บทที่ 569 สวนสนุกสำหรับเด็ก

“พี่เอลซ่า ฉะ ฉันอยากกลับแล้ว”

เจด้าร้องไห้เบา ๆ กับพี่เอลซ่า พี่เอลซ่าไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แต่รู้ว่าความตึงเครียดมันเพิ่มสูงขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง เธอจึงพยักหน้า

“ตกลง พี่จะพาเธอกลับ”

จากนั้นเธอก็พยักหน้าให้โจเอลอย่างสุภาพ “นายน้อยฟอสเตอร์ เราจะกลับเดี๋ยวนี้”

โจเอลไม่ตอบ ราวกับว่าพวกเขามองไม่เห็นจนถึงตอนนี้

ในที่สุด พี่เอลซ่าก็คว้าแขนเจด้าแล้วเดินออกไป

ลูซี่ก้มศีรษะต่ำ และเธอยกมันขึ้นเมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ด้วยดวงตาที่ซับซ้อน เธอเหลือบมองโจเอลและถอนหายใจ

“เฮ้อ คุณบอกว่าคุณจะ...”

จากนั้นเธอก็หยุดชั่วคราว เมื่อหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้

ลูซี่หมดหนทาง ผู้ชายคนนี้เขาไม่รู้สึกหรือว่าชินกับการที่บ่ายเบี่ยงปัญหาของผู้หญิงของเขามาที่เธอแทน

โจเอลมองด้วยความสงสัยและตอบด้วยน้ำเสียงขรึม ๆ “อะไรนะ คุณมีความเห็นว่าอะไรนะ?”

ลูซี่พูดไม่ออก

เธอสามารถพูดอะไรได้บ้าง?

เธอกล้าพูดอะไรไหมล่ะ?

เมื่อไม่มีอะไรจะถามเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอมีความกล้าที่จะต่อสู้กับเขา แต่ตอนนี้อาชีพของเธอและชีวิตของแม่อยู่ในมือของเขาแล้ว ไม่มีทางที่เธอจะกล้าตอกหน้าเขาได้

ในที่สุด ลูซี่ก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ช่างมันเถอะ มันไม่มีอะไร ทำตามที่คุณต้องการเถอะ”

ไม่ว่าในกรณีใด เธอและเจด้าก็ไม่สามารถจะเข้ากันได้ แม้ว่าโจเอลไม่ได้ทำอะไรเลยก็ตาม

ผู้หญิงคนนั้นคงเกลียดเธอถึงขั้นสุดแล้ว แม้ว่าลูซี่จะบอกความจริงทั้งหมดกับเจด้า หล่อนก็จะไม่มีวันเชื่อเธอ

เมื่อเธอรู้เรื่องราวนี้แล้ว ลูซี่ก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

บังเอิญมีพนักงานเสิร์ฟเข้ามาเสิร์ฟอาหารพอดี ลูซี่จึงหยิบตะเกียบของเธอขึ้นและเริ่มกิน

เมื่อก่อนควรจะมีแค่เธอกับคาริน่ากินข้าว พวกเขาไม่ได้สั่งอะไรมาก ลูซี่ไม่ใช่คนประเภทกินทิ้งกินขว้าง และคาริน่าก็เช่นกัน เนื่องจากเด็กหญิงทั้งสองไม่ได้มีความอยากอาหารมากนัก พวกเขาจึงสั่งอาหารประเภทผักสองจานและอาหารจานเนื้อหนึ่งจาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อโจเอลเข้าร่วม คาริน่าไม่กล้านั่งและมองจากด้านข้าง

ลูซี่เลิกคิ้วขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“เธอจะยืนอยู่ตรงนั่นเพื่ออะไร มานั่งกินข้าวสิ”

คาริน่ามอง โจเอลอย่างอึดอัดใจ

โจเอลทราบดีว่าการบุกรุกอย่างกะทันหันของเขา ทำให้อาหารมื้อแรกของสองสาวหยุดชะงัก

แม้ว่าเขาจะเป็นคนดื้อรั้นอย่างตามที่คิดไว้ แต่เขาจะไม่ฉวยโอกาสจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร เขาจึงโบกมือ

“อย่าทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้า มานั่งกินข้าวด้วยกัน ส่งเมนูให้ผม ผมจะได้เพิ่มอาหารสองสามจาน”

คาริน่านั่งอย่างระมัดระวังข้างลูซี่

มื้ออาหารอาจไม่ร่าเริงเท่าไรนัก แต่นอกเหนือจากคาริน่าที่รู้สึกไม่สบายใจตลอดระยะเวลาของมื้ออาหาร อีกสองคนก็สงบเงียบ

เนื่องจากมันยังเร็วอยู่หลังจากกินอาหารเสร็จ และลูซี่ไม่ได้วางแผนอะไรต่อ จู่ ๆ โจเอลก็บอกว่าเขาต้องการจะพาเธอออกไปเดินเล่นอย่างไม่น่าเชื่อ

ลูซี่ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะว่าผู้ชายคนนี้คงจะไม่ฟังเธอ ถ้าเธอจะปฏิเสธ

ดังนั้นเธอจึงบอกให้คาริน่ากลับไป ก่อนที่จะตามโจเอลไปที่รถของเขา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถก็ขับมาถึงที่หมายใกล้ ๆ อย่างรวดเร็ว

โจเอลจอดรถในลานจอดรถและทั้งคู่ก็เดินไปยังที่หมาย

เมื่อมองไปที่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ลูซี่ก็ขมวดคิ้ว