บทที่ 566 บังคับค้างแรม

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ลูซี่ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ผลักเขาออกไปและวิ่งหายไปในพริบตา

ที่ระเบียงลมแรงส่งเสียงคำรามและเม็ดฝนขนาดยักษ์ตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ขณะที่ลูซี่ออกไปข้างนอก เธอถูกลมพัดปลิวไปกระแทกประตูกระจก เธอได้แต่ส่งเสียงคราง เมื่อรู้สึกว่ามีแขนที่รัดแน่นอยู่รอบ ๆ แขนของเธอ และเธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่น

โจเอลมองดูท้องฟ้าข้างนอก และบ่นว่า “เหมือนจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง”

"ฉันรู้" ลูซี่ลืมตาไม่ได้เพราะลมแรงมาก “แต่ต้นแคคตัสของฉันยังอยู่ข้างนอก”

เธอเพิ่งซื้อมันเมื่อสองสามวันก่อน แต่เธอก็ชอบมันมากจนเธอพยายามรดน้ำพรวนดินอย่างดีเลย

ยิ่งผู้คนรู้สึกว่าติดอยู่ในสถานการณ์ส่วนตัวของพวกเขามากเท่าไร พวกเขาก็จะยิ่งใช้พืชและสัตว์เหล่านี้เพื่อทำให้ตัวเองมีความหวังเพิ่มมากขึ้น

ราวกับว่าการได้ดูต้นไม้เจริญเติบโต มันจะทำให้พวกเขามองเห็นอนาคตของตัวเองได้

ขณะที่เธอพูด ก็ดูเหมือนว่าเธอจะรีบออกไปอีกครั้ง โจเอลมองดูกระถางแคคตัสหลายกระถางบนระเบียงแล้วดึงเธอถอยหลัง “จับประตูไว้ อย่าขยับ”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบออกไปและย้ายกระถางแคคตัสเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ปิดประตูกระจกและล็อกมัน

ลูซี่พบเทปใส ทั้งสองคนจึงติดเทปกาวให้ใหญ่ขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้แตกจากพายุไต้ฝุ่น เมื่อเสร็จแล้วพวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าลมจะโหมกระหน่ำนอกบ้าน แต่บ้านก็เงียบ

ทั้งสองยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ตาของคนตัวโตจ้องไปที่ตาคนตัวเล็ก ลูซี่รู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่ก่อนหน้านี้เธอแสดงท่าทีเคร่งขรึมต่อเขา เขาไม่เพียงช่วยให้เธอพ้นจากลมและฝนที่ตกหนัก แต่ยังช่วยปกป้องประตูและหน้าต่างของเธอด้วย ในตอนนี้เธอเริ่มที่จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เธอยิ้มอย่างกังวลใจ “สภาพอากาศแบบนี้คนขับรถของคุณจะมาที่นี่ได้เหรอ?”

โจเอลกระแอม และหยิบโทรศัพท์ออกมา “ผมจะโทรไปถาม”

เมื่อเขากำลังต่อสาย เขาเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นและเห็นว่าเธอกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดอย่างเคร่งครึม “คุณอยู่ที่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก?”

คนขับรถที่รออยู่ข้างล่างก็รู้สึกสับสน “นายน้อยครับ ผมมาถึงนานแล้ว”

"อะไรนะ ถนนวงแหวนที่สามถล่ม รถติดมากเลยเหรอ โอเค ไม่ต้องมารับผมแล้ว พายุไต้ฝุ่นแรงมาก ผมเกรงว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย กลับบ้านไปก่อน!”

คนขับรถพูดไม่ออก

เมื่อสายถูกตัด โจเอลก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“ผมไม่มีทางเลือก ฝนตกหนักทำให้เกิดดินถล่ม ดูเหมือนว่าผมจะต้องค้างที่นี่สักคืน”

ขณะที่พูด เขาก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟา

เมื่อเห็นสถานการณ์คลี่คลาย เปลือกตาของลูซี่ก็กระตุก เธอรู้สึกตะหงิด ๆ ว่ามันมีอะไรแปลก ๆ กำลังบอกเธอทันทีว่านี่เป็นความคิดที่ไม่ดีเลย

เธอรีบพูดว่า “แต่… บ้านหลังนี้มีแค่ห้องเดียว ห้องนอนอีกห้องมันเต็มไปด้วยขยะ ไม่สะดวกที่จะทำความสะอาดตอนดึก มีโรงแรมอยู่ใกล้ ๆ คุณพักที่นั่นสักคืนได้ไหม?”

ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนเสนอแนะ แต่การปฏิเสธนั้นมันชัดเจนในน้ำเสียงของเธอ

โจเอลเหลือบมองเธอ สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก แต่สายตาของเขาเย็นชา

“อยากให้ผมนอนโรงแรมเหรอ?”

กลัวว่าจะทำให้เขาขุ่นเคือง ลูซี่ยิ้มอย่างนางฟ้าและเสริมว่า “ฉันหมายถึง… ฉันแค่กลัวว่าคุณจะรู้สึกไม่สะดวกสบายในบ้านของฉัน เพราะร่างกายคุณเคยชินกับของแพง ในขณะที่ ที่นี่ทั้งเก่าและยังทรุดโทรม ฉันคงจะรู้สึกแย่ ถ้าคุณรู้สึกไม่สะดวกสบาย”

โจเอลลุกขึ้นและยิ้ม “ไม่เป็นไร ผมไม่กลัวความไม่สะดวกบางอย่าง ถ้าคุณเป็นห่วงผมจริง ๆ ถ้าผมไม่สบาย ทำไมคืนนี้ไม่ดูแลผมให้ดี บางทีถ้าผมมีความสุข ผมจะมอบคฤหาสน์หลังใหญ่ให้คุณ คุณคิดอย่างไร?"

ขณะพูด เขาก็ค่อย ๆ เอื้อมมือไปประคองคางของเธอ

ลูซี่เริ่มตัวแข็งทื่อ และถอยก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณเพื่อหลีกเลี่ยงมือของเขา

นิ้วของโจเอลถูกทิ้งไว้ในอากาศ

ลูซี่ละสายตาและฝืนยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไร ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่จริง ๆ ฉันจะทำความสะอาดห้องนั้นให้คุณ”

พูดจบเธอก็รีบวิ่งหนีไป