บทที่ 570 ชดเชยเวลาที่เสียไป

"ผมจะสอนคุณเอง"

เขาชักปืนในมือของเธอและเดินไปหาเธอ จากนั้นโจเอลก็ยกแขนขึ้น และสอนให้เธอเล็งเพื่อที่จะยิง

ขณะที่พวกเขาอยู่ใกล้กัน ลูซี่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นและมึนงงที่มาจากหลังใบหูของเธอ ด้วยความเอื้อเฟื้อของผู้ชายที่หายใจเข้าคอของเธอ ในขณะที่เขาพูด และแก้มของเธอก็มีสีแดง

แม้ว่าพวกเขาจะเคยเผชิญหน้ากันแบบใกล้ชิดกว่านี้มาก่อน แต่นั่นเป็นสถานการณ์ที่ต่างออกไป

ในช่วงเวลานั้น ความคิดของเธอก็เริ่มไม่ซื่อตรง ในขณะที่เขามีความกังวลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย เพราะเขาคิดเพียงแต่จะช่วยเหลือเธอ

ปัจจุบันร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน ราวกับคู่รักที่รักกัน เต็มไปด้วยความหวานที่กระนุ้งกระนิ้ง

เธอรู้สึกกระสับกระส่าย ลูซี่ขยับร่างของเธอ แต่พบกับเสียงพึมพำของชายคนนั้น “อย่าขยับ!”

เขาวางแขนที่ถือปืนของเธอเข้าที่แล้วพูดว่า “เอาล่ะ แบบนี้ กระชับแขนขวาและปล่อยแขนซ้ายของคุณ ใช่แบบนี้ โอเค ยิง!”

"ปัง!"

กระสุนพลาสติกได้ผ่านลูกโป่งไป

ใบหน้าของความเสียใจ ลูซี่วางปืนลงแล้วบึ้ง "ไม่นะ! มันพลาด”

โจเอลสับผมของเธอและยิ้ม “กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว คุณไม่เคยฝึกเรื่องนี้มาก่อน จึงไม่แปลกที่คุณจะพลาด”

ลูซี่กลอกตาใส่เขา “อย่าพยายามปลอบฉันนะ คุณนักแม่นปืน!”

จากนั้นเธอก็คืนปืนให้เจ้าของแผงลอย แล้วพวกเขาก็ออกไปพร้อมกับตุ๊กตาหมี

ตามคำแนะนำของลูซี่ ทั้งคู่ได้ร่วมกิจกรรมที่น่าตื่นเต้นมากมาย เช่น เรือโจรสลัด รถไฟเหาะ ห้อยโหนบิน ฯลฯ ลูซี่ไม่มีอารมณ์ที่จะสนุกสนานในตอนแรกแต่ก็ปล่อยใจไปอย่างรวดเร็วหลังจากเล่นที่ได้เล่นไปหลายรอบ พาเธอกลับไปสู่ความทรงจำในวัยเด็กของเธอ

สามชั่วโมงต่อมาเมื่อทั้งคู่รู้สึกเหนื่อยล้า พวกเขาจึงหาร้านกาแฟกลางแจ้งเพื่อพักผ่อนจากสวนสนุก

ข้าง ๆ ร้านกาแฟเป็นร้านไอศกรีมตุรกี ทั้งคู่เพิ่งนั่งลงเมื่อโจเอลถามเธอว่า “คุณอยากลองไหม?”

ลูซี่ไม่เคยชอบของหวานมาก่อน แต่ตั้งแต่เธอมาเป็นศิลปิน เธอก็เลิกกินของหวานไปเลย เพราะเธอไดเอทอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอก็เริ่มสนใจกับขนมหวาน

เธอต้องเผาผลาญแคลอรีไปมากมายเพราะความสนุกที่เธอได้รับในวันนี้ การกินไอศกรีมเพียงชิ้นเดียวก็คงไม่เสียหายอะไร ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า

โจเอลลุกขึ้นเดินไปที่ร้านข้าง ๆ เพื่อซื้อไอศกรีมก่อนจะยื่นให้เธอ

ลูซี่ฉีกแกะไอศกรีม ขณะที่กัดคำเล็ก ๆ เธอหรี่ตาและมองไปรอบ ๆ

ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น

“ค่อยทำทีหลังก็ได้”

โจเอลเลื่อนสายตาไปทางนิ้วของเธอ มันเป็นห้องหลบหนี

เขาก็โอเคกับมัน เขามาเป็นเพื่อนโดยเฉพาะ เพื่อเธอมีความสนุกในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า

หลังจากที่ลูซี่กินไอศกรีมเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็เข้ามาใกล้ห้องหลบหนี

กฎของห้องหลบหนีคือ การหาหีบที่ซ่อนอยู่สามกล่อง หลังจากเข้าไปในห้อง และหาทางออกตามเบาะแสที่ได้รับจากหีบสมบัติ

แน่นอนว่าสามารถกดปุ่มตกใจได้ในกรณีที่ไม่พบทางออก หรือหากเกิดอุบัติเหตุจะมีเจ้าหน้าที่มาพาออกไป

ในช่วงเรียนหนังสือ ลูซี่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นในช่วงสุดสัปดาห์ กลุ่มสาว ๆ ที่เธอออกไปเที่ยวด้วยค่อนข้างกล้าและเล่นเกมหลายเกมที่น่าตื่นเต้นและน่าตื่นเต้นกว่านี้ โดยปกติแล้วเธอไม่กลัว

โจเอลไม่ได้รู้สึกอะไรกับเกมนี้มากนัก

ดังนั้นพวกเขาจึงค่อนข้างผ่อนคลายเมื่อเข้ามาในห้อง

จนกระทั่งแสงสีน้ำเงินดับลง

เมื่อตกอยู่ในความมืด ลูซี่กำมือของโจเอลแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องกลัว!”

เสียงผู้ชายดังก้องจากด้านบนทำให้เธอใจเย็นลง

ห้องหลบหนีถูกสร้างขึ้นด้วยโครงสร้างทางเดินที่ซับซ้อน ทั้งคู่ค่อย ๆ เดินไปตามกำแพง และเจอทางแยกมากมายระหว่างทาง