บทที่ 565 สูงส่งและยิ่งใหญ่

ปากของเธอชาไปหมดแล้วก่อนที่เขาจะปล่อยออกอย่างไม่เต็มใจ

เสียงของเขาแหบ “ชิมแล้วเป็นไงบ้าง?”

ลูซี่ปิดปากของเธอ ลิ้นของเธอชาจนพูดไม่ออก เธอทำได้เพียงจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่น่าหลงใหลของเธอ และขนตาที่งอนของเธอก็ชื้น เธอดูโกรธเคืองและสับสนเล็กน้อย แต่ความงามของเธอก็ยังคงน่าทึ่งอยู่

ดวงตาสีเข้มของโจเอลจ้องไปที่เธออย่างกระหาย เบื้องหลังดวงตาของเขา มีความปรารถนาพุ่งเข้าใส่เขาราวกับคลื่นยักษ์

ด้วยความตกใจจากการจ้องมอง ลูซี่ยืนขึ้นพร้อมกับรู้สึกตกใจแล้วผลักเขาออกไป “คนเลว!”

แล้วเธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในครัว

คิ้วของโจเอลกระตุก เขาหลับตา แล้วเหลือบมองตัวเองก่อนที่จะลูบขมับพร้อมกับอาการปวดหัว

…

ลูซี่หยิบกล่องนมออกจากตู้เย็นและดื่มนมเต็ม ๆ แก้วสองแก้ว ก่อนที่ความเผ็ดในปากของเธอเริ่มที่จะลดลง

ผู้ชายคนนั้นก็ดื่มน้ำตามมากเช่นกัน ความร้อนของพริกทำให้ริมฝีปากแดงผิดปกติ นี่เป็นครั้งแรกที่ลูซี่เห็นเขาดูว้าวุ่น ดังนั้นเธอจึงอดหัวเราะไม่ได้

ความโกรธที่เธอรู้สึกต่อเขาได้หายไปแล้ว

เธอมองดูเวลาเกือบสองทุ่ม ท้องฟ้ามืดสนิทและลมก็แรงมาก เมฆดำเต็มท้องฟ้า มีความเป็นไปได้ที่ฝนจะตก เธอเลิกคิ้ว “คุณไม่กลับเหรอ?”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการดูหมิ่นและตำหนิ

โจเอลรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หลายปีที่ผ่านมา คนอื่น ๆ มักจะขอร้องให้เขาอยู่ แต่ทำไมเธอถึงไล่เขากลับ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้สีหน้าท่าทางโกหกใด ๆ บนใบหน้าของเขา เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดว่า “ตอนนี้ผมกำลังโทรหาคนขับรถ”

ดังนั้นลูซี่จึงไม่พูดอะไรอีก ทิ้งเขาไว้ในห้องนั่งเล่น เธอเดินเข้าไปในห้องของเธอ

เมื่อไม่นานมานี้ แคธี่ ซิมได้รับบทละครอ้างอิงแนวประวัติศาสตร์ในนามของเธอ ซึ่งจะเริ่มถ่ายทำในหนึ่งสัปดาห์ ดังนั้นลูซี่จึงต้องรีบทำความคุ้นเคยกับสคริปต์

ละครเรื่องนี้ไม่ใช่โปรดักชั่นที่ใหญ่ แต่ก็ยังดึงดูดความสนใจอยู่บ้างเนื่องจากความนิยมของผู้แต่งนวนิยาย ด้วยการเพิ่มช็อตสำคัญอย่าง เจด้า สเวนสันที่ไม่ควรได้แสดงก็ได้มาอย่างสบาย ๆ

เมื่อพูดถึงเจด้า ลูซี่ก็ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ลูซี่ก็บอกตัวเองว่าต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ผู้หญิงคนนั้นจะปฏิบัติต่อเธอไม่ดีแน่ เธอคงจะต้องตกนรกอีกครั้ง!

หึ!

ลูซี่ถอนหายใจ เธอไม่อยากคิดเรื่องนี้อีกแล้ว ดังนั้นเธอจึงสลัดความคิดที่เกี่ยวข้องนี้ทั้งหมดและมุ่งศึกษาบทละครแทน

นี่คือภาพที่โจเอลเห็นเมื่อเขาเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งอยู่ใต้โคมไฟตั้งโต๊ะ กำลังศึกษาบทอย่างตั้งใจ แสงไฟอันอบอุ่นของโคมไฟส่องลงที่ด้านข้างของใบหน้า ทำให้ใบหน้าที่บอบบางของเธอดูน่าทึ่งยิ่งขึ้นไปอีก ผิวของเธอเรียบเนียนและริมฝีปากสีอมชมพูของเธอก็มุ่ยเล็กน้อย ขณะที่ขนตายาวของเธอกระพือเป็นครั้งคราว มันกระตุ้นความปรารถนาในหัวใจของเขา ราวกับว่าพวกมันกำลังละเลงลงบนฝ่ามือของเขา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาเริ่มสั่น เมื่อเขาเหลือบมองลงไปก็เห็นว่าเป็นคนขับรถ

จงใจทำลายความสนุก เขาวางสาย

จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้นและก้าวเข้ามา

เสียงฝีเท้าของผู้ชายทำให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ใต้โคมไฟตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นครู่หนึ่ง “คนขับรถมาถึงแล้วใช่ไหม?”

โจเอล ฟอสเตอร์ส่ายหัว และขมวดคิ้ว “น่าจะมีการจราจรติดขัด ผมแน่ใจว่าเขาจะมาถึงเร็ว ๆ นี้”

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นรออีกหน่อยเถอะ!”