บทที่ 534 บันทึกเบอร์ของเขา

มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้ร่างกายของเธอ ขณะที่มืออีกข้างจับเอวเธอไว้แน่น ขณะที่ปลายจมูกของเธอแนบกับปลายจมูกของเขา เขายิ้มเยาะอย่างชั่วร้ายที่ริมฝีปากสีแดงและบวมของเธอ

“จำไว้ว่าในอนาคตคุณแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผมได้เท่านั้น!”

แม้ว่าโคลอี้จะรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เธอก็ยังตอบอย่างเชื่อฟังว่า “รู้แล้วน่า”

หลังจากที่จอห์นแตะแก้มเธออย่างพึงพอใจ เขาก็ปล่อยเธอและเปิดประตูรถให้เธอ "เข้าไป!"

เมื่อโคลอี้ขึ้นรถ เธอเห็นผู้ช่วยพิเศษเจมี่อยู่ในรถ คราวนี้เขานั่งเบาะคนขับและหน้าแดงเล็กน้อย เขาต้องได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้แน่ ๆ

เธอรู้สึกอับอายมากขึ้นในใจ และเธอแอบสาบานว่าเธอต้องหาเวลาพูดคุยกับจอห์นว่าพวกเขาจะไม่ทำตัวบุ่มบ่ามในที่สาธารณะอีกในอนาคต

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถก็มาถึงที่หมายในตอนเย็นที่ เซเลบริตี้ เมาน์เท่น รีสอร์ท

จอห์นมีห้องชุดประธานมาหลายปีแล้ว เขาจึงพาโคลอี้ไปที่ลิฟต์โดยตรง

เมื่อประตูลิฟต์กำลังจะปิด จู่ ๆ ก็มีมือมาขวางไว้ ชายหนุ่มรูปงามเดินเข้ามา และดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นจอห์น

“โย่ พี่ คริสบอกว่าพี่จะพาพี่สะใภ้มา ผมยังไม่เชื่อ จิ๊ จริงเหรอเนี่ย”

จอห์นเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ทำไมแกถึงอยู่ที่นี่?"

“เฮ้! ถ้าพี่สามารถมางานเลี้ยงที่ลุงจัดได้ ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”

“แล้วแกได้ทำกิจการบริษัททุกอย่างที่มอบให้แกเสร็จแล้วใช่ไหม?”

มุมปากของโจเอลกระตุกเล็กน้อย เพราะเขาไม่ต้องการยกประเด็นนี้ขึ้นมา เขาจึงหันไปสนใจโคลอี้ หลังจากมองดูเธออย่างระมัดระวัง เขาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มก็ฉายขึ้นบนใบหน้าของเขา

“พี่สะใภ้ผมอายุเท่าไร ดูหนูน้อยคนนี้สิ เธออาจจะยังไม่บรรลุนิติภาวะใช่ไหม”

โคลอี้หน้าแดงอย่างแรงจนแทบจะเลือดออก ในขณะที่ตอบเบาๆ ว่า "ฉันอายุ 20 แล้ว"

“หืม! จริงเหรอ รสนิยมเขาเปลี่ยนไปสินะ ผมเคยคิดว่าเขาชอบแค่สาวโลลิต้าเท่านั้น!”

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ประตูลิฟต์ได้เปิดออกแล้ว และจอห์นก็เตะตูดพร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธว่า "ออกไป!"

ดูเหมือนโจเอลจะรู้ว่าเขาจะเล่นอย่างนี้ ดังนั้นเขาจึงกระโดดออกไปก่อนที่พี่ชายของเขาจะเตะเขา นัยน์ตาสีพีชคู่หนึ่งยิ้มและเยาะเย้ยอย่างจงใจ "ดูพี่สิ ผมแค่ล้อเล่น แต่พี่ก็ตะคอกและต้องการจะฆ่าผมอีก คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าผมพูดถูกนะ ฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะของโจเอลหายไปเมื่อประตูลิฟต์ปิด และทั้งคู่ก็ไปที่ห้องชุดประธานข้างบนสุด

โคลอี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันกับความอัปยศในตอนนี้ แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็มองเข้าไปในรูม่านตาสีดำของจอห์น เพราะเธอกลัวว่าเขาจะไม่มีความสุข เธอจึงรีบยกมุมปากของเธอขึ้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทันใดนั้น เธอได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “เขาพูดไร้สาระ อย่าไปเชื่อเขา”

โคลอี้ตกใจและไม่โต้ตอบครู่หนึ่ง เขากำลังอธิบายสถานการณ์ให้เธอฟังงั้นเหรอ

อย่างไรก็ตาม ชายผู้ใจร้อนไม่สามารถรอคำตอบของเธอได้นาน ดังนั้นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาจึงขมวดคิ้วขณะที่เขาใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าผากของเธอและพูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุณได้ยินผมไหม?"

โคลอี้ทำหน้าบูดบึ้งและจับหน้าผากของเธอขณะที่เธอตอบอย่างรวดเร็วว่า “ได้ยิน”

เนื่องจากงานเลี้ยงยังไม่เริ่มจนกว่าจะถึงสองทุ่ม จอห์นจึงพาเธอไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนก่อน เขายังต้องจัดการธุรกิจบางอย่างในตอนนี้

โคลอี้นั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ดูทีวีอย่างเบื่อหน่ายเมื่อจู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองที่ห้องทำงาน แล้วเดินไปอีกข้างอย่างแผ่วเบา แล้วรับโทรศัพท์ว่า "เฮ้ เมวิส"

“โคลอี้ เมื่อวานแกโทรหาฉันหรือเปล่า ฉันทำหน้าจอมือถือแตก ฉันเพิ่งซื้อใหม่วันนี้ เลยไม่ได้รับสายจากแก”

โคลอี้ตกตะลึง นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น