเหลว

โคลอี้พยักหน้าเป็นคำตอบ ขณะที่เธอกำลังจะพิมพ์ชื่อจอห์น เขาก็คว้ามันไปจากเธอ

เมื่อเธอรับโทรศัพท์คืน เขาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สามีสุดที่รัก" ทันใดนั้น เธอรู้สึกเย็นชา แต่เมื่อเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของเขา เธอก็กัดคำพูดของเธอกลับและไม่พูดอะไร

หลังอาหารเย็น เวลาสองทุ่ม งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น

เซเลบริตี้ เมาน์เทน รีสอร์ท เป็นคลับพักผ่อนระดับพรีเมียมสำหรับคนรวยในเจียงเฉิง และโรงแรมก็หรูหราตามที่คาดไว้ แสงไฟสว่างไสวและงดงามอย่างท่วมท้นในล็อบบี้

ผู้คนมาเพื่อไปเพิ่มความเร่งรีบและคึกคักของฉาก

ผู้จัดงานคือแฟรงค์ วิลเลียมส์ ซึ่งมีภูมิหลังมาจากราชวงศ์ เมื่อเห็นจอห์น เขาก็ทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น “ยินดีต้อนรับ นายน้อยฟอสเตอร์ เชิญเข้ามาก่อน!”

มุมปากของจอห์นกระตุกเล็กน้อย และเขาแสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยนซึ่งหายาก “คุณยายมาหรือยัง?”

“ใช่ เพราะผมรู้ว่าคุณกำลังจะมา ผมจึงขอให้ซูซี่พาท่านมา”

“โอเค บอกเธอว่าผมจะไปหาทาานทีหลัง”

"ดี ดี ดี!" หลังจากพูดว่า “ดี” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แฟรงค์ก็โบกมือให้จอห์นเข้าไป

ขณะที่โคลอี้จับมือจอห์นไว้แน่น เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเธอเดินผ่านด้านข้างของแฟรงค์ เธอสามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขามองดูเธอแปลก ๆ

“ทำใจให้สบายและเล่นบทบาทเป็นภรรยาของผม คุณจะต้องเข้าร่วมในโอกาสแบบนี้ในอนาคต” จอห์นกระซิบที่หูของเธอ จากนั้นโคลอี้เหลือบมองเขา และพยักหน้า

การปฏิเสธว่าเธอประหม่าจึงไม่เป็นเรื่องจริง แม้ว่าสายตาของเธอจะถูกบดบัง แต่เธอก็สามารถบอกได้ว่าผู้คนที่อยู่ที่นั่น ในคืนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เธอยังเห็นบุคลิกบางอย่างจากข่าวต่างประเทศทางทีวี แม้แต่คนมีเงินก็ไม่สามารถซื้อการเข้าร่วมนี้ได้

ขณะที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะมองดูจอห์นอีกครั้ง และเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ เกี่ยวกับตัวตนของเขา เธอมักจะคิดว่าเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อพิจารณาจากวันนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นมากกว่านั้น

เขาบอกว่านี่เป็นงานเลี้ยงของตระกูล

จิตใจของโคลอี้เต็มไปด้วยความคิดอื่น ๆ และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเสียใจที่ยอมมากับเขาในงานเลี้ยงอาหารค่ำนี้

ในเวลาเดียวกัน บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่อยู่ไม่ไกลนัก ผู้หญิงที่แต่งตัวดีหลายคนเห็น จอร์นและดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นโคลอี้อยู่ข้าง ๆ เขา พวกเขาก็แสดงท่าทีตกใจทันที

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เธอเป็นใครถึงยืนข้างนายน้อยฟอสเตอร์”

“ฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อน และไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ทำไมถึงโชคดีขนาดนี้!”

“เธอดูไม่สวยเลย! อย่างดีที่สุด เธอแค่ดูบ้าน ๆ คุณชายฟอสเตอร์เห็นอะไรในตัวเธอ”

“แย่จัง! บางทีเธออาจจะเป็นแค่เพื่อนผู้หญิงธรรมดาก็ได้”

เสียงกระซิบของผู้หญิงส่งถึงหูของโคลอี้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากขึ้น

ห้องโถงนั้นงดงาม ในขณะที่การรับใช้นั้นเหมาะสมกับราชา ทุกคนในที่นี้แต่งกายอย่างสง่างามและสูงส่งเป็นพิเศษ ขณะที่พวกเขาหัวเราะและเพลิดเพลินกับการสนทนาที่ดี เมื่อได้ยินเนื้อหาการสนทนาเป็นครั้งคราว พวกเขาพูดถึงแนวโน้มเศรษฐกิจระหว่างประเทศ การทหาร และหัวข้ออื่น ๆ ความยากจนยังเป็นหัวข้อในหมู่ยักษ์เหล่านี้ด้วย

นี่คือสิ่งที่ โคลอี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน และเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ที่บังเอิญบุกเข้าไปในโลกของหงส์ขาว เธออายและทำอะไรไม่ถูก

เมื่อรู้สึกไม่สบายตัว จอห์นขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า”

โคลอี้กระชับริมฝีปากและส่ายหัว

“คุณเจ็บเท้าหรือเปล่า?” เขาถามอีกครั้ง

เธอยังคงส่ายหัวก่อนจะหยุด แล้วพยักหน้า